Lahat ng Kabanata ng การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง: Kabanata 41 - Kabanata 50

บทที่ 40 สารภาพกลางแสงสว่างเช้าอีกวันในท้องพระโรง เหล่าขุนนางเข้าเฝ้าพร้อมหน้าตามรับสั่งเสียงเกี้ยวโห่ประกาศรับเสด็จดังก้อง เหล่าขุนนางรู้สึกยืนไม่อยู่นั่งไม่ติดเมื่อ ฮ่องเต้าเสด็จมานั่งเหนือบัลลังก์มังกรอย่างสงบ พระเนตรทอดมองลงมายังขุนนางทั้งสองฟาก ราวกับเห็นความจริงในใจที่แต่ละคนซ่อนเอาไว้ “วันนี้ เราเรียกเจ้าทั้งหลายมา มิใช่เพื่อซักถาม หากแต่เพื่อฟังสิ่งที่ควรถูกกล่าวออกมาเสียที”บรรยากาศเงียบงันเหมือนทุกลมหายใจหยุดนิ่ง ความกดดันที่มาจากฮ่องเต้นั้นทำให้แต่ละคนไม่กล้าที่จะเอื้อนเอ่ยเรื่องอื่นใด แต่ในความเงียบนั้นกลับมีบุคคลผู้หนึ่ง เงาของเขาปรากฏเมื่อแสงส่องมาจากทางด้านหลัง ก่อนที่เสียงไม้เท้าเก่า ๆ จะดังขึ้นช้า ๆ และเมื่อเขามายืนอยู่ที่หน้า บัลลังก์ ทุกคนก็เห็นว่าชายชรานั้นคือขุนนางเฒ่า หานเจิ้นกงอัครเสนาบดีในอดีต ผู้มีบทบาทสำคัญในสมัยที่เจิ้งซูเฟยถูกปลด ขาที่ไร้เรี่ยวแรง ค่อย ๆ เดินก้าวออกมาจากแถวหน้า“ขอเดชะฝ่าบาท… ข้าพระพุทธเจ้ามีสิ่งหนึ่งที่เก็บงำไว้เนิ่นนานแม้ไม่อาจล้างบาปที่เคยทำ… แต่อย่างน้อย ขอพูดให้ความจริงได้ออกมาเถิด”เสียงนั่นสั่นพร่า แต่กลับก้องสะท้อนในใจของหลายคน

บทที่ 42 งานเลี้ยงใต้เงาบัลลังก์ตำหนักไท่หวงไท่โฮว่เสียงดนตรีขับกล่อมแผ่วเบา เคล้ากับจังหวะกู่เจิงและ กลิ่นชาดอกเหมยลอยคลุ้งไปทั่วโถงกว้าง ช่างเป็นบรรยากาศที่ทำให้จิตใจสามารถผ่อนคลายได้ แต่หากเมื่ออยู่ในดงของศัตรูคงไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ขุนนางฝ่ายในและสตรีในวังนั่งเรียงรายอย่างสำรวม ไท่หวงไท่โฮว่แต่งองค์ด้วยฉลองพระองค์ปักมังกรทอง งามสง่าแต่แฝงความเย็นเยียบ พระนางนั่งเป็นประธานของงานเลี้ยงครั้งนี้ ฟู่ต้าหลันก้าวเข้ามาด้วยอาภรณ์สีขาวปักดอกเหมยแดงเพลิง ราวหิมะต้องเลือดทุกสายตาเบนมองทันที หากไม่ด้วยเพราะความงามของนางก็คงเพราะชุด แต่ที่แน่ ๆ คือเพราะนางคือคนที่ฝ่าบาทให้ความเมตตามากกว่า ฝ่าบาทที่คอยแต่จะจัดการนู่นนี่ กลับมีสตรีที่หมายปอง สตรีผู้นั้นย่อมเป็นที่สนใจต่อคนทุกคน เพียงแต่...ไท่หวงไท่โฮว่ มองนางด้วยสายตาเย็นชา เพราะในเมื่อไม่ใช่คนของนางก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายก็คงจะสร้างปัญหาไม่ต่างอะไรกับเจิ้งซูเฟย“ซูเฟยบอกข้าว่าเจ้าเพิ่งมีวาสนาได้ใกล้ชิดฝ่าบาทมากขึ้นหรือ ”ฟู่ต้าหลัน ยิ้มบาง ก้มหน้าเล็กน้อยและหยิบผ้าขึ้นมาบังครึ่งใบหน้าอย่างเขินอาย “หม่อมฉันไม่กล้าเรียกว่าวาสนาเพคะ…เพียงแต่ฝ่า

บทที่ 44 ถึงเวลาเสียงฆ้องดังขึ้นเพื่อเริ่มการประชุมราชการ แต่บรรยากาศกลับตึงเครียดเกินกว่าจะมีเสียงพูดคุยอย่างเป็นมิตร ขุนนางหลายคนแลกเปลี่ยนสายตาอย่างไม่ไว้ใจ บางคนเดินไปมาด้วยกังวล ในขณะที่บางคนขบคิดอย่างหนักหน่วง เพราะไฟมันใกล้จะแผดเผาพวกเขาเข้าทุกทีแล้วเสียงฝีเท้าของเจิ้งซูเฟยดังขึ้นเล็กน้อยขณะนางก้าวเข้าสู่ท้องพระโรง นางนั่งลงที่มุมหนึ่งอย่างสงบ แต่สายตากลับแฝงไปด้วยความมั่นใจและเจ้าเล่ห์ ราวกับรู้ว่าหมากบนกระดานนี้กำลังเคลื่อนไหวไปตามที่นางวางไว้ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสังเกตได้ง่าย ๆ เพราะพระนางรีบดึงสีหน้าให้นิ่งอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าตนกำลังเป็นเป้าสายตา ฮ่องเต้ทรงหยิบฎีกาฉบับหนึ่งขึ้นมาในมือ พระสุรเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยน้ำหนักทุกคำกล่าวว่า“วันนี้ ข้าจะทรงอ่านคำร้องเรียนซึ่งเกี่ยวข้องกับการใช้อำนาจในอดีต เรื่องราวนี้อาจเกี่ยวข้องถึงบุคคลที่หลายท่านรู้จักดี ขอให้ทุกคนรับฟังด้วยความยุติธรรม”เสียงซุบซิบในท้องพระโรงเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ขุนนางบางคนเริ่มสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของฝ่ายตรงข้าม โดยเฉพาะไท่หวงไท่โฮว่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง พระพักตร์ของนางเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความ

บทที่ 46 เงื่อนงำในเงามืดไท่หวงไท่โฮว่ทรงนั่งอยู่ในห้องส่วนพระองค์พระพักตร์เรียบเฉยแต่สา พระเนตรแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ พระนางทรงส่งสัญญาณให้ขันทีและขุนนางที่ไว้ใจเข้าพบแม้รู้ว่านางกำลังถูกต้อนจนจนมุมแล้ว แต่คนเช่นนางไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ และนางจะไม่แพ้ ตรามใดที่ยังหายใจ นางจะไม่ยอมให้ใครเป็นคนกำหนดสิ่งที่นางคาดและคิดเอาไว้แล้ว ไท่หวงไท่โฮว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา และในแววตาก็แอบ ตัดพ้อ“แม้ฮ่องเต้จะไม่อยู่ฝ่ายพวกเรา แต่หมากการะดานนี้ยังไม่จบง่าย ๆ เจิ้งซูเฟยคิดว่าตนจะชนะ แต่ข้าจะใช้ทุกวิถีทาง เพื่อให้บัลลังก์ยังคงเป็นของข้าและผู้ที่ข้าเลือก” นางไม่เคยแต่งงานเพื่อความรัก และก็ไม่เคยมีชีวิตอยู่เพื่อความรัก ทุกสิ่งอย่างที่นางทำถูกกำหนดความคำที่นางบัญญัติขึ้นเพื่อความพอใจของนางเอง ทุกอย่างจะต้องเหมาะสมในสายตานาง และตอนนี้ฝ่าบาทที่เชื่อฟังแต่สตรีผู้นั้นก็ไม่เหมาะสมกับบัลลังก์เลยแม้แต่น้อยขันทีคนสนิทรับคำสั่งบรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความระแวดระวังเจิ้งซูเฟยนั่งกับขุนนางใกล้ชิดพวกเขากำลังวางแผนรับมือกับแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นจากฝ่ายไท่หวงไท่โฮว่เจิ้งซูเฟยมองไปยังเอกสารในมือ“ข้าจ

บทที่ 48 ดาบคำพูดในท้องพระโรงเสียงซุบซิบในท้องพระโรงเงียบลง เมื่อการปะทะเมื่อครู่สิ้นสุดทุกสายตาจับจ้องไปที่เจิ้งซูเฟยและไท่หวงไท่โฮว่ ที่เดินจากไปบรรยากาศเต็มไปด้วยแรงกดดันและความคาดหวัง กับคนทั้งสอง ไม่ว่าจะจากฝั่งไหน ก็ล้วนอยากให้คนของตนชนะคนจากอีกฝ่าย เจิ้งซูเฟยเอ่ยน้ำเสียงแหลมและดังพอให้คนที่เพิ่งเดินออกไปได้ยิน“หากความจริงถูกปิดบัง จะมีใครเหลือที่ยืนอยู่ในแผ่นดินนี้อีกเล่า ข้าจะไม่ยอมให้ความยุติธรรมถูกกลบฝังด้วยเงื้อมมือของอำนาจ!” เจิ้งซูเฟยพูดแม้จะรู้ว่าคำนั้นคงไม่อาจจะถึงคนที่เพิ่งเดินออกไปแล้ว เพราะก่อนหน้าพระนางก็นิ่งเฉย แต่คำพูดเหล่านั้นมันกลับติดอยู่ในใจของเหล่าขุนนาง ไท่หวงไท่โฮว่ที่เดินยังไม่พ้นโถงกลับได้ยินทุกคน พระนาง หันกลับมาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่แฝงด้วยแรงอาฆาต“เจ้าคิดว่าการกลับมาของเจ้า จะทำให้ราชวงศ์สงบสุขได้จริงหรือ หรือเป็นเพียงการบ่อนทำลายความมั่นคงที่เราสร้างมาเป็นเวลานาน ความยุติธรรม และความจริงที่เจ้าเรียกหา ทำเพื่อชาวประชาจริงหรือ หรือเพียงแค่อยากแสดงบทคนดีเพื่อให้ได้รับความช่วยเหลือ เพื่อให้ได้ล้างมลทินที่เจ้าเป็นคนก่อเอง ”“ข้าเป็นคนก่อหรื