All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 101 - Chapter 110

“ไอ้คนหื่นกาม! ลามกไม่มีใครเกิน!” ทันทีที่ริมฝีปากสีกุหลาบเป็นอิสระจากจอมวายร้ายที่มักฉวยโอกาสกับเธอ อารดาก็แผดเสียงประณามดังลั่น “เมียจ๋าแสนรู้แบบนี้ เห็นทีกลับมาถึงผัวจะต้องจัดหนักๆ เป็นรางวัลเสียแล้ว” เขาว่าอย่างอารมณ์ดี ตบท้ายด้วยการหัวเราะหึๆ กลั้วลำคอกวนประสาทคนตัวเล็ก “ฉันไม่ได้ขอย่ะ” แม่สาวแสบสวนกลับอย่างนึกหมั่นไส้กับความหื่นไร้ขีดจำกัดของพ่อเจ้าประคุณ“ไม่ขอผัวก็จะให้ ชอบนักละแจกจ่ายรักให้เมียจ๋าเนี่ย” ขาดคำคนตัวโตก็ก้มลงหอมแก้มป่องฟอดใหญ่“คนบ้า!” เสียงหวานตวาดแว้ด พร้อมมองพ่อหนุ่มมาดกวนตาวาววับ“บ้าไม่บ้ายังไงก็เป็นผัวทูนหัวนะจ๊ะ” เดเรคยิ้มใส่ตาเธอพร้อมกล่าวเสียงกลั้วหัวเราะ ทำให้คนที่ทำอะไรเขาก็ไม่สะทกสะท้านถึงกับกำหมัดแน่น“หยุดเรียกฉันด้วยคำพูดน่าสะอิดสะเอียนเสียที” ทนายความสาวร้องห้ามปรามด้วยความไม่ชอบใจ เพราะวาจาที่หลุดออกมาจากปากเซ็กซี่ทำให้เธอรู้สึกหวามใจทุกคราที่ได้ยิน “งั้นเรียกหวานใจจ๋าดีไหมเอ่ย” คนกวนประสาทเลิกคิ้วถามอย่างยิ้มๆ “จะเรียกอะไรก็เชิญเลยพ่อคุณ ไม่ต้องมาถามฉัน” อารดาเชิดหน้าสูง แล้วย้อนกลับด้วยท่าทางแง่งอนระคนมึนตึงเรียกรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปา

“ฮันแน่…ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าผมเป็น ‘ผัว’ คุณ” พ่อหนุ่มกะล่อนส่งน้ำเสียงครื้นเครงชวนน่าหมั่นไส้มาล้อเลียน“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยอีตาบ้า” เธอปฏิเสธอย่างไม่เต็มเสียงนัก พลางยกมือขึ้นลูบพวงแก้มสุกปลั่งราวคนละเมอ ดีนะที่ลูกน้องของเขาเดินเลี่ยงออกไปแล้ว ไม่งั้นเธอคงไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหน “ปฏิเสธไม่เต็มปากเต็มคำแบบนี้ แสดงว่ายอมรับชัวร์” ชายหนุ่มสวนกลับอย่างตีขลุมเข้าข้างตัวเองเต็มอัตรา“เอ๊ะ! อย่ามาปรักปรำกันนะ” เสียงหวานเอ็ดเบาๆ ทว่าใบหน้างามกลับแดงแจ๋กว่าเดิมเป็นเท่าทวี“ไม่ปรักปรำก็ได้จ้า งั้นเรามาคุยเรื่องของเราดีกว่า” คนที่ไม่ปรารถนาให้เมียตัวน้อยอารมณ์เสียมากไปกว่านั้นชวนเปลี่ยนเรื่องอย่างด่วนจี๋ “จะไม่มีเรื่องของเราทั้งนั้นแหละ” อารดากลั้นใจสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท “คิดถึงผัวไหมเบบี๋” น้ำเสียงนุ่มละมุนเจือหวานล้ำที่ดังแว่วมาตามสายทำให้คนฟังถึงกับอายม้วน ก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้าไปปในห้องนอนของตัวเอง เพราะกลัวจะมีใครมาเห็น “คุณไม่อยู่ฉันมีความสุขที่สุดในโลกเลย” แม่คนเจ้าแง่แสนงอนพูดปดคำโต ทั้งที่ในใจออกจะหวั่นไหวไปกับวาจาที่ได้สดับตรับฟังอย่างมหาศาล “แต่ผมคิดถึงคุณแทบคลั่ง ห

“ฮื้อ…” ตอหนวดที่กำลังขึ้นบริเวณปลายคางบึกบึนทำให้คนที่ตกอยู่ในห้วงฝันหวานรู้สึกตัว ก่อนจะขยับปากครางประท้วงเบาๆ “ทำไมนอนเร็วจังช่วงนี้” เมื่อสามารถทำให้แม่คนขี้เซายอมลืมตาขึ้นมาอย่างเกียจคร้านได้สำเร็จ เขาก็กระซิบถามไถ่ชิดพวงแก้มเปล่งปลั่ง “ก็คนมันง่วงนี่นา” อารดาทำเสียงอู้อี้ในลำคอ อันที่จริงแล้วก่อนหน้านี้เธอนอนไม่หลับติดต่อกันมาหลายวัน นับตั้งแต่ที่อีกฝ่ายไม่อยู่ พอความเพลียสะสมมากๆ เข้าคืนนี้เลยหลับเป็นตาย “นอนไม่รอผัวแบบนี้ ต้องถูก ‘รัก’ ทั้งคืนรู้ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยคาดโทษ ทั้งที่ก่อนหน้าจะขึ้นเครื่องเขาก็ไม่ได้โทร.มากำชับเสียหน่อยว่าอย่าเพิ่งเข้านอน “คนหื่น ใครจะไปรู้ว่าคุณจะกลับมาวันนี้กันเล่า” สาวน้อยย่นจมูกใส่พ่อคนที่ชอบหากำไร ก่อนจะทำปากยื่นบ่นอุบด้วยความเอียงอายมากกว่าจะเคืองขุ่น “แสดงว่าถ้ารู้ก็จะรอผัวใช่ไหม” เสียงทุ้มสัพยอกทันควัน “อยากคิดยังไงก็เชิญ” คนตัวเล็กทำท่าแง่งอนกลบเกลื่อนความเอียงอาย ทว่าซีกแก้มนวลทั้งสองข้างยังไม่วายแข่งกันแดงระเรื่อชวนมอง“ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนสิเบบี๋” เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ว่าพลางดึงร่างอ้อนแอ้นขึ้นจากที่นอน แต่อารดาก็พยายามขืนกายเอาไว

ในช่วงสุดสัปดาห์ เดเรคก็มีความจำเป็นที่จะต้องทิ้งให้เมียสาวอยู่กับเด็กๆ อีกครั้ง เมื่อลูกน้องโทร.มารายงานว่าโกดังเก็บของถูกวางเพลิงหลายแห่งในเวลาเดียวกัน และนั่นก็ทำให้อารดาดีใจจนแทบเนื้อเต้น แต่ต้องพยายามเก็บอาการเอาไว้ เพราะกลัวเขาจะสงสัย ทันทีที่คล้อยหลังพ่อหนุ่มจอมโอหังในเวลาแดดร่มลมตก หญิงสาวก็พาสองพี่น้องตระกูลโบลาโกนีออกมาเล่นบริเวณชายหาดตามปกติดังเช่นทุกวัน ทว่าไม่นานเธอก็แสร้งทำเป็นว่าปวดท้องมากจนล้มตึงลงบนผืนทรายขาวสะอาด ทำเอาลูกน้องของเดเรคแตกตื่นและเชื่อสนิทใจ ฉะนั้นพวกเขาจึงพาเธอไปพักผ่อนบนห้องนอน โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์เฝ้าอยู่สองคน ซึ่งแม่สาวแสบใช้เวลาไม่นานก็สามารถจัดการชายร่างยักษ์ทั้งคู่จนอยู่หมัด อารดาวิ่งเข้ามาในป่าอย่างย่ามใจ เมื่อไม่เห็นมีชายฉกรรจ์ตามมาเช่นทุกครั้งที่เธอคิดจะหนี ทันใดนั้นเท้าบอบบางที่ปราศจากรองเท้าห่อหุ้มก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง “กรี๊ด!!!” เสี้ยววินาทีถัดมาเสียงหวีดร้องก็ดังก้องผืนป่า “มีใครอยู่แถวนี้บ้างไหม ช่วยฉันด้วย ช่วยด้วย!” แม่สาวจอมพยศร้องขอความช่วยเหลือทันควัน ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้ามุ่งตรงมาทางที่เธอกำลังติดแหง็กอยู่บนตาข่

“ใครว่าผมจะพาคุณไปอาบน้ำที่ห้องน้ำล่ะ” พ่อหนุ่มจอมโอหังเลิกคิ้วถามอย่างเจ้าเล่ห์“ไม่นะ ฉันไม่อาบที่นี่” เมื่อรับรู้ถึงชะตาของตัวเอง หญิสาวก็ร้องประท้วงเสียงดังสนั่น พร้อมกันนั้นก็พยายามดิ้นรนให้ตัวเองเป็นอิสระจากพันธนาการแกร่ง “ยังไงก็ต้องอาบ เพราะผมอยากเล่นน้ำทะเล” พ่อเจ้าประคุณออกแนวบีบบังคับอย่างเอาแต่ใจ โดยไม่นำพาอาการต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น“คุณอยากเล่นก็เล่นไปคนเดียวสิ เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ” อารดาแผดเสียงสวนกลับด้วยความคับข้องใจ เขากำลังทำตัวเป็นเจ้าชีวิตของเธอจนน่าอาละวาดให้ลั่น “คุณต้องเล่นน้ำเป็นเพื่อนผม” น้ำเสียงดุดันออกคำสั่งอย่างเผด็จการ“ไม่เล่นโว้ย ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!” แม่สาวแสบออกอาการพยศสุดฤทธิ์ ทั้งดิ้นรนขัดขืนอย่างเอาเป็นเอาตาย และระดมกำปั้นทุบตีที่ไหล่กว้างไม่ยั้ง “ดื้อมากนักก็ต้องเจอแบบนี้” ขาดคำพ่อคนโอหังก็โยนร่างอ้อนแอ้นลงทะเลอย่างหน้าตาเฉยตู้ม!!!ไม่นานอารดาก็ทะลึ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำ ยกมือเรียวลูบใบหน้าหมดจด ขณะไอแค่กๆ เพราะสำลักน้ำจนหน้าดำหน้าแดง ก่อนจะมองคนที่ยืนตระหง่านค้ำหัวอยู่ด้วยสายตากราดเกรี้ยว “คิดว่าตัวเองมีมือมีเท้าอยู่คนเดียวหรือไง นี่แน่ะ!