Lahat ng Kabanata ng การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง: Kabanata 21 - Kabanata 30

บทที่ 20 ดวงเนตรนั้น ข้าขอแบกรับไว้เองสายลมยามดึกพัดเอื่อยพาเสียงใบไม้ไหวมากระทบม่านหน้าต่าง ในท้องพระโรงที่ผู้คนล่าถอยออกหมด เหลือเพียงสองแม่ลูกฮ่องเต้ผู้สง่างามดุจมังกรทอง กับสตรีที่ผู้คนต่างกล่าวขานว่าเคยเป็นนางในผู้ร่วงจากวังหลวงอย่างน่าอดสูเจิ้งซูเฟยยืนนิ่ง ร่างบางสั่นไหวเพียงเสี้ยวลมหายใจแต่ไม่มีน้ำตาใดไหลหล่นออกมา“ข้า…มิอาจย้อนคืนสิ่งใดให้ฝ่าบาทได้อีก”เสียงนางแผ่วเบาราวกลัวความจริงจะกระทบใจลูกชายแรงไปกว่านี้“แต่อย่างน้อย ขอให้ฝ่าบาทรู้ว่า ทุกย่างก้าวที่ข้าหันหลังจากไปในวันนั้น หาใช่เพื่อตนเองแม้แต่น้อย”ฮ่องเต้ยังไม่ตอบ กระทั่งแววตาเคยเด็ดเดี่ยวนั้นกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทว่า…ซ่อนบางอย่างไว้ลึกนัก“ในวันหนึ่ง…ข้าร่ำไห้เงียบ ๆ ใต้ผ้าห่ม หวังให้แม่กลับมาแต่เมื่อโตพอ ข้าก็เข้าใจว่าบางคนเลือกจะไม่กลับมา เพราะไม่ใช่ต้องการเห็นข้าอีก”ประโยคนั้นไม่ต่างจากหอกทิ่มแทงกลางอก เจิ้งซูเฟยก้มหน้าลงอย่างช้า ๆ“ข้า…จะรับคำกล่าวโทษทุกประการ จะเป็นแม่ที่ไม่ดี จะเป็นสตรีที่หลบหนี จะเป็นคนที่ควรตายตั้งแต่วันนั้นก็ได้แต่โปรดจำไว้ว่าคนผู้นั้น…เลือกจะอยู่ในความมืด ตราบใ

บทที่ 22 ม่านละครเสียงสายลมพัดผ่านตำหนักเย็นใจอย่างแผ่วเบา แสงจันทร์ครึ่งดวงทาบทอลงบนใบหน้าเจิ้งซูเฟยที่ยังคงเงียบงันอยู่ข้างหน้าต่างฮ่องเต้นั่งตรงข้ามนางในชุดเรียบง่าย ไร้เครื่องประดับอำนาจใด ๆในยามค่ำเช่นนี้…ทั้งสองไม่ใช่จักรพรรดิกับอดีตฮองเฮา แต่เป็นเพียง แม่ลูกผู้แอบเดินบนคมมีดเดียวกัน“ท่านแม่…จะให้ข้าเสแสร้งไปถึงเพียงนั้นหรือ ยามอยู่ต่อหน้าทุกผู้คน จะให้ข้าแสดงท่าทีลังเล ว่ารักใครมากกว่ากัน…ทั้งที่ใจของข้ามีคำตอบอยู่แล้ว”เจิ้งซูเฟยมิกล่าวตอบในทันที นางเพียงยกน้ำชาขึ้นแนบริมฝีปากก่อนวางลงเบา ๆ แล้วจึงเอ่ยเสียงอ่อน“เจ้าคือบุตรของแม่…คือสายเลือดที่ออกจากกายของข้า หากแผนผิดพลาด เจ้าจะตกอยู่ในวงล้อมแห่งข้อกล่าวหา ข้าไม่อาจยอมให้เจ้าถูกจารึกว่า ‘ลำเอียง’ หรือ ‘กตัญญูเพียงครึ่ง’ ต่อผู้ใดในสองคนในเกมนี้ หากมีผู้ใดต้องบาดเจ็บ…ก็ให้เป็นแม่เพียงผู้เดียว” หากแผนทั้งหมดผิดพลาดลูกของนางก็จะยังยืนอยู่ตำแหน่งเดิมได้ ให้เป็นนางรับความผิดทั้งหมดเอาไว้เองฮ่องเต้เงียบไปเนิ่นนาน ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว“ท่านเชื่อใจข้าถึงเพียงนั้น…”“แม่เชื่อในสายเลือดแต่การชิงอำนาจ มิอาจใช้เพียงความเชื่อ หากไม่มีแผน

บทที่ 24 พยานท้องพระโรงวันนี้เต็มไปด้วยแรงกดดันบรรดาขุนนางต่างรับรู้ได้ว่ามีบางสิ่งกำลังจะเปลี่ยนไป“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ…”“วันนี้…มีขุนนางผู้อาวุโสผู้หนึ่ง ขอเข้าเฝ้าโดยไม่ประกาศล่วงหน้า”เสียงขันทีเฒ่าดังขึ้น พร้อมกับชายชราในอาภรณ์สีหม่นผู้หนึ่งเดินออกมาจากเงาหลังม่านทองฝีเท้าของเขาช้าแต่มั่นคง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่แววตาไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย“หม่อมฉัน หวังเหวินอวี๋…เคยดำรงตำแหน่งองครักษ์ประจำวังหลัง เมื่อสิบกว่าปีก่อน ขอกราบทูลฝ่าบาทว่าข้าคือหนึ่งในพยานผู้เห็นการปลดเจิ้งซูเฟยในวันนั้นกับตา”เสียงฮือฮาดังขึ้นเบา ๆ ในหมู่ขุนนางแม้แต่ฮ่องเต้ยังเลิกพระคิ้ว“เหตุใดพึ่งปรากฏกายบัดนี้ ”“เพราะความกลัวในอดีตยังฝังลึกพ่ะย่ะค่ะ…แต่ยามนี้หม่อมฉันเห็นว่า หากปล่อยให้ความเท็จกลืนกินแผ่นดิน ย่อมเท่ากับเป็นข้าแผ่นดินที่เสื่อมศรัทธา”หวังเหวินอวี๋โค้งกายต่ำ ก่อนจะชูห่อผ้าผืนหนึ่งขึ้นเหนือศีรษะในนั้น คือเอกสารโบราณที่ถูกปิดผนึกแน่นหนาด้านหนึ่งจ่าชื่อเป็นลายพระหัตถ์ของอดีตฮ่องเต้ อีกด้านหนึ่งมีตราประทับของตำหนักเย็นใจ“นี่คือพระราชโองการลับที่ถูกซุกซ่อนไว้ในหอเก็บศาสตราใต้ดินมิใช่เพียงคำสั่งถอดถอ

บทที่ 26 เสียงราชโองการ กลบเสียงโจษจันเมื่อความจริงถูกยื่นประจักษ์ต่อหน้าฝ่าบาท แม้ท้องพระโรงยังมิได้มีคำตัดสินใดเป็นทางการ แต่กระแสภายในเริ่มไหลเปลี่ยนวันถัดมาหลังม่านน้ำค้างยังมิทันเหือดราชสำนักทั้งหมดย่อมต้องตื่นตระหนกเมื่อเสียงกลองพิธีดังก้องขึ้นสามระลอกฮ่องเต้เสด็จประทับเหนือบัลลังก์มังกรอีกคราภายในพระราชโองการฉบับใหม่ กล่าวไว้อย่างชัดเจน “เพื่อผดุงราชธรรม ป้องกันมิให้บาดแผลในอดีตกลายเป็นรอยรั่วแห่งแผ่นดิน บัดนี้ เรา จึงตั้ง ‘คณะสืบสวนราชสำนัก’ ขึ้น มอบหมายให้พระอัยกา หลวงปู่จิ้น และขันทีเฒ่าซ่งอวี้ ผู้เคยรับราชการใต้รัชกาลบิดา ร่วมเป็นผู้อำนวยการสืบสวนตามพระราชดำริ ให้ย้อนรอยกรณีการถอดถอนเจิ้งซูเฟยในอดีต พร้อมบุคคลที่เกี่ยวข้องในราชกิจนั้นทุกคน มิใช่เพื่อแก้แค้นใครแต่เพื่อคืนสัจจะให้ราชบัลลังก์และประวัติศาสตร์แห่งแผ่นดิน”เสียงขุนนางกระซิบงึมงำบางคนแย้มยิ้ม บางคนหน้านิ่ว ราวรู้ว่ากระแสย่อมไม่ย้อนกลับคืนได้อีกแล้วแต่ฮ่องเต้มิได้หยุดเพียงเท่านั้น พระสุรเสียงสงบ ยามกล่าวต่อไปในท่ามกลางสายตานับร้อยคู่“และเมื่อผลแห่งการสืบสวนบรรลุ เราจะพิจารณาสถานะอันเหมาะสมของ ‘สตรีผู้ให้กำเน

บทที่ 28 ใต้เพดานมังกรเสียงกลองเคาะสามคราขุนนางฝ่ายซ้าย ขวา และฝ่ายในต่างหมอบเงียบเรียงแถวในท้องพระโรงองค์ฮ่องเต้เสด็จขึ้นที่บัลลังก์โดยปราศจากคำปราศรัยยืดยาวเพียงแต่มีพระราชหัตถเลขาฉบับหนึ่งถูกส่งลงมายังเบื้องล่าง“ในยามที่ความลวงกลายเป็นกลไกกำหนดชะตา ข้าจึงจำต้องให้ความจริงมีพื้นที่…แม้เพียงน้อยนิด เพื่อมิให้ราชสำนักนี้กลายเป็นเพียงโรงละครสำหรับเหล่าคนลวง”ขุนนางต่างเงียบงันบ้างหลุบตา บ้างขมวดคิ้ว ขณะที่ขันทีผู้อาวุโสเบื้องขวา นำเอกสารบางฉบับวางลงแท่นด้านล่างของพระที่นั่ง“เอกสารฉบับนี้ ถูกนำขึ้นมากล่าวหาอดีตฮองเฮา…หากแม้เป็นของจริง ก็ต้องดำเนินการโดยหลักแห่งกฎหมาย หากเป็นของปลอม…ก็เท่ากับดูหมิ่นพระราชวงศ์ และปลุกปั่นราชสำนักให้ปั่นป่วน”พระสุรเสียงนิ่งสงบแต่สะท้อนก้องไปถึงทุกเสาหินในห้องบัลลังก์“ข้าขอประกาศนโยบาย ‘สอบสวนอย่างเป็นทางการ’ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ทุกเอกสาร ข้อกล่าวหา หรือข่าวลือใดที่เกี่ยวพันกับราชวงศ์ หากไม่อาจพิสูจน์ได้ด้วยพยานหลักฐาน จะถือว่าเป็นความผิดอันใหญ่หลวง และผู้ใดที่นำเสนอหลักฐานเทียมต่อเบื้องสูง…จักถูกถือว่า ‘ลบหลู่ราชอำนาจ’ และ ‘มีเจตนาบ่อนทำลายราชสำน