All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 111 - Chapter 120

“เชิญคุณมันไปคนเดียวเถอะย่ะ ฉันไม่เอาด้วยหรอก ไอ้คนเฮงซวย!” หญิงสาวผลักแผ่นอกกำยำแรงๆ แล้วตั้งใจจะยกเท้าขึ้นถีบร่างใหญ่ให้กระเด็น แต่เขาไวกว่าคว้าหมับเข้าที่ท่อนขาเรียวสวยที่ง้างขึ้น ยักคิ้วยั่วอารมณ์ แล้วจับมันมาพาดเอวสอบก่อนจะลูบไล้กระตุ้นเร้า “คุณไม่เอา แต่ผมจะเอา แล้วก็จะเอาเดี๋ยวนี้ด้วย” ขาดคำคนเอาแต่ใจหญิงสาวก็ต้องร้องวี้ดออกมา เมื่อเท้าทั้งสองข้างไม่แตะพื้น เพราะพ่อตัวโตอุ้มมาวางลงบนโซฟา “ได้โปรดเถอะ อย่าทำแบบนี้กับฉันเลย” หญิงสาวส่งเสียงสะท้านวิงวอน พลางส่ายหน้าปฏิเสธจนผมยาวสลวยกระจายล้อมกรอบใบหน้าแดงระเรื่อ“ทนายความที่เคารพ ในห้วงเวลาพิศวาสบาดจิตเช่นนี้ คุณไม่มีสิทธิ์มาอุทธรณ์ฎีกา มีแต่ร้องอืออาได้อย่างเดียว” เขาปฏิเสธอย่างมาดมั่น ท้ายประโยคไม่วายพ่นวาจาสุดห่ามออกมา จากนั้นพ่อหนุ่มคลั่งรักก็โถมเรือนกายทรงพลังลงมาทาบทับ ตรึงร่างงามเสลาไว้กับโซฟาเนื้อหนานุ่ม ก่อนจะบังคับมอบบทรักอันแสนร้อนฉ่าองศาเดือด และดุดันระคนดิบเถื่อน ให้แก่ทนายความสาวอย่างไม่ลืมหูลืมตา ไม่ต้องถามว่าฟาดกันไปกี่ยก จบกันไปกี่กระบวนท่า เพราะคนทั้งคู่ไม่มีเวลามานับ แต่ที่รู้ๆ ก็คือกว่ายาที่เขาซัดเข้าไปจ

คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากหยักทำให้ ‘เมียจ๋า’ หน้าร้อนวาบ อีกทั้งหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำประหนึ่งจะกระเด็นออกมานอกอก “คุณเดเรค!” อารดาอุทานแผ่วพลิ้วราวคนละเมอ เพราะออกจะเหลือเชื่อกับสิ่งที่หูทั้งสองข้างเพิ่งได้สดับตรับฟัง“ครับคุณเมีย” พ่อหนุ่มหล่อขานรับอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะฉวยโอกาสกดจมูกคมสันลงหอมแก้มนวลของคนที่เอาแต่ทำท่าตะลึงงัน “คุณรักฉันจริงๆ เหรอคะ” ดวงตากลมโตจ้องอีกฝ่ายอย่างค้นคว้า “หน้าผมมันเหมือนคนขี้โกหกเหรอยาหยี” เจ้าพ่อหนุ่มพูดคล้ายน้อยใจ แล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง จนเธอต้องโคลงศีรษะเบาๆ เพราะนึกไม่ถึงว่าพ่อตัวโตจะทำงอนก็เป็นด้วย “ไม่ขี้โกหก แต่หัวหมอเจ้าเล่ห์ต่างหากละคะ” ฝ่ามือสั่นระริกแตะลงบนแก้มสาก แล้วค่อยๆ ประคองใบหน้าหล่อเหลาให้หันมาสบสานสายตา ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างรู้เท่าทัน“ครั้งนี้จะไม่มีเล่ห์กลใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความรู้สึกที่เรียกว่า ‘รัก’ ซึ่งกลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจล้วนๆ” เดเรคสารภาพความนัยอย่างหนักแน่นมั่นคง พร้อมกันนั้นก็ฉวยมือเรียวไปวางทาบตรงตำแหน่งหัวใจกร้าวกระด้าง“ขอบคุณนะคะ ที่รักผู้หญิงหน้าบ้านๆ อย่างฉัน” เจ้าของร่างอรชรอ้อนแอ้นโผเข้ากอดอีกฝ่าย ก่

“แต่เรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้นะคริสตี้” เสียงทุ้มเอ่ยเตือนด้วยความระอา“ไม่รู้ละ ยังไงแด๊ดก็ต้องทำให้เขามาเป็นของหนูให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม”“มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะลูก” นางเจนิสเอ่ยปรามเบาๆ“หนูก็ไม่ได้เล่นๆ ค่ะ และถ้าแด๊ดไม่ทำให้เขามาเป็นของหนู หนูก็จะหนีออกจากบ้านชนิดที่แด๊ดกับมัมตามหาไม่เจอเลยคอยดู” สิ่งที่หญิงสาวยกขึ้นมาต่อรองทำให้สองสามีภรรยาต่างตกใจ “แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะลูก แด๊ดว่าหนูตัดใจจากเขายังจะง่ายกว่าเสียด้วยซ้ำ”“มันไม่ยากหรอกค่ะ เพราะหนูรู้มาว่าแด๊ดกำลังทำธุรกิจร่วมกับเซอร์เกลุงของเดเรคอยู่ ฉะนั้นจึงไม่ยากอะไรถ้าแด๊ดจะสืบหาจุดอ่อนของเดเรคจากลุงของเขา แล้วนำมันมาใช้บีบบังคับให้เขายอมหมั้นหมายและแต่งงานกับหนู” หล่อนกล่าวอย่างฉะฉานจนผู้เป็นพ่อต้องอ้าปากค้าง “คริสตี้…หนูคิดไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอลูก” เจนิสถามลูกสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะที่ผ่านมาอีกฝ่ายทำเหมือนผู้ชายเป็นของเล่นเสียมากกว่า “ความรักสำหรับหนูมันคือการครอบครองค่ะ ถ้าหนูต้องการเขาแล้วผู้หญิงหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแย่งเขาไปจากหนูทั้งนั้น แม้แต่นังนั่นก็เหมือนกัน” ความเอาแต่ใจอย่างร้ายก

“หิวจังเลยเมียจ๋า สงสัยจะใช้พลังงานเยอะไปหน่อย” หลังจากตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบสองทุ่ม พ่อจอมตะกละก็เอ่ยชิดหน้าผากเกลี้ยงเกลาอย่างอ้อนๆ “หิวก็กลับไปกินที่บ้านคุณโน่น” เจ้าของใบหน้าบึ้งตึงไล่เสียงแข็ง เพราะยังกรุ่นโกรธอีกฝ่ายไม่หาย มีอย่างที่ไหนมาถึงก็ไล่ตะเพิดลูกความของเธอจนแตกกระเจิง จากนั้นพ่อเจ้าประคุณก็จับกินเธอตั้งแต่บ่ายยันหัวค่ำ “โอ๊ย! หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว ผมคงหิ้วท้องไปไม่ถึงบ้านหรอก หาอะไรให้กินหน่อยสิจ๊ะยาหยี” ชายหนุ่มยังคงเว้าวอนเสียงอ่อนเสียงหวาน โดยไม่แยแสว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในอาการเคืองขุ่นมากเพียงใด “ท้องเราไม่ได้ติดกันซะหน่อย ครัวอยู่โน่น อยากก็ไปหากินเอง” อารดาตวัดเสียงขุ่นใส่คนหน้ามึน พร้อมชี้ปลายนิ้วเรียวไปทางครัวเล็กๆ ซึ่งอยู่ด้านหลังของสำนักงานทนายความ “แน่ใจนะว่าท้องเราไม่ได้ติดกัน เมื่อกี้ยัง…” มือกระด้างทั้งสองข้างประคองใบหน้างอง้ำให้หันมาสบสานกับนัยน์ตากรุ้มกริ่ม แล้วเอ่ยเย้าอย่างมีเลศนัย“คนบ้า! หื่นขึ้นสมอง!” แม่คนขี้อายตวาดลั่นก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้เอ่ยวาจาห่ามๆ ออกมาให้จบประโยค ใบหน้าผุดผาดแดงแจ๋อย่างช่วยไม่ได้ “จงภูมิใจเถอะทูนหัว ที่มีผัวหื่น

หลังจากได้รับคำสั่งประกาศิตจากอารดา เดเรคก็ต้องเริ่มปฏิบัติภารกิจสำคัญ โดยการเดินสายไปบอกเลิกสาวๆ ในลิสต์ที่เป็นทั้งคู่ขาและคู่ควง แต่ภารกิจในครั้งนี้ไม่หมูเลยทีเดียว เพราะสาวๆ แต่ละคนนั้นไม่ยอมง่ายๆ บ้างก็อาละวาด ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย หรือไม่ก็ทำให้เขาอับอาย สุดท้ายเจ้าพ่อหนุ่มก็ต้องใช้ความโอหังเข้ากำราบ“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมวันนี้ถึงได้ดูเหนื่อยมากเป็นพิเศษ” เมื่อเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาด้วยสภาพอิดโรย มาดามดาเลียก็ถามไถ่ด้วยความอาทร “นั่นสิ งานที่บริษัทมีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือมีอะไรจะให้แด๊ดช่วยไหม” ผู้มาใหม่กล่าวอย่างเห็นด้วยกับภรรยา ก่อนจะเอ่ยถามไปถึงธุรกิจที่ตนวางมืออย่างถาวร “งานที่บริษัทไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกครับ” เจ้าพ่อหนุ่มยกมือขึ้นคลึงขมับ แล้วเอ่ยตอบอย่างเนือยๆ“อ้าว! ถ้างานที่บริษัทไม่ได้มีปัญหาอะไร แล้วทำไมลูกมีสภาพแบบนี้ล่ะ” คนเป็นแม่ซักไซ้อย่างสงสัย“ก็ว่าที่สะใภ้คนโปรดของมัมนั่นแหละครับที่ทำให้ผมมีสภาพอย่างนี้” พ่อหนุ่มจอมโอหังบ่นเป็นหมีกินผึ้ง พร้อมทำหน้าบึ้งตึงสุดขีด “ไหนลองเล่าให้มัมกับแด๊ดฟังสิ ว่าหนูดาด้ามาเกี่ยวอะไรด้วย” มาดามดาเลียเอ่ยเสีย