"Duh," inirapan ko siya nang pabiro. "Ikaw lang ang taong kilala ko na oorder ng ganyan."Sinindihan ko ang kandila, at lumikha ito ng maliit na kulay kahel na apoy. Ang frosting ay medyo magulo—hindi ako professional baker—pero hindi naman mukhang masama, at proud ako sa pinaghirapan ko."Sige na. Make a wish," senyas ko gamit ang kamay ko.Binigyan ako ni Kristoff ng isang makahulugang tingin—matagal, malalim—bago siya dumukwang paharap at hinipan ang kandila sa isang mabilis na buga. Namatay ang apoy, nag-iwan ng maitim na hibla at maliit na usok na umiikot sa hangin. Isang kuntentong ngiti ang gumuhit sa aming mga mukha."Salamat," sinsero niyang sabi.Humakbang ako palapit at yumuko para bigyan siya ng mabilis na halik sa noo. "Deserve mo 'yan at higit pa.""Ito ang pinakamaliit na magagawa ko," bulong ko at hinalikan siya sa buong mukha—sa pisngi, sa tungki ng ilong, at huli sa kanyang mga labi. "Pero kailangan kitang balaan...""Mmm?" humuni siya. Humiwalay ako nang bahagya per
Terakhir Diperbarui : 2025-11-28 Baca selengkapnya