Lahat ng Kabanata ng การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง: Kabanata 31 - Kabanata 40

บทที่ 31 ปีกบางของผีเสื้อกลางวังหลวงค่ำคืนแห่งวังหลังช่างเงียบงันแต่ในความเงียบนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่แทบกลืนไปกับลมหายใจของเหล่านางกำนัลในตำหนัก จิ้งเยว่ ที่พระสนมเฉินประทับอยู่ม่านแพรสีชาดพลิ้วระริก แต่ไม่มีแม้เงาองครักษ์เฝ้าหน้าประตูทว่าในห้องลับที่เร้นอยู่หลังฉากไม้ฉลุลายเมฆ กลับมีเสียงสนทนาแผ่วเบาเจือความระทึก“นับแต่องค์ฮ่องเต้เริ่มออกนโยบายตรวจสอบราชสำนัก ข้าเองก็เริ่มไม่แน่ใจว่าตนควรอยู่ข้างใด…”พระสนมเฉินประทับนั่งหลังม่าน เขียนลายพระหัตถ์ลงบนซองผ้ากำมะหยี่อย่างใจเย็นตรงหน้าคือขันทีชราผู้หนึ่งที่เพิ่งเดินทางมาจากวังไท่หวงไท่โฮว่“แต่แม่ยังคงอยู่ข้างเจ้า…”เสียงขันทีนั้นเบาแต่หนักแน่น“ทรงให้จดหมายน้อยแก่ข้า…ข้างในมีเพียงประโยคเดียว”พระสนมเฉินหยิบจดหมายขึ้น ลายพระหัตถ์งดงามชวนให้ตะลึง แต่ข้อความกลับแฝงแรงดั่งหมื่นทวนในสนามหญ้า มีเพียงผีเสื้อที่บินได้โดยไม่ถูกสังเกต จงใช้ปีกของเจ้าให้เป็นประโยชน์ ไท่หวงไท่โฮว่ดวงตาของพระสนมเฉินทอประกายขึ้นในบัดดล“แม้ข้าจะถูกทอดทิ้งมานาน…แต่หากยังมีผู้หนุนหลัง เช่นนี้แล้ว เหตุใดข้าจะไม่ลุกขึ้นทวงคืน”“เตรียม ‘

บทที่ 33 เกมที่คิดว่าตนถือไพ่เหนือริมฝีปากที่ทาชาดทับไว้จนมองไม่เห็นผิวด้านล่างฉันใด ก็เหมือนกับนิสัยการแสดงออกของสตรีที่ถืออำนาจเอาไว้บนฝ่ามือได้นานกว่าคนอื่นฉันนั้น ชาชั้นดีที่เข้าไปในพระโอษฐ์ ณ. ตอนนี้ดูจะมีรสมีชาติขึ้นกว่าหลายวันก่อน เสียงใบไม้และเสียงของสนมเฉินคล้ายเป็นสิ่งที่ทำให้ไท่หวงไท่โฮ่ววางใจขึ้นได้อีกนิดเมื่อถ้อยคำที่ออกมาตรงกับใจของนาง เสียงพัดไม้ไผ่ดังแผ่วราวกลบความตึงเครียดในห้องประชุมลับ ไท่หวงไท่โฮ่ววางถ้วยชาเบื้องพระพักตร์ ก่อนทอดพระเนตรมายังพระสนมเฉิน“นางยังคิดตื้น ไม่กล้าเดินหมากใหญ่หากไร้พรรคพวกเกื้อหนุน” “เมื่อเจ้าสะกดรอยแล้วไม่พบสิ่งใด ก็มิใช่เรื่องเกินคาดหมาย…”ไทหวงไท่โฮ่วเอ่ยขึ้นเมื่อได้ฟังคำทั้งหมด ดูเหมือนนางจะคาดหวังกับศัตรูคนนี้มากเกินไปหน่อย ก็แค่คนอีกคนที่แสร้งทำเป็นเก่ง เหมือนกับตรงหน้าคนนี้ สายตาที่ผ่านกาลเวลามามากกว่าคนอื่นเหลือบมองสนมเฉิน อีกฝ่ายดูจะยินดีที่ได้ทำงานรวมกับนาง คงคิดว่าได้เวลาของตนแล้ว แท้จริงก็ยังคงเป็นแค่หมากอีกตัวที่ไม่ได้มีค่ามากเท่าไรนัก แค่เลือกเอามาใช้ให้เหมาะให้ควรกับเวลาก็เท่านั้นพระสนมเฉินยกยิ้มอย่างมั่นใจ แววตาแฝงความ

บทที่ 35 ข้าขอพึ่งพิงพระองค์…แม้รู้ดีว่านั่นคือไฟสายลมเย็นในราตรีพัดผ่านม่านผ้าระบายที่มีกระดิ่งติดอยู่ที่ชายของมัน ส่งเสียงเล็อกน้อยยามต้องลมใต้เงาโคมทอง พระสนมเฉินแต่งกายเรียบง่ายกว่าทุกครั้ง กำลังเผชิญหน้าอยู่กับไท่หวงไท่โฮ่ว คนไม่เลือกข้างเช่นนาง มิคาดว่านางจะ “เดินเข้าหา” ไท่หวงไท่โฮว่ด้วยตนเอง แต่หากเพราะนางกำลังมีปัญหาและกังวลกลัวว่าจะไม่สามารถชนะบนหมากกระดานนี้ได้ จึงยอมทุบหมากของตนทิ้งและก้าวไปเป็นหมากของผู้อื่นเมื่อไท่หวงไท่โฮว่เหลือบตามองขึ้นก็เห็นเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ของสนมสาวที่ครั้งหนึ่งเคย บอกตนว่าไม่จำเป็นต้องพึ่งใครพระนางหลุบตาไปมองอย่างอื่นราวกับไม่คิดจะเปิดประเด็น จนสนมเฉินต้องเป็นฝ่ายทำเช่นนั้นเอง “หม่อมฉัน…ขอเพียงซบไหล่พระองค์สักคราเหมือนครั้งยังเป็นเพียงสาวน้อยที่วังหลังกำแพง”นางกล้าพูดเช่นนี้เพราะรู้ดีว่าทั้งนางและอีกฝ่ายมีศัตรูคนเดียวกัน อีกอย่างไท่หวงไท่โฮ่วก็ยังมีขุนนางสนับสนุน ต่างกันกับนางที่ไม่มีฐานหนุนนำมากพอ หากจะสู้ศึกใหญ่ก็อาจจะพ่ายเอาได้ง่าย ๆ ตอนนี้จึงมีเพียงแค่อีกฝ่ายที่จะช่วยนางได้ไท่หวงไท่โฮว่ คลี่ยิ้มออกช้า ๆ ก่อนจะส่งแววตา ความเย็นที่แฝงคว

บทที่ 37 เปิดคดีในท้องพระโรงแม้จะเป็นการประชุมเช้าเหมือนอย่างทุก ๆ วัน แต่ในวันนี้ ท้องพระโรงในยามเช้าเงียบงันผิดธรรมดาเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทยอยเข้าประจำตำแหน่ง อย่างเงียบเชียบ คนที่คิดว่าตนไม่เกี่ยวข้องนิ่งไม่สนใจใคร คนที่มีชะนักติดหลังกลับเดินก้มหน้าหลบตา ส่วนอีกพวกก็แอบสบตากันแต่กลับไม่มีเสียงซุบซิบ ไม่มีรอยยิ้ม มีแต่ความระแวงและกังวลที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของพวกเขาเพราะหลังจากบัญชาที่ฮ่องเต้ให้เมื่อวันก่อน ก็ทำให้พวกเขาเริ่มนั่งไม่ติด ไม่รู้ว่าเป็นเพียงคำพูดที่เอ่ยออกมา เพียงเพราะเรื่องราวของเจิ้งซูเฟยวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ หรือเพราะพระองค์ต้องการจะตรวจสอบเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียดจริง ๆพวกเขารู้ว่าแม้บ้างครั้งการทำตามผู้มีอำนาจมิว่าจะเพราะความจำเป็นหรือเพราะสิ่งตอบแทนใด ๆ แต่หากมันเป็นเรื่องที่ผิดไม่ว่าจะต่อศีลธรรม หรือต่อความศรัาธาของชาวประชา สักวันมันก็จะถูกขุดคุ้ยเปิดเผย แต่ส่วนมากมันก็ยาวนานเท่าชีวิตของคนที่ทำผิด กว่าจะถูกเอาผิดความจริงก็ตายไปพร้อมกับคนถูกกระทำแล้ว แต่ครั้งนี้... มันกลับตามวนเวียนหลอกหลอน แน่นอนว่าเหล่าขุนนางตงฉินไม่ต้องกังวลเรื่องเหล่านี้ เพราะหากพวกเขาเห็น

บทที่ 39 ไฟลุกในเงาเงียบบรรยากาศยามเช้าที่หมอกค่อย ๆ จางหายเผยให้เห็นทุกสิ่งชัดเจนขึ้น ช่างดูคล้ายกับบรรยากาศยามนี้ที่แสงสุริยันแรกสาดส่องลงมาหน้าโถง ท่ามกลางหมอกบางของเช้าวันใหม่ แสงค่อย ๆ กระจาย ออกคล้ายจะคลี่คลายเรื่องราวที่หลบซ่อนอยู่ให้เห็นได้กระจ่างชัดเจนขึ้น สมุดดำ ถูกส่งถึงพระหัตถ์ฮ่องเต้ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ไท่หวงไท่โฮ่วคงหมายใจให้ไพ่ใบนี้เป็นฉนวนทำให้การไต่สวนในวันนี้เปลี่ยนแปลง แม้ว่าภายในบรรจุรายชื่อและบันทึกย่อของบุคคลผู้มีบทบาทสำคัญต่อการถอดถอนเจิ้งซูเฟยในอดีตรวมทั้งชื่อของขุนนางใหญ่สามสายและพระสนมเฉินแต่พระเนตรของฮ่องเต้ไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยพระองค์เพียงพลิกหน้ากระดาษด้วยความเยือกเย็น ก่อนมุมพระโอษฐ์ขึ้นอย่างเย้ยหยัน “ในสมุดนี้…ไม่มีชื่อไท่หวงไท่โฮว่เลยสักบรรทัดแต่ทุกคำที่เขียน ล้วนบ่งชี้ว่า ‘พระนาง’ คือผู้ให้คำสั่งทั้งหมด” คนโง่ยังมองออกว่าพระนางที่ว่านั่นหมายถึงใคร ในช่วงเวลานั้นใครจะมีอำนาจพอที่จะสั่งการเหล่าขุนนางเช่นนี้ได้ ช่างหน้าไม่อายที่คิดจะใช้เรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรอง ขันทีประจำองค์เงียบกริบ ขณะฝ่าบาท รับสั่งต่อว่า“ส่งสมุดนี้คืนไปยังตำหนักหลัง