All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 121 - Chapter 130

ส่วนเดเรคก็ได้แต่รู้สึกผิดอย่างมากมายมหาศาล อยากจะวิ่งตามไปขอโทษเมียตัวน้อย แล้วอธิบายความจริงให้เธอได้รับรู้ พร้อมปรับความเข้าใจ ทว่ากลับทำเพียงนั่งทานข้าวกับคริสตี้ต่ออย่างเงียบๆ เพราะไม่อยากให้สิ่งที่เขาวางแผนมาตั้งแต่ต้นต้องสูญเปล่า อารดานอนแหมะอยู่ที่โซฟาหน้าโทรทัศน์ในสำนักงานทนายความ เธอมานอนที่นี่ตั้งแต่เมื่อสามวันที่แล้ว เพื่อซึมซับบรรยากาศทุกอย่างไว้ในความทรงจำ ปลายนิ้วเรียวกดรีโมตเปลี่ยนช่องไปมาอย่างไร้จุดหมาย เมื่อหวนคิดไปถึงช่วงเวลาที่อยู่กับเดเรคเธอก็อดน้ำตาไหลออกมาไม่ได้ ในส่วนลึกสาวน้อยยังเฝ้ารอเขา รอว่าบางทีอีกฝ่ายอาจจะมาอธิบายถึงเหตุผลที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ และยังหวังล้มๆ แล้งๆ ว่าคำพูดของเขาในวันนั้นจะเป็นแค่เรื่องโกหก หากแต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า เขาไม่ติดต่อหาเธอเลย “ดาด้า” โคลอี้ส่งเสียงสดใสมาทันทีที่ก้าวขาเรียวพ้นประตูสำนักงานทนายความ ทว่ากลับไร้การตอบรับจากเพื่อนสาวแต่อย่างใด “ดาด้า อยู่ไหนเอ่ย” ลูกสาวท่านนายกเทศมนตรีเมืองนวร์กเดินตามเสียงโทรทัศน์ที่เล็ดลอดออกมาจากห้องนอนเล็กซึ่งอยู่ภายในห้องทำงานทันที “ดาด้า เธอร้องไห้ทำไม” ผู้

“แต่มันคือความจริงครับมัม หลังจากที่มัมโดนตัดออกจากกองมรดก เพราะการใส่ร้ายป้ายสีของพี่ชายของมัม เขาก็กลายเป็นผู้รับมรดกเพียงหนึ่งเดียว แต่สามปีให้หลังมานี้คุณตากับคุณยายก็สืบทราบว่าลูกชายคนโตสร้างเรื่องมาทำให้พวกท่านไล่ลูกสาวอย่างมัมออกจากบ้าน จึงทั้งรู้สึกผิดและทนคิดถึงมัมไม่ไหว พยายามจะติดต่อหาทุกวิถีทาง แต่โดนพี่ชายของมัมกีดกันอยู่ร่ำไป จนคุณตากับคุณยายทนไม่ไหว จึงประกาศว่าจะทำพินัยกรรมชุดใหม่ขึ้นมาเพื่อยกทรัพย์สินทั้งหมดให้มัมแทนลูกชายเลวๆ ของท่าน ฉะนั้นพี่ชายของมัมก็เลยฆ่าคุณตากับคุณตาย เพราะกลัวจะชวดมรดกนับหมื่นล้านครับ” ครั้นฟังจบผู้เป็นแม่ก็ร่ำไห้อย่างอาดูรทั้งที่รับปากกับลูกชายไว้แล้วในคราแรก แต่ความจริงที่ได้รับรู้มันเกินกว่าที่นางจะรับได้ “แทนที่จะแต่งงานกับคริสตี้ ลูกขอซื้อคฤหาสน์จากเขาไม่ได้เหรอ” หลังจากปลอบภรรยาจนเริ่มสงบลงแล้ว นายแดเนียลก็พยายามหาทางออกที่จะทำให้ลูกชายไม่ต้องบาดหมางใจกับอารดา “ผมลองขอซื้อกับคุณวิลเลียมแล้วครับ แต่เขาไม่ยอมขาย แถมยังประกาศอีกด้วยว่าจะขายมันให้พี่ชายของมัม ทั้งที่ควรจะขายให้คนกันเองอย่างเรา เพราะต้องการบีบให้ผมแต่งงานกับลูกสาวของเขา ฉะน

“คุณครับ คุณ…ถึงแล้วครับ” เสียงของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ทำให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ เธอมัวแต่คิดฟุ้งซ่าน จนไม่รู้ตัวว่ารถได้แล่นมาถึงหน้าปากซอยแล้ว เหตุที่ไม่ให้แท็กซี่ขับไปส่งถึงหน้าบ้าน เพราะตั้งแต่ตัดสินใจคบหากับเดเรค เวลาที่เขามาส่งเธอทั้งคู่ก็จะเดินควงแขน บ้างหัวร่อต่อกระซิกกันมาตามถนน ทำแบบนี้เป็นประจำจนมันกลายเป็นความเคยชิน ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีเขาอยู่ข้างกายแล้วก็ตาม “นี่ค่ะ” ทันทีที่กู้สติของตัวเองกลับมาได้ อารดาก็ยื่นเงินให้คนขับแท็กซี่“เมอรี่คริสต์มาสนะครับ” คนขับยื่นมือมารับเงินจากผู้โดยสารสาว พร้อมเอ่ยอวยพรด้วยรอยยิ้ม อารดาไม่ได้ตอบโต้อะไร นอกจากการส่งยิ้มหม่นให้อีกฝ่าย ก่อนจะก้าวลงจากรถ ทันทีที่เท้าบอบบางซึ่งห่อหุ้มด้วยรองเท้าสีหวานแตะลงบนพื้นถนน เจ้าของร่างอ้อนแอ้นก็ต้องห่อไหล่มน เมื่อลมหนาวพัดพลิ้วมาต้องผิวกายเนียนนุ่ม เดินเข้าซอยมายังไม่ถึงสิบก้าวนัยน์ตาสีนิลก็เหลือบไปเห็นขอทานแก่ๆ คนหนึ่งที่กำลังนอนขดตัวและสั่นสะท้านอยู่ข้างถนน ก่อนที่มือเรียวจะค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋า“เมอรี่คริสต์มาสค่ะ” เสียงหวานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกันนั้นเ

“ชู่ว์…คนดีหายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยตัวปล่อยใจไปกับพี่” เสียงทุ้มกระซิบปลุกปลอบชิดหน้าผากมน ก่อนจะจุมพิตซับหยาดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ความบริสุทธิ์ผุดผ่องที่เขาเพิ่งช่วงชิงไปหยกๆ ทำให้แมทธิวเต็มตื้นในหัวใจจนยากจะบรรยาย “พี่แมท มันอึดอัดจังเลยค่ะ” เมื่อความอึดอัดเข้ามาแทนที่ความเจ็บแปลบ โคลอี้จึงไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ไหว แอ่นกายเข้าหาร่างกำยำตามสัญชาตญาณแห่งการปลดปล่อย จนเขาต้องคำรามกระหึ่มด้วยความพึงพอใจ “งั้นพี่ขยับแล้วนะ” ถามแบบไม่ต้องการคำตอบ เพราะขาดคำพ่อเจ้าประคุณก็ขยับกายแกร่งด้วยท่าทีเนิบช้า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นระรัวเร็วเคล้าดิบเถื่อนขึ้นเรื่อยๆ “โคลอี้จ๋า แน่นเหลือเกินทูนหัว แน่นอะไรอย่างนี้หือ…” แมทธิวกัดฟัน แล้วแหงนหน้าคำรามลั่น ขณะโจนจ้วงสะโพกทรงพลังเข้าหากายสาว ส่วนคนตัวเล็กที่กำลังตกอยู่ในวังวนปรารถนาก็แอ่นหยัดสะโพกผายขึ้นรับแรงรักจากอีกฝ่ายไม่ยั้ง ครั้นจะทะยานขึ้นไปยังสรวงสวรรค์เขากลับกระชากความกร้าวแกร่งออกไปเสียดื้อๆ “พี่แมทอย่าไป กลับมาหาโคลอี้เถอะนะคะ ได้โปรด” เสียงหอบกระเส่าเว้าวอนอย่างทรมานจนแทบขาดใจ พร้อมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “พี่ไม่ได้ไปไหนหรอกทูน

“ผมไปสืบดูแล้วครับ นายหญิงไม่ได้อยู่ที่นั่น”“ส่งคนออกตามหาเมียฉันให้ทั่ว” เจ้าพ่อหนุ่มออกคำสั่งอย่างเฉียบขาด สีหน้าเครียดเขม็ง หัวใจของเขากำลังวูบโหวงแปลกๆ เหมือนจะเสียเธอไปอย่างไรอย่างนั้น แต่ไม่มีวัน! เขาจะไม่ยอมเสียอารดาไปง่ายๆ แน่“ผมจะสั่งคนไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับนาย” เลขานุการมากความสามารถค้อมหัวรับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะก้าวจากไปทันควัน “เดี๋ยวก่อน” ครั้นหัวสมองอันชาญฉลาดของเดเรคนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็เอ่ยเรียกอีกฝ่ายไว้“นายมีอะไรจะสั่งเพิ่มเติมก็ว่ามาเลยครับ” วิกเตอร์เดินกลับมาหาเจ้านาย แล้วเอ่ยอย่างสุภาพ“ยังไงแกก็ต้องระดมลูกน้องตามหาเมียฉันให้เจอ เข้าใจไหม” ทั้งที่รู้ดีว่าคำสั่งของตัวเองย่อมเป็นประกาศิต แต่เจ้าพ่อหนุ่มก็ยังไม่วายเอ่ยย้ำเพื่อความแน่ใจ “ครับนาย” “ไปบอกให้นักบินเตรียมตัว ฉันจะไปรัสเซียเดี๋ยวนี้” “ดาด้าเธอจะรู้ไหมนะ ว่าถ้าไม่มีเธอแล้วฉันจะอยู่ได้ยังไง จะหายใจต่อไปยังไงไหว” เจ้าพ่อหนุ่มนั่งกุมขมับรำพึงรำพันด้วยความร้าวรานบาดหัวใจ ก่อนจะเดินไปขึ้นเจ็ทส่วนตัวมุ่งตรงไปยังประเทศรัสเซีย เช้าวันรุ่งขึ้นตำรวจก็ออกหมายจับเซอร์เก ในความผิดหลาย