Umupo si Debbie. Dahil nakatulog siya sa paghihintay kay Alex, suot pa rin niya ang kanyang pang-araw-araw na damit, at natutuwa siyang makita itong inaantok na nakaupo sa kama sa ganoong tamang kasuotan. Ni hindi pa niya nahuhubad ang kanyang coat. Nang tumingin ito sa kanya, naisip niya ang lahat ng nangyari sa kanila, at kung gaano kakaiba at kaguluhan ang kanilang buhay. At gayon pa man, sa kabila ng lahat ng bagay na inaasahan niya ngayon, ang tunog ng pagtawag nito sa kanya sa kanyang pangalan ay naging normal na pakiramdam niya. Kasama niya, siya pa rin ang batang lalaki mula sa Preston. Siya pa lang si Alex. Bigla siyang nakaamoy ng pagkain, at napagtanto niyang gutom na gutom na siya. "Debbie, pinagluto mo ba kami?" tanong niya at hinaplos ang mukha nito. She smiled joyously back at him, as if she had forget about it herself. "Oo. Ginawa ko ito habang hinihintay kita." "Debbie, hindi mo kailangang gawin iyon," sabi niya sa isang nagpapasalamat ngunit nag-aalalang boses. "Buon
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-13 อ่านเพิ่มเติม