บททั้งหมดของ Instant Billionaire (tagalog) Part 2: บทที่ 111 - บทที่ 120

Tumingin si Neil kay Alex, nagulat at nagi-guilty. Alam niyang mabuting kaibigan ni Joe si Alex. "Ayos lang, Mr. Hall," nakangiting sabi ni Alex sa kanya. "Hindi mo sana alam." Umiling si Neil. “Dapat mas naging magalang ako,” sabi niya. “Huwag kang mag-alala tungkol dito,” sabi ni Alex. "Wala naman talagang kwenta." Tumango si Neil, at namula si Tabitha sa kahihiyan. Nagalit si Neil nang makita niyang nagbubulungan sina Tabitha at Sasha sa isa't isa. Ang salu-salo ay maaaring maging ganap na kasiya-siya kung hindi nila ginawa ang kanilang paraan upang tangkaing ipahiya si Alex. "Mag-ayos kayo," sabi niya, nanlilisik ang mga ito, nahihiya sa kanilang mga kalokohan. Si Tabita at Sasha ay sumimangot sa kanya, na walang sinabi. Hindi nagalit si Alex, ngunit naisip niyang dapat pa rin siyang tumugon sa kanilang mga pang-iinsulto. Ngunit dahil nandoon si Suzan, nagpasya siyang magtagal.**Mamaya, nang bumalik si Alex sa paaralan at matutulog na, tinawag siya ni Jessop. "Alex, may Martial Ar

Career Tumingala si Tabita, nanlaki ang kanyang mga mata nang maputol ang kanyang espada, bumagsak ang dulo sa lupa. Buti na lang at tumabi na siya, umaasang maiwasang makabawi si Alex. Kung hindi, maaaring sinamantala niya ang sitwasyon upang ilunsad ang kanyang sariling pag-atake. Hawak ni Alex ang kanyang sariling talim, at napagtanto niya na iyon ang nakabasag ng kanyang sariling espada, na iniwang walang silbi. Bago pa makabawi si Tabitha sa pagkabigla, hinampas siya ni Alex gamit ang kanyang kamay, na tinulak siya nang malakas. Dahil hindi na siya makatiis, napaatras siya, napanatili lamang niya ang kanyang mga paa. Ilang taon siyang nagsasanay, kaya napapanatili niya ang kanyang kalmado. Hawak ang kanyang putol na talim, humakbang siya patungo sa pinto, nagbabalak na tumakas. Binawi ni Alex ang kanyang braso at itinutok sa kanya ang kanyang kutsilyo. "Oh!" Napasigaw si Tabitha sa sakit at napahawak sa kanyang balikat, umaagos ang dugo sa pagitan ng kanyang mga daliri. Kinagat

"Siya ang nag-aalaga kay Sarah. At ang ibang tao ay mga kaklase ko." Tumango si Alex. Tumingin siya kay Sarah, napansin niyang may kulay asul ang labi nito. Siya ay malinaw na hindi magaling, at siya ay nakahiga sa kama. Habang pinagmamasdan siya nito, lalo siyang nag-aalala. Matapos silang kamustahin ni Sarah, lumipad ang mga mata niya sa gilid, hindi na tumitingin sa isa sa kanila. Paminsan-minsan, nilibot niya ang paningin sa paligid ng ward, ngunit malinaw na wala siyang pinapasok. Dahan-dahan siyang kumurap, na nagbibigay ng impresyon na malapit na siyang makatulog. Naghinala si Alex na malapit na siyang ma-coma. Tinapos ni Clark ang kanyang pag-uusap at ngumiti kay Debbie. "Debbie, boyfriend mo ba ito?" tanong niya. "Oo, Mr. Fairfax," sabi niya. "Ang pangalan niya ay Alex Ambrose." Mukhang napakasama ni Clark, ngunit mahina siyang nagsalita. "Hello, Mr. Ambrose. Salamat sa pagpunta mo dito nang gabing-gabi." "Hindi iyon problema," sabi ni Alex. "Nabalitaan ko na si Debbie ay nag

“Deny what?” tanong ni Dr. Adams. "Hindi ko maintindihan kung ano ang inaakusahan mo sa akin! At itigil mo na ang pag-iiba ng usapan! Pinag-uusapan natin kung bakit hindi mo magamot ang pasyente ko.""Ikaw ang sinusubukang ibahin ang usapan," sabi ni Alex. “May tinatago ka ba?” “Ikaw ang manloloko!” Dr. Adams umungal, ang kanyang mukha ay iskarlata sa galit. "At ngayong nalantad ko na ang iyong mga kasinungalingan, sinusubukan mo akong siraan. Ito ay hindi matitiis!"Hindi tanga si Clark, at masasabi niyang may mali kay Dr. Adams. "Dr. Adams, hindi ba oras na para maglinis?" tanong ni Debbie. “Kolehiyo pa lang ako, at kahit ako ay narinig ko na ang tungkol sa mga Ghosts, kaya talagang inaasahan mong maniniwala kami na hindi ka pa?” “Hindi ko alam kung ano ang sinasabi mo,” giit ni Dr. Adams. Ngumiti si Debbie sa kanya. "Ayon sa website ng ospital, nagtapos ka sa Fleming Medical School." Itinaas niya ang phone niya. “Tama, di ba?” Dr. Namutla si Adams, at halatang nawalan siya ng masabi.

Nakatitig ang lahat sa kahon, hindi makaalis ng tingin. Ang ilan sa mga lalaki ay nakaramdam ng pagsusuka, at ang iba ay nilalabanan ang pagnanasang umatras nang dahan-dahan. Sa ilalim ng kahon ay isang malaking malansa na palaka, na matamang nakatitig sa kanila. Ito ay nakakadiri, at ang ilan sa mga lalaki ay nandidiri sa kanilang mga mukha. Ang balat nito ay kulay abo, makintab, at natatakpan ng kakaibang mga bukol. Habang nanonood sila, dahan-dahan itong kumurap, at ang lalamunan ay pumipintig habang lumulunok. "Bakit nakatayo lang ang lahat?" tanong ni Clark. Yumuko siya para kunin ang mga scroll, ngunit iniunat ni Alex ang kanyang kamay at pinigilan siya. "Huwag kang gagalaw," sabi ni Alex. "Isang palaka lang," sabi ni Clark. "Ito ay pangit, ngunit hindi mapanganib." "Hindi ako nag-aalala tungkol sa palaka," sabi ni Alex. Inabot ng isa sa mga lalaki ang palaka, na tumalon palayo sa kanya. Ang mga paggalaw nito ay nag-trigger ng isang pressure plate, at isang nakatagong kompartime