หวงเด็กในปกครอง

หวงเด็กในปกครอง

last updateLast Updated : 2025-12-16
By:  ณณัทCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
48Chapters
2.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จากเด็กในปกครอง...กลับกลายมาเป็นเมียซะงั้น เมื่อลูกสาวเพื่อนเเม่ต้องตกมาอยู่ในความดูแลของมาเฟียผู้ไม่ชอบเด็ก ความอลเวงจึงเกิดขึ้น จากไม่ชอบกลับกลายเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่คลั่งรักเด็กสาววัยแรกแย้มจนโง่หัวไม่ขึ้น

View More

Chapter 1

บทนำ | NC

“Rufy?” Akhirnya apa yang ditunggu Vinza sedari tadi terwujud juga.

“Bunda! Upi angen banget!” jawab Rufy dengan nada penuh rindu.

Suara putranya begitu terdengar lucu dan menggemaskan. Tak terasa sudah sekian lama dia sendirian berjuang di Taiwan demi mencukupi kebutuhan hidup mereka. Walau, ia tak bisa bertemu putranya setiap hari. Meski dalam hati ingin mencubit gemas pipi Rufy yang tembem, mendengar celoteh gemasnya pun melihat dia tumbuh semakin mandiri.

“Bunda juga kangen sama Rufy. Rufy sudah makan?” Vinza menahan air mata seperti dia menahan rasanya sebagai ibu yang ingin mengasuh dan mengurus anaknya setiap hari.

“Udah. Api lom maen,” jawab anak itu sambil mengusap perutnya yang mungil.

“Kenapa? Habis telpon Bunda, Rufy main, ya?”

Rufy menggeleng. Anak itu memegang pipi dengan kedua tangannya. “Dak da mo main Upi. Emen dak suka Upi.” Suara anak itu berubah sedih.

“Enggak suka karena apa?” Vinza kembali bertanya.

“Upi anak halam,” jawab anak itu membuat Vinza tersentak. Perih batinnya. Usia Rufy bahkan belum genap tiga tahun, tapi ia sudah harus mendengar hal memilukan seperti itu. Hati Vinza tersayat. Luka yang sudah lama ia coba lupakan, kembali muncul ke permukaan.

“Upi anak Bunda. Anak baik dan soleh. Upi ciptaan Allah, ya?”

“Kan Upi dak ada ayah. Kata emen, dak ada ayah tuh anak halam.”

Vinza meneguk ludah. Tangannya gemetar. “Ayah Rufy lagi kerja. Nanti kalo kerjaan Ayah selesai, ayah pasti pulang.”

Rufy merengut. “Kapan? Dak selece! Lama!” tegas Rufy sambil sedikit berteriak.

Bibir Vinza gemetar. Bagaimana caranya ia menjelaskan pada anak itu kalau Rufy lahir dari kesalahannya? Kesalahan yang mungkin tak pantas untuk dimaafkan. “Rufy sabar, dong. Bunda juga sama lagi kerja, ‘kan?

“Api Bunda tepon Upi, ayah gak? Napa gak tepon?”

Benar, Vinza tak bisa menutupi terus dengan kebohongan. Hanya Rufy masih terlalu kecil untuk memahami jika dia dan lelaki itu sudah lama putus hubungan. “Nanti Bunda suruh ayah telpon,” jawab Vinza. Suaranya gemetar saat mengatakan itu.

Vinza tak punya pilihan. Jika tak dituruti, Rufy akan rewel. Ibunya sudah sepuh, sudah tak kuat untuk menghadapi Rufy jika mengamuk.

“Janji?”

“Iya, janji.” Tak tahu bagaimana janji itu akan ia tepati. Jika pun ia temukan seorang pria nanti, Rufy pasti sadar jika itu bukan ayah kandungnya.

“Bunda puang bawa ayah?”

“Iya. Doain saja, ya? Bunda cepat pulang dan bawa ayah. Nanti Ayahnya Bunda paketin ke sana, ya?”

“Lama, dak?”

“Gimana kurirnya.”

“Yeay! Upi mo paketin Ayah. Makacih, Bunda.”

Senang mendengar seruan Rufy, di satu sisi Vinza bingung. Ayah mana yang akan ia tunjukan pada putranya? “Maafin Bunda, ya? Bunda kerja jauh. Rufy enggak Bunda asuh.”

“Iya. Bunda makana puang, ya? Rufy angen sama Bunda, sama ayah uga, ya?” Rufy melihat ke rumah sebelah. Ada seorang anak tengah disuapi ibunya. “Upi mo suapin Bunda. Makan sayur, ya? Ada yayamnya.”

“Mau makan sayur sama ayam? Nanti buatin Emak, ya?”

“Anti ja, Bunda puang. Kan mo suapin Bunda ma gedong Ayah.”

Kedua kalinya Vinza merasa tertusuk. Apa yang diucapkan Rufy gambaran sebuah keluarga yang sempurna. Keluarga yang mungkin seumur hidup tidak akan Vinza dapatkan. Hidupnya sudah hancur sejak tiga tahun lalu ketika ia tahu dalam perutnya ada janin sedang tumbuh. Janin yang tak ia inginkan, tetapi sekarang menjadi anak yang ia sayangi.

“Iya, Bunda akan cepet pulang buat Rufy. Bunda sayang sama Rufy. Bunda kangen. Rufy di sana jadi anak baik, ya? Jaga Emak sama Abah. Bunda telpon lagi minggu depan. Bunda kerja dulu.”

“Iya, Bunda. Upi ayang Bunda.”

“Bunda juga sayang banget sama Rufy.”

“Angan upa ma Ayah, ya?”

“Iya.” Vinza tak mampu untuk berkata-kata lagi. Ia tutup telponnya dan langsung terisak di sana. Ia duduk di lantai memeluk lutut. “Mau sampai kapan aku bohongi anakku? Mau sampai kapan?” batin Vinza.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
48 Chapters
บทนำ | NC
บทนำ"มะ...ไม่นะคะ พี่เรย์เดน อย่าทำแบบนี้กับเจนนิส"ปึก!"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!"เจนนิสร้องเสียงหลง เมื่อโดนความเป็นชายของมาเฟียหนุ่มกระแทกเข้าสู่ช่องทางรักคับแคบภายในครั้งเดียวจนสุดความยาวของมันอย่างไม่ปราณีจนทำให้เหยื่อพรมจรรย์ฉีกขาด หยาดเลือดบริสุทธิ์ของเด็กสาวไหลอาบชะโลมความเป็นชายจนมันวาว ตอนนี้เธอเกร็งไปทั้งตัวด้วยความเจ็บปวด น้ำใสๆไหลออกจากดวงตาคู่สวยไม่ขาดสาย"อ๊ะ...พี่เรย์เดนเจนนิสเจ็บ ช่วยเอามันออกไปจากตัวเจนนิสที ฮึก...ฮือ~""ฉันทำให้ไม่ได้" ว่าจบมาเฟียหนุ่มก็กระแทกกระทั้นใส่เด็กสาวไม่ยั้งตามอารมณ์ความต้องการปึก! ปึก! ปึก! ปึก!"อื้อ อ๊ะๆๆอ๊ะ ฮือ~ เจนนิสเจ็บจะตายอยู่แล้ว พี่เรย์เดนใจร้ายกับเจนนิสตลอดเลย เจนนิสเกลียดพี่เรย์เดนที่สุด""ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมาชอบฉันอยู่แล้ว" ว่าจบเขาก็ก้มลงไปตะโบมดูดดุนหน้าอกอวบอิ่มที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวของเด็กสาวอย่างร้อนแรง และเพิ่มจังหวะกระแทกกระทั้นใส่เธออย่างป่าเถื่อนไม่หยุดหย่อน"อื้อ~ เจนนิสเจ็บ" เด็กสาวแดดิ้นอยู่บนเตียงด้วยความทรมาน เมื่อถูกคนบนร่างมอบความเร่าร้อนให้อย่างบ้าคลั่งปึก! ปึก! ปึก! ปึก!"อ่าๆ" มาเฟียหนุ่มส่งเสียงครางออกมาด้ว
Read more
บทที่ 1 ประเทศไทย
บทที่ 1 ประเทศไทย"Oh! Thailand so hot" (โอ้! ประเทศไทยร้อนมาก) ทันทีที่เจนนิสลงจากเครื่องเท้าเหยียบพื้นแผ่นดินประเทศไทยเธอก็ต้องอุทานออกมาให้กับสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวมากๆ"ช่วงซัมเมอร์ของเยอรมันที่ว่าร้อนมากก็ยังไม่ร้อนเท่านี้เลย อยากร้องไห้TT" เจนนิสที่อยู่ในชุดเสื้อคอเต่าสีขาวกางเกงยีนส์ขายาวรองเท้าบูทส้นเตี้ยสีดำ ที่แขนพาดด้วยเสื้อโค้ชขนเฟอร์ตัวใหญ่สีครีม แทบอยากจะบินกลับประเทศบ้านเกิดตัวเองทันที ที่เธอต้องบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาประเทศไทยเพราะเป็นคำสั่งเด็ดขาดของผู้เป็นพ่อและแม่ บอกว่าอยากให้ฉันมาเรียนที่นี้ และยังบอกอีกว่าจะให้มาอยู่ในความดูแลของคุณเรย์เดนซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของคุณน้าไลลาเพื่อนคุณแม่ ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากให้ฉันมาที่นี้นัก เป็นครั้งแรกของฉันเลยที่ได้มาประเทศไทย อยากจะร้องไห้อีกครั้งเพราะไม่รู้จักใครสักคน มีเพียงรูปถ่ายคุณเรย์เดนที่คุณน้าไลลาส่งให้ดู ไม่รู้ว่าคิดยังไงถึงส่งให้ฉันมาอยู่กับผู้ชายแบบนี้"ไหนคุณแม่บอกว่าเดี๋ยวคุณเรย์เดนจะมารับที่สนามบินไง ไม่เห็นมีใครเลย ฉันรอนานแล้วนะ ร้อนก็ร้อน หิวก็หิว" คนตัวเล็กได้แต่บ่นพึมพำ เธอจึงตัดสินใจเดินออก
Read more
บทที่ 2 ความโชคร้าย
บทที่ 2 ความโชคร้ายภายในรถที่เงียบสงัดทำเอาฉันนั่งตัวเกร็งไปหมด ถึงแม้ว่าพี่เรย์เดนจะนั่งอยู่นิ่งๆแต่รับรู้ได้ถึงรังสีความน่ากลัวบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจนขนลุก เขาเป็นคนปกติไหมนะทำไมฉันรับรู้ถึงพลังงานความน่ากลัวแปลกๆ เจนนิสจึงเบี่ยงตัวไปเกาะขอบประตูรถแทนสายตาเธอมองออกไปตามท้องถนนตลอดเวลาเพื่อหวังให้ตัวเองไม่ต้องคิดอะไร ประเทศไทยไม่เหมือนที่เยอรมันเลยแฮะ ตามข้างทางมีสายไฟระโยงระยางเต็มไปหมด กำลังมองทางเพลินๆเลย จู่ๆเสียงท้องฉันก็ร้องเสียงดังโครกคราก จนเขาหันมามอง ก็แหงละสิก็ฉันหิวตั้งแต่ลงมาจากเครื่องแล้ว ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย พี่เรย์เดนจึงหันไปบอกกับคนขับรถ"เคนตะแวะที่ห้างหน่อยนะ ฉันกลัวว่าจะมีเด็กแถวนี้หิวตายในรถฉัน""ครับนาย"ชิ...เป็นคนยังไงเนี่ย พูดจาดีๆไม่เป็นหรือไงกัน ทว่าคนขับรถชื่อเคนตะเหรอ เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นป่ะเนี่ย เห็นหน้าไม่ชัดเลยแฮะ ไปห้างก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ด้วย เท้าเหยียบพื้นแผ่นดินประเทศไทยปุ๊ปซวยเลย ลางบอกเหตุหรือเปล่าเนี่ย เพราะเจอพี่เรย์เดนครั้งแรกข้าวของฉันก็พังเสียหายเลยหรือว่าพี่เขาจะคือความโชคร้ายของฉันTTพอมาถึงห้างฉันก็ต้องเบิกตากว้
Read more
บทที่ 3 กฎของเรย์เดน
บทที่ 3 กฎของเรย์เดน ค่ำคืนแรกที่แสนโดดเดี่ยวภายในเพนต์เฮาท์หรูใจกลางเมืองหลวงของประเทศไทย มีเพียงเเสงไฟเล็กๆที่ถูกเปิดเอาไว้อีกมุมหนึ่งส่องผ่านเข้ามา ทำให้เด็กสาวต่างแดนลดความกลัวลงได้บ้าง เจนนิสนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเพราะนอนไม่หลับ ดีหน่อยที่ยังได้อาบน้ำ เพราะเคนตะให้แม่บ้านที่คอยดูแลเพนต์เฮาท์พาไป พี่เรย์เดนใจร้ายมากเลยที่ปล่อยให้ฉันนอนที่โซฟาแบบนี้ แถมพรุ่งนี้ยังให้ฉันไปทำความสะอาดห้องที่จะต้องเข้าไปอยู่เองอีกด้วย ทั้งที่ก็มีแม่บ้านคอยดูแลอยู่ตลอด"ฮือ~…คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้านแล้ว" เด็กสาวนั่งกอดเข่าร้องไห้เพราะเธอมีอาการ Homesick จากการย้ายที่อยู่อาศัย เธอรู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีที่พึ่งทางใจ ไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใคร มาเฟียหนุ่มก็เมินเฉยต่อเธอมากถึงแม้ว่าเธอต้องมาอยู่ในความดูแลของเขามันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการอยู่คนเดียวเลยไม่นานเด็กสาวก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับคาบน้ำตาที่อาบเปื้อนแก้มนวลทั้งสองข้างด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคมกริบคู่หนึ่ง ที่แอบอยู่ในมุมมืดคอยมองลงมาจากบนชั้นสองอยู่ตลอดเวลา เรย์เดนมองดูเด็กสาวสะอื้นไห้ด้วยแววตาว่างเปล่
Read more
บทที่ 4 นิสัยไม่ดี
บทที่ 4 นิสัยไม่ดี ครืดดด~ ครืดดด~- MOM CALLING -(Hi เจนนิส แม่ขอโทษนะคะคนดี ที่เมื่อวานแม่ไม่ได้โทรหาลูกเลย เป็นยังไงบ้างเดินทางเหนื่อยไหมคนเก่งของคุณแม่ แล้วอยู่กับพี่เรย์เดนเจนนิสดื้อกับพี่เขาหรือเปล่า)กว่าจะโทรหาลูกได้ นึกว่าทิ้งลูกสาวคนนี้ไปซะแล้ว พอโทรมาก็ถามชุดใหญ่เลย ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากโทรหาคุณพ่อคุณแม่นะ แต่ท่านปิดเครื่อง ท่านบอกแค่ว่าจะเป็นฝ่ายโทรหาเอง ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน หลังๆมาทำตัวแปลกกันมาก ท่าทางดูเหมือนกำลังหนีเจ้าหนี้ยังไงยังงั้นแหละ"คุณแม่ขา… เจนนิสอยากกลับบ้านแล้ว เจนนิสคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่มากๆเลย ทำไมคุณพ่อคุณแม่ต้องให้เจนนิสมาอยู่กับพี่เรย์เดนด้วย"(โถ่ว~ อดทนหน่อยนะคะคนดีของคุณแม่ อยู่ที่นั้นเจนนิสจะปลอดภัยที่สุดนะคะลูก)"...ปลอดภัยจากอะไรคะ"(เอ่อ...คุณแม่หมายถึง พี่เรย์เดนจะสามารถปกป้องหนูได้ ถ้าหากหนูมีปัญหาหรือว่าเจอคนไม่ดีที่นั้นไงค่ะ เจนนิสไม่ได้รู้จักใครเลยนะลูก ถ้ามีอะไรเจนนิสรีบบอกพี่เรย์เดนเลยนะคะ)ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในความมั่นอกมั่นใจของคุณแม่ที่คิดว่าพี่เรย์เดนจะปกป้องฉันได้ แค่อยู่ใกล้ๆพี่เขาฉันก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบแล้ว ฉันไม่กล้ารบกวนพ
Read more
บทที่ 5 ภาระ
บทที่ 5 ภาระสามอาทิตย์ผ่านไป ตลอดระยะเวลาสามอาทิตย์ที่ฉันอยู่ที่นี้แทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลย วันๆขลุกอยู่แต่ในห้อง วันที่พี่เรย์เดนยื่นคู่มือมหาวิทยาลัยออสเวิร์ดให้ ฉันก็ศึกษาดูอย่างละเอียดจึงทำให้รู้ว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าก็จะสอบคัดเลือกนักศึกษาใหม่ของแต่ละคณะแล้ว เวลากระชั้นชิดมาก แล้วคณะที่ฉันจะสอบเข้าคะแนนในแต่ละปีคือสูงมาก(ก.ล้านตัว) ทำให้สามอาทิตย์ของฉันเป็นสามอาทิตย์ที่มหาโหดสุดๆในการอ่านหนังสือแบบไฟลนก้นมาก ช่วงนี้สภาพขอบตาฉันไม่ต่างอะไรกับหมีแพนด้าเลย หน้าก็โทรมสุดๆเพราะนอนดึกติดต่อกันหลายวันฉันเขียนเอาไว้ย้ำเตือนตัวเองเลยว่า ฉันจะต้องสอบเข้าคณะบริหารธุรกิจ สาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ หลักสูตรนานาชาติมหาวิทยาลัยออสเวิร์ดให้ได้ ฉันได้แต่บอกกับตัวเองว่าอดทนหน่อยนะเจนนิส ถ้าผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างสำเร็จคุณพ่อกับคุณแม่จะต้องภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้มากแน่นอน และที่ทำให้แปลกใจไม่ใช่น้อยเพราะตั้งแต่วันที่ฉันเดินไปบอกพี่เรย์เดนว่าอยากเรียนคณะบริหารธุรกิจ พี่เขาก็ให้คำปรึกษาและแนะนำดีมากๆแล้วยังเป็นคนจัดหาหนังสือมาให้ฉันอ่านอีกด้วยเซอร์ไพรส์สุดๆไม่คิดว่าพี่เขาจะช่วยฉันขนาดนี้ ท
Read more
บทที่ 6 ไม่อยากเอาเปรียบ
บทที่ 6 ไม่อยากเอาเปรียบ แกร๊ก~ หลังกลับมาจากห้างกระเป๋าสตางค์เบามากเลยจ้า ใช้เงินหมดไปเกือบสองแสน ทั้งซื้อเสื้อผ้า ของใช้ อาหารสำเร็จรูปที่ฉันซื้อมาตุนไว้สำหรับตัวเองโดยเฉพาะ และไม่ลืมซื้อของสดมาไว้ให้พี่เรย์เดนทำอาหารด้วย โชคดีที่พี่เคนตะไปด้วยอย่างน้อยๆก็มีพี่เขาคอยช่วยถือของ เพราะถ้าฉันถือคนเดียวไม่ไหวแน่ๆ ลำพังแค่เดินซื้อของก็ปวดขาไม่ไหวแล้วTTเรย์เดนที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบน ก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเมื่อเห็นของวางไว้ที่พื้นห้องเกลื่อนกลาดเต็มไปหมดแต่แอ๊ะ! วันนี้พี่เรย์เดนไม่ออกไปไหนเลยเหรอเนี่ย วันหยุดทั้งทีไม่ออกไปเดทกับแฟนหรือไงกัน ทว่าฉันก็ไม่เคยถามนะว่าพี่เขามีแฟนหรือเปล่า เดาจากอายุเอา คงไม่อยู่เป็นโสดมาถึงขนาดนี้หรอกมั้ง"นี่เธอไปซื้อของหรือไปเหมาห้างเขามา ซื้อยังกับชีวิตนี้จะไม่ออกไปไหนอีกเลย" เรย์เดนพูดพลางเดินมานั่งลงบนโซฟาไม่ห่างจากเด็กสาวมากนัก ก่อนจะเหลือบไปเห็นอาหารสำเร็จรูปมากมายที่อยู่ในถุง "อาหารไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น" เรย์เดนพูดพร้อมกับนั่งไขว้ห้างแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านด้วยท่าทางสบายชิ…มานั่งเฉยๆก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก ทำไมชอบพูดจาไม่น่ารักอยู่เรื่อยเลย"
Read more
บทที่ 7 เสียดายของ
บทที่ 7 เสียดายของหลังจากที่ฉันและมดแดงไปทานอาหารกลางวันด้วยกันเรียบร้อยแล้ว ก็มานั่งรอที่หน้าห้องสอบ เพื่อที่จะเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ในช่วงบ่าย ซึ่งอีกไม่นานก็จะถึงเวลาสอบแล้ว ฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้พูดคุยกับมดแดง เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี้ก็ไม่ได้มีเพื่อนคุยเรื่องจิปาทะแบบนี้เลย เพราะที่เพนต์เฮาส์มีแต่ผู้ใหญ่ เขาก็คุยกันแบบผู้ใหญ่ หลักๆก็จะเป็นเรื่องงาน ซึ่งฉันก็ไม่รู้เรื่องด้วย บางทีฉันก็อยากจะแชร์เรื่องราวของฉันกับใครสักคนที่เข้าใจตรงกันบ้าง อย่างเช่น คุยเรื่องซีรีส์ที่ดู อาหารที่ชอบกิน อะไรทำนองนั้น พอได้มาคุยกับมดแดงแค่ไม่นานก็รู้สึกคุยกันถูกคอสุดๆ ล่าสุดแลกไลน์กันเรียบร้อยแล้วจ้า ดีใจอ่ะ จะได้มีเพื่อนเมาท์แล้ว"ขอเชิญผู้เข้าสอบลำดับที่ 35 เข้าห้องสอบค่ะ""โอ๊ะ...ถึงลำดับฉันแล้ว" เจนนิสเอ่ยด้วยท่าทางตื่นเต้น ฉันพยามจะไม่ตื่นเต้นแล้วนะ แต่ตอนนี้ใจเต้นตึกๆแทบจะหลุดออกมาจากอกแล้วอ่ะTT พระเจ้าช่วยส่งกำลังใจให้เจนนิสด้วยนะคะ"สู้ๆนะเจนนิส" มดแดงพูดให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มหวาน"ขอบคุณนะ" พูดจบเจนนิสก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องสอบพอเจนนิสเปิดประตูเข้าไปในห้องสอบ ดวงตา
Read more
บทที่ 8 ลืมตัว
บทที่ 8 ลืมตัว หนึ่งสัปดาห์ต่อมาฉันนั่งมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดหน้าเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยออสเวิร์ดค้างไว้ด้วยความกระวนกระวายใจมาสักพักใหญ่แล้ว เพราะยังไม่กล้าเปิดเข้าไปดูผลสอบ กลัวว่าตัวเองจะหัวใจวายตาย มันเป็นความรู้สึกทั้งอยากรู้และไม่อยากรู้ตีกันอยู่ในหัววุ่นวายไปหมด ฉันก็ไม่เข้าใจความต้องการของตัวเองเหมือนกัน แอด~ นั่งอยู่หน้าจอนาน ก็เริ่มรู้สึกเหมือนน้ำตาลในร่างกายจะตก ก็เลยออกมาหาอะไรหวานๆกินย้อมใจตัวเองสักหน่อยก่อนจะไปดูผลสอบอย่างจริงจัง เอาว่ะได้ไม่ได้ช่างมัน ถ้าไม่ได้ที่นี้ก็ไปหาสอบที่ใหม่ อย่าไปคิดอะไรเยอะทำใจร่มๆเข้าไว้เจนนิส"เป็นอะไร?" มาเฟียหนุ่มที่เดินลงมาข้างล่างพอดีเอ่ยถาม เมื่อเห็นเด็กสาวเดินถือกระป๋องน้ำอัดลมเดินวนไปวนมาอย่างไม่เป็นสุข"เจนนิสยังไม่กล้าดูผลสอบเลยค่ะ" เจนนิสตัดสินใจบอกมาเฟียหนุ่มไปตามตรง"เรื่องแค่นี้ ทำเหมือนโลกจะแตกไปได้""ก็เจนนิสกลัวนิคะ ถ้าสอบไม่ได้คงจะเฟลไปหลายวันเลย แต่เจนนิสก็พยามยามมากๆเลยนะคะในการสอบครั้งนี้""ถ้ามั่นใจว่าตัวเองทำได้ ก็ไม่มีอะไรให้กังวล หรือว่าเธอทำไม่ได้สักข้อเลย""เปล่าค่ะ...เจนนิสมั่นใจว่าตัวเองทำได้ แต่คนสอบตั้งเยอะ
Read more
บทที่ 9 อาจารย์หล่อมาก
บทที่ 9 อาจารย์หล่อมากสองอาทิตย์ผ่านไปวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ตอนนี้ฉันแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยพร้อมไปเรียนแล้ว จะไม่ใช่เด็กนักเรียนเหมือนแต่ก่อนแล้วนะ จะเป็นนักศึกษาเต็มตัวแล้ว เด็กสาวยืนหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องนอน อย่างตื่นเต้น ชุดที่เด็กสาวใส่วันนี้เป็นกระโปรงพรีทสีดำความยาวเสมอเข่า เสื้อนักศึกษาทรงเข้ารูปพอดีตัว เธอไม่ได้ซื้อกระโปรงแค่แบบที่เป็นประโปรงพรีท แต่มีกระโปรงทรงเอด้วย เห็นหุ่นที่ร้านใส่ทรงเอแล้วสวยมากๆเลยซื้อมาด้วยซะเลย ทว่าเปิดเทอมวันแรกเลยยังไม่อยากใส่เพราะทรงเอสั้นกว่านี้อิอิแอด~ ฉันเปิดประตูออกมาจากห้องนอน ก็พบว่าพี่เรย์เดนนั่งรออยู่ที่โซฟาแล้ว เมื่อพี่เรย์เดนเห็นฉันเดินมา พี่เขาปรายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง ฉันก็ได้แต่ยืนงงๆอย่างไม่เข้าใจ ฉันใส่ชุดนักศึกษาแล้วดูแปลกเหรอ ทำไมพี่เขามองขนาดนั้น"แซนวิชวางอยู่บนโต๊ะอาหารรีบไปกิน จะได้รีบไปเรียน เปิดเทอมวันแรกเธอไม่ควรจะเข้าเรียนสายนะ" พอพี่เรย์เดนพูดแบบนั้นฉันจึงรีบจับข้อมือตัวเองขึ้นมาเพื่อดูนาฬิกา เด็กสาวเบิกตากว้างเพราะตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งแล้ว จริงๆเธอแต่งตัวเสร็จนานแล้ว แ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status