Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

แพรนวลพริ้มตา แนบเน้นฝ่ามือกับหน้าท้องแขม่วเกร็ง ลูบล้วงลงมาตามรูปรอยของร่องเนื้อนูนแน่นเหนือรอยแยกตรงกึ่งกลางกาย กดนิ้วหัวแม่มือบดคลึงลงตรงจุดอ่อนไหวที่สุดของร่างกาย “อ๊ะ... พ่อคม์ขา... พ่อคมน์เลียเก่งเหลือเกิน” หล่อนพริ้มตา นึกถึงลิ้นของพ่อสามีที่ทำกับราตรีอย่างดิบเถื่อน จากนั้นร่างเปล่าเปลือยก็ทรุดยวบลงกับพื้น แต่ยังส่ายสะโพกโยกร่อนอยู่บนลำนิ้วของตัวเองด้วยความลืมตัว สร้างความทรมานซ่านลึกลงในช่องท้องแขม่วเกร็งทว่าหล่อนยังไม่ทันจะเสร็จ... อารมณ์ทรมานยังไม่ทันจะลุล่วงไปถึงขั้นปลดปล่อย เสียงโทรศัพท์มือถือของหล่อนก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อนตอนแรกแพรนวลว่าจะไม่รับ แต่เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นมาถี่ๆ อีกหลายครั้ง ในที่สุดหล่อนก็ตัดสินใจยุติการช่วยตัวเอง ก้าวลงจากเตียงเพื่อมารับโทรศัพท์ เพราะคงเป็นเรื่องด่วน ไม่งั้นคนที่อยู่ปลายสายคงไม่พยายามโทรเข้ามาติดๆ “อะไรนะคะ…”หลังจากกดรับ ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู แพรนวลช็อคไปชั่วครู่ น้ำตาไหลพร่างกลบดวงตา รู้สึกมืดหม่นราวกับพระอาทิตย์วูบดับลงแล้ว เมื่อได้ยินเสียงของอีกคนที่อยู่ปลายสาย เป็นเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลโทร

“ต้องใช้เวลาค่ะ... ถ้าเจมส์ยอมรับสภาพของความพิการแล้วสู้ต่อ... อะไรๆ ก็น่าจะดีกว่านี้”แพรนวลสงสารสามีของหล่อน“ฉันสงสารเธอที่ต้องมากลายเป็นคนดูแลเจมส์”คมน์มองหน้าหญิงสาวด้วยความเห็นใจ แพรนวลยังสาวยังสวย โชคร้ายเหลือเกินที่โชคชะตาลิขิตให้หล่อนต้องมาได้สามีพิการ ใช้ชีวิตวันๆ อยู่บนรถเข็น “ขอบใจเธอมากที่ไม่ทิ้งเจมส์” พ่อเลี้ยงคมน์กล่าวกับสะใภ้“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม... นวลจะไม่ทิ้งเจมส์ค่ะ”สุ้มเสียงของแพรนวลหนักแน่น คมน์รู้ว่าหล่อนเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาแม้จะรู้สึกเหนื่อยหน่ายและท้อแท้บ้างในบางวัน ทว่าหล่อนก็พยายามจะไม่ร้องไห้ให้เจมส์เห็นคืนเดียวกันนั้น‘คุณแน่ใจนะ... ว่าจะอยู่กับผมต่อไป’บนเตียงนอน ภายในห้องที่เจมส์ขอแยกมาอยู่ลำพังหลังจากป่วย นวลนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อสามเดือนก่อน ในวันที่เจมส์รู้ตัวแล้วว่าจะต้องกลายมาเป็นคนพิการอย่างที่เห็น‘ค่ะ... ที่นวลตัดสินมาอยู่กับคุณ... ก็เพราะว่านวลรักคุณ นวลคิดดีแล้วค่ะ... ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง... ทุกอย่างระหว่างเราจะไม่เปลี่ยนแปลง’เสียงยืนกรานของนวลหนักแน่น ถ้าอยู่ต่อหน้าเจมส์หล่อนจะแสดงให้เห็นว่าเข้มแข็ง

เจมส์ทำเสียงรู้ทัน สามเดือนที่ผ่านมาเรื่องบนเตียงของเขากับหล่อนจำต้องยุติไปโดยปริยาย“ก็มีบ้าง”นวลหมายถึงความเหงา“ผมเข้าใจ... เอางี้... ผมอนุญาตให้คุณมีคนอื่นได้ ผมขอโทษที่ให้ความสุขคุณไม่ได้”เสียงของเจมส์ฟังดูเศร้าสร้อยแกมประชด“พูดอะไรออกมา... คุณบ้าไปแล้วหรือไง... พูดแบบนี้แสดงว่าคุณหมดรักนวลแล้วใช่ไหม”แพรนวลมองหน้าสามี ก้อนความเศร้าเคลื่อนขึ้นมาจุกแน่นอยู่ในลำคอ คงไม่มีสามีคนไหนยอมยกเมียให้ชายอื่นง่ายๆ... หากใจไม่หมดรัก“ผมพูดจริง”เสียงของเจมส์หนักแน่น ในวันที่เขาทำใจยอมรับได้แล้ว... กับสิ่งที่ชะตาลิขิตให้ต้องมาตกอยู่ในสภาพของคนพิการ“เจมส์... ถ้ารักนวลได้โปรดอย่าพูดเรื่องนี้อีก”น้ำเสียงของหล่อนบอกความโกรธ กำชับสามีแล้วเดินออกมา“นวล... เดี๋ยวสิ ฟังผมก่อน... มันไม่ได้หมายความว่าผมหมดรักคุณ... แต่... ”เจมส์รู้ว่าไม่ง่ายนักที่จะอธิบายความคิดซึ่งนวลคงมองว่าพิเรนทร์ หล่อนจึงไม่ยอมอยู่ฟังวันต่อมาตอนบ่าย ขณะพยาบาลพิเศษที่จ้างมาดูแลเจมส์กำลังไสรถเข็นออกมาที่สนามหญ้าหน้าบ้าน“วันนี้เป็นไงบ้าง”พ่อเลี้ยงคมน์ถามลูกชายที่นั่งอยู่บนรถเข็น“ก็อย่างที่เห็นนี่แหละครับ”เจมส์ฝืนยิ้มให้บิ

แพรนวลตอบ หล่อนเหลือบมองใบหน้าคมคร้ามของพ่อคมน์แวบหนึ่ง ยิ่งได้เห็นใกล้ๆ ก็ทำให้รู้ว่าเขาหล่อมาก เนื้อตัวกำยำ กล้ามแน่นน่ากอดคน์หันมายิ้ม หญิงสาวยอมรับว่าหลงรักรอยยิ้มของพ่อผัวคนนี้เข้าแล้วสิ ก็ใครจะคิดว่าผู้ชายเข้มๆ ขรึมๆ วันๆ ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางไร่องุ่น จะมีเสน่ห์เหลือเกินในยามที่ได้พูดคุยด้วยรถยังคงแล่นต่อไป แพรนวลรู้สึกผ่อนคลายลงมาก เพราะว่าคมน์คุยสนุก มีเรื่องมาชวนคุยตลอดหล่อนไม่แปลกใจแล้วว่าเพราะสาเหตุอันใดที่ทำให้สาวแก่แม่ม่ายต่างพากันทอดสะพานให้ผู้ชายคนนี้คมน์มีเสน่ห์เหลือหลาย แพรนวลไม่อยากจะเชื่อว่าความใกล้ชิดกับพ่อสามีในช่วงเวลาสั้นๆ ภายในรถกระบะของเขา... จะบันดาลให้เกิดความรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ อารมณ์บางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ภายในใจของหล่อน... พ่อเลี้ยงคมน์ทำให้แพรนวลได้รู้จักความรู้สึกที่เรียกว่า ‘แอบรัก’ ใครสักคนอยู่เงียบๆ ไม่นานรถกระบะก็วิ่งฝ่าประกายแสงแดดของยามบ่ายมาถึงลำธารขนาดใหญ่ อยู่ใกล้สวนปาล์มเขียวขจีทอดยาวไปถึงตีนเขา“น้ำใสจังค่ะ”นวลลงมาจากรถ เดินตามพ่อสามีมายังเนินทรายริมตลิ่ง“ปลาเยอะด้วย”คมน์กล่าว ทอดสายตามองดูกระแสน้ำในลำธารใส อุดมสมบูรณ์ไ

คมน์ไม่อยากโทษบรรยากาศหรือความว้าเหว่ใดๆ แต่ก็ไม่ง่ายเลยสักนิด ที่จะหักห้ามหัวใจไม่ให้เต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้ลูกสะใภ้มากเสน่ห์ที่ชื่อแพรนวลคนนี้แพรนวลเขินที่ถูกจ้อง หล่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินหนีออกไปจากสายตาเจ้าชู้ของเขา ปลายเท้าน้อยๆ ย่ำไปตามโขดหินตะปุ่มตะป่ำริมลำธาร “ระวังลื่นนะครับ” ในทันทีที่สิ้นเสียงเตือนของพ่อสามี“ว้าย... ”เร็วเท่าความคิด ร่างของหล่อนลื่นไถลไปข้างหน้า ก่อนจะล้มพับลงไปนั่งข้างโขดหินก้อนใหญ่คมน์รีบปรี่เข้าไปช่วย“เป็นอะไรหรือเปล่า”พ่อเลี้ยงเป็นห่วง“เจ็บข้อเท้าค่ะ” หล่อนหันมาบอกพ่อสามีด้วยสีหน้าแสดงความเจ็บปวด “ข้อเท้าอาจจะพลิก”พ่อเลี้ยงคมน์ก้มลงตรวจสอบอาการบาดเจ็บ กดลงตรงรอยช้ำแดง หมุนข้อเท้าเบาๆ“เจ็บไหม”“นิดหน่อยค่ะ”“ไม่เป็นอะไรมาก แค่ข้อเท้าแพลงน่ะ ต้องประคบด้วยน้ำแข็ง พ่อจะอุ้มไปที่รถ”นวลใจหายวาบ พ่อผัวช้อนร่างของหล่อนขึ้นอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนกำยำด้วยร่างกายของคมน์ซึ่งใหญ่โตกว่าหล่อนหลายเท่านัก เขาสามารถช้อนร่างน้อยๆ ขึ้นอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนง่ายดาย ราวกับไร้น้ำหนัก“พ่อคมน์จะไปไหนคะ”หญิงสาวตกใจ เพราะตอนแรกคมน์บอกจะพามาที่ร