All Chapters of One Night, Bound Forever (SPG): Chapter 61 - Chapter 70

 Ang aking mga kuko ay kumamot sa tela ng kanyang shorts habang gumagawa siya ng mas mabilis na stroke. Hindi na ako makapagsalita. Ang pag-ungol lang ang kaya kong gawin. Ang mainit na tubig ay nagpabilis sa aming climax.Ang mga bula sa tub ay tila naging mas malakas habang ang katawan ko ay nagsimulang manginig. Ang mga daliri niya ay mabilis na gumalaw, pinalaya ang lahat ng tension.Isang explosion ang naganap sa loob ko. Ang tubig ay tila naging bahagi ng aking orgasm, ang

"Sino si Paola? Hindi ko siya kilala." Sabi ko at umikot ang mata."Sorry, Pao. Pinapakaba mo lang ako at natatakot. Talagang, talagang ayoko kang mawala. Sisirain niyan ang araw ko." Sabi niya, at ngumiti ako, nakaramdam ng init sa loob dahil sa tunog ng kaniyang malalim na boses."Hindi," tiniyak ko. "Ayos tayo. Nagkaroon kami ng magandang usapan ng aking ama tungkol sa lahat, at pumayag ako.""Pumayag ka?!" Sigaw niya nang may pananabik bago siya umubo. "Ibig kong sabihin, pumayag ka?" Sabi niya sa mas malalim, mas walang emosyon na tono, at pinisil ko ang aking mga labi upang pigilan ang pagtawa."Pumayag ako.""Ang galing niyan. Hindi ako makapaghintay na makita ka mamaya, Pao. Pagpapahingahin kita sa mukha ko." Bulong n

Tahimik si Kristoff, hinahayaan akong ilabas ang lahat ng aking pagkadismaya. Alam niya na ang oras ng aksiyon ay darating, ngunit sa ngayon, ang kailangan ko ay isang saksi, isang tao na makakita sa kirot ko at magpapatunay sa aking galit."Hinihikayat akong makipagtalik sa kapitan ng cruise ship at inakala ng maliit kong utak na magandang ideya iyon. Gusto ko lang siyang hangaan, gusto ko lang na ipagmalaki niya ako kahit isang beses sa buhay niya. Tapos na akong magtangka. Kung akala niya ay patuloy kong hahayaan ito, nagkakamali siya." Ungol ko habang naglalakad pa rin sa tahimik na kusina."Kinamumuhian niya ang aking ama ngunit ginagamit pa rin ang pera nito. Ang linta. Kukunin ko ang lahat at iiwan ko siyang nakalugmok sa lansangan." Bulong ko, sa huli ay tumigil sa pa

Pagkaraan ng isang linggo."Handa ka na ba?" Tanong ni Yurik, inaalok ang kaniyang kamay at nagpapasalamat akong tinanggap ito. Tumayo ako at inayos ang aking damit, binigyan siya ng isang pasasalamat na ngiti na kalahating-puso lamang niyang sinuklian. Ang kaniyang mga mata ay tila nababalutan ng isang manipis na belo ng kirot, na sinubukan niyang itago sa ilalim ng kaniyang karaniwang seryosong ekspresyon. Kami ay parehong nagpupumilit na manatiling matatag sa gitna ng unos na ito; ang kaniyang kahinaan ay naging panawagan para sa aking lakas, at ang aking matinding galit ay nagbigay sa kaniya ng layunin. Ang buong mundo ay tila nakabaligtad mula nang gabing iyon, at ang tanging bagay na nagpapanatili sa amin ay ang pangako ng katarungan.Sa loob ng isang linggo, ang bawat hininga ay parang isang mabigat na pasanin. Ang kawalan ni Kristoff ay isang butas sa gitna ng aking pagkatao, isang nakapipinsalang sugat na hindi kayang hilumin ng oras. Ang tahimik na bahay niya ay nag-uukol ng

"Ikaw ay maliit. Ikaw ay mahina." Sabi ni Lucas, nakatingin nang may pandidiri sa akin."Alam mo ba kung ano ang nangyayari sa mga babae na nag-iisip na sila ang may-ari ng lugar?" Tanong ni Lucas, huminga at sumisinghap. "Sila ay inilalagay sa kanilang lugar ng mga lalaking tulad ko." Bulong niya, at hinigpitan ko ang aking hawak sa handle nararamdaman ko na nagsisimulang uminit ang aking katawan sa galit."Matigas na salita para sa isang taong nagmamakaawa sa akin na huwag tapusin ang buhay nila ilang segundo lang ang nakalipas.""Desperado lang." Nagkibit-balikat si Lucas at lumayo ako sa kaniya, ibinaba ang baril sa gilid ko."Tingnan mo. Kung may puki ka, iyon ang nagpapatunay na duwag ka. Maliit na bitch, hindi ka makaka-survive sa mundo namin." Sigaw ni Lucas mula sa likuran ko at huminto ako. Kailangan lang niyang magsalita ng masama."Hindi kita papatayin, sa ngayon." Itinutok ko ang baril sa kaniyang tiyan at hinila ang trigger, binaril siya sa isang hindi fatal ngunit masak