All Chapters of หวงเด็กในปกครอง: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21 คู่หมั้นแกร๊ก~ พอเรย์เดนเปิดประตูเข้ามาภายในเพนต์เฮาส์ เขาก็เห็นคนตัวเล็กกำลังยืนหันหลังอยู่ตรงกระจกกั้นกับภายนอกถ้ามองออกไปนอกกระจกก็จะเห็นวิวของท้องฟ้าและตึกสูงกลางกรุงมากมายเต็มไปหมดดูจากลักษณะเธอคงรู้เรื่องข่าวที่เกิดขึ้นแล้ว"ทำไมมายืนเงียบๆคนเดียวตรงนี้" เรย์เดนเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้ามาหาคนตัวเล็ก"พี่เรย์เดนรู้เรื่องข่าวแล้วใช่ไหมคะ เจนนิสบอกแล้วใช่ไหมว่าเดี๋ยวก็มีคนมาเห็น ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ"เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ความเสียหายเกี่ยวกับเขามันไม่เท่าไหร่หรอก แต่กับเธอที่เป็นผู้หญิงมันเสียหายมากๆ เรย์เดนมองหน้าเจนนิสครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา"พรุ่งนี้ฉันจะชี้แจงข่าวที่เกิดขึ้น""…""ฉันจะให้ข่าวว่าเราเป็นคู่หมั้นกัน ส่วนเรื่องการหมั้นเราจะคุยกันภายในครอบครัวอีกที""ฮะ...ทำไมต้องหมั้นด้วย เราสองคนไม่ได้รักกันสักหน่อย แล้วภาพที่ออกมาก็บอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นเจนนิส"พอมาคิดๆดูแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรให้ต้องคิดมากเลย เพราะภาพนั้นไม่ได้เห็นหน้าเราด้วยซ้ำ"งั้นเหรอ...แต่คนในสาขาเธอคงรู้ไม่น้อยนะฉันว่า เพราะคงมีคนเคยเห็นฉันไปรับเธอที่คาเฟ่วันนั

บทที่ 23 ขอเวลาคิดอีกหน่อยหลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พากันแยกย้ายไปพักผ่อน ทว่าวันนี้เป็นการกินข้าวที่เกร็งมากสำหรับฉัน บรรยากาศมันดูแปลกๆยังไงชอบกลไม่รู้ สีหน้าของคุณน้าไลลาที่มองมาที่ฉันเหมือนมีคำถามมากมายที่อยากจะถามฉัน แต่ท่านก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~ "เจนนิสลูก...แม่ขอเข้าไปได้ไหม""ได้ค่ะ" ไม่นานคนตัวเล็กก็เดินมาเปิดประตูให้จินตนาผู้เป็นแม่ ทั้งสองคนจึงพากันเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอน"แม่มีเรื่องอยากจะถามเจนนิสหน่อยน่ะ" จินตนาเอ่ยขึ้นอย่างไม่อ้อมค้อม"วันนี้เรย์เดนมาบอกว่า อยากหมั้นกับลูก เพราะอยากให้เกียรติเจนนิส เรื่องที่เป็นข่าวซุบซิบกันเรย์เดนเล่าให้ทุกคนฟังหมดแล้ว เจนนิสว่ายังไงอยากหมั้นกับพี่เขาไหม""พี่เรย์เดนบอกว่าอยากหมั้นกับเจนนิสจริงๆเหรอคะ" คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ"ใช่จ้ะ...เรย์เดนบอกกับทุกคนแบบนั้น เรื่องหมั้นแม่ยกให้เป็นการตัดสินใจของหนูนะ เพราะมันคือชีวิตของเจนนิส""เจนนิสอยากหมั้นไหมลูก" จินตนาเอ่ยถามลูกสาวอีกครั้ง"เอ่อ...เจนนิสขอเวลาคิดอีกหน่อยได้ไหมค่ะ แล้วเจนนิสจะให้คำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกทีค่ะ""ได้สิจ๊ะ

บทที่ 25 ใจเต้นแรงวันต่อมา มาเฟียหนุ่มนั่งจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยด้วยแววตาคาดโทษ ที่เมื่อคืนเธอวิ่งหนีเขาโดยที่ข้างในไร้บราเซียทำเอาเรย์เดนหงุดหงิดทั้งคืนเพราะแค่คิดว่ามีเหล่าสายตาของลูกน้องมองคนตัวเล็กก็ทำให้เขาหัวร้อนไม่หยุดทว่าเมื่อคืนที่คนตัวเล็กวิ่งหนีออกมาจากห้องเรย์เดน โชคดีที่ไม่มีใครเห็นเธอ ค่อยโล่งอกไปหน่อย…เมื่อคืนพอเธอถึงห้องเรย์เดนก็กระหน่ำโทรหาเธอไม่หยุด แต่เจนนิสไม่สนใจเธอตัดสายและรีบเข้านอนทันที"ไม่กินข้าวเหรอคะคุณชาย หรือว่าแค่นั่งมองหน้าน้องเจนนิสก็อิ่มแล้ว" ไลลาเอ่ยแซวลูกชายอย่างอารมณ์ดีเพราะเธอสังเกตเห็นว่าเรย์เดนเอาแต่จ้องมองเจนนิสตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว"ผมแค่กำลังคิดว่า...อยากหมั้นกับน้องให้เร็วที่สุดน่ะครับ เพราะว่าตอนนี้อีธานอยู่ที่อังกฤษแล้ว""...""ฮะ" ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ ทุกสายตามองไปที่เจนนิสเป็นตาเดียวกัน เว้นแต่เดวิดเพราะเขารู้อยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้บอกใคร ไม่คิดว่าลูกชายจะเป็นคนพูดเองเร็วขนาดนี้มีเพียงเจนนิสที่ได้แต่ทำหน้างุนงง เพราะไม่รู้ว่าคนที่ชื่ออีธานเป็นใคร ทำไมพอเอ่ยถึงคนชื่อนี้แล้วทุกคนต้อ

บทที่ 27 เขินวันต่อมา"อื้อ~" เจนนิสส่งเสียงอู้อี้ในลำคอพร้อมกับยืดแขนบิดขี้เกียจเมื่อรู้สึกตัวตื่น เมื่อคนตัวเล็กลืมตาขึ้นเต็มดวงตาก็กวาดสายตามองรอบๆภายในห้อง เพราะรู้สึกแปลกที่ ล่าสุดที่จำได้คือเธอกำลังนั่งอยู่ภายในรถกับเรย์เดน แล้วภาพก็ตัดไปเลย สงสัยฉันคงเผลอหลับไป แต่ฉันหลับลึกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เพราะตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงแล้วเจนนิสดันตัวลุกขึ้นจากเตียง เธอเดินไปเปิดม่านออก ดวงตากลมโตขยายออกว้างเพราะบริเวณรอบๆมองเห็นภูเขาและเนินหญ้าเขียวขจีเต็มไปหมด ที่พักบรรยากาศดีมากๆ เจนนิสทอดสายตามองไปรอบๆบริเวณพร้อมกับสูดรับเอาบรรยากาศอย่างอารมณ์ดี อากาศบริสุทธิ์มากๆ แกร๊ก~ "ตื่นนานแล้วเหรอ" เรย์เดนเปิดประตูเข้ามาก็เอ่ยถามคนตัวเล็กทันที"เพิ่งตื่นค่ะ ที่นี่ที่ไหนคะ สวยมากเลย""เป็นเมืองที่อยู่นอกกรุงลอนดอน ฉันซื้อบ้านที่นี่ไว้เมื่อปีที่แล้วเพราะบรรยากาศดี เวลาเครียดเรื่องงานมากๆก็จะมาพักที่นี่ แต่ก็ไม่ค่อยได้มาหรอก มาครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง""ถ้างั้นก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านร้างน่ะสิค่ะ เพราะไม่มีคนอยู่""จะมีแม่บ้านคอยมาดูแลความเรียบร้อยให้ตลอด ถ้าอนาคตไม่ค่อยได้มาที่นี้แล้วก็คงขาย""น่าเสี

บทที่ 29 พ่อขอโทษวันต่อมา @คฤหาสน์ครอบครัวเรย์เดน ทันทีที่รถหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่สองเท้าหนาก้าวขาลงจากรถอย่างรวดเร็ว เจนนิสก็รีบเดินตามมาติดๆทำไมพี่เรย์เดนดูรีบมากขนาดนี้นะ เรื่องสำคัญที่ว่าต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆที่เรย์เดนดูรีบร้อน เพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อของเจนนิสจะบอกความจริงกับทุกคนว่ายังไง เขาจะแก้ตัวอะไรหรือเปล่าพอเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ก็พบว่าทุกคนรออยู่กันพร้อมหน้าแล้ว เหลือเพียงแค่เขาและเจนนิส"เอาละ...ตอนนี้ทุกคนก็อยู่กันครบแล้ว คุณเดรกอย่างจะบอกอะไรกับทุกคนครับ" เดวิดเอ่ย"จริงๆแล้วคนที่ผมอยากบอกเรื่องนี้มากที่สุดคือเจนนิส ลูกสาวคนเดียวของผม แต่เรื่องมันมาขนาดนี้แล้ว และเกี่ยวข้องกับหลายๆคนผมเลยอยากบอกเรื่องนี้ให้ทราบโดยทั่วกัน" เดรกเอ่ยก่อนจะเริ่มพูดต่อ เขามองไปที่ลูกสาวคนเดียวด้วยแววตาสั่นไหวและรู้สึกผิดอย่างหนัก"เจนนิสลูก...พ่อขอโทษ ที่เจนนิสต้องมาอยู่ประเทศไทย มันเป็นความผิดของพ่อเอง พ่อขอโทษนะ" เดรกเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดสุดหัวใจที่ทำให้ลูกสาวคนเดียวต้องมาเผชิญกับเรื่องที่ไม่สมควรต้องมาเจอ เจนนิสยังคงทำหน้างงว่าผู้เป็นพ่อขอโทษเธอท