All Chapters of รักครั้งไหนหัวใจก็เจ็บ: Chapter 21 - Chapter 30

เฉิงเจ๋อหยวนรีบเข้าไปแก้มัดให้ทิพย์ธาราแล้วกอดเธอไว้แน่น" ผมมาแล้ว ผมอยู่นี่ไม่ต้องร้อง คุณปลอดภัยแล้ว "" อาหยวน ฉันนึกว่าคุณจะไม่มาช่วยฉันแล้ว"" ผมขอโทษ ผมขอโทษที่มาช้า พวกมันไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหม"เขาผละออกสำรวจดูทั่วตัวของเธอ เมื่อไม่พบบาดแผลร่องรอยการถูกทำร้ายก็โล่งใจแล้วอุ้มเธอขึ้นมาพาออกไปจากโกดัง" ทางนี้กูจัดการเอง"โทมัสบอกเฉิงเจ๋อหยวนก่อนพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องพาตัวทุกคนออกไปคนหัวโล้นฮึดฮัดโมโห เขาไม่คิดว่าพวกมันจะมาเร็วขนาดนี้ ยังไม่ทันถึงชั่วโมงดีด้วยซ้ำ พวกเขาได้เย่ไปคนละน้ำสองน้ำเอง ยังไม่หนำใจเลย เงินก็อดได้มัวแต่เย่ไม่ทันระวังตัว ไม่รู้ว่าพวกมันบุกเข้ามาตอนไหน แม่ง" แล้วผู้หญิงสองคนนี้หล่ะครับ"" เอาเสื้อคลุมให้พวกเธอพาไปส่งโรงพยาบาลก่อน แหกหมดแล้วมั้ง แต่ละคนใหญ่ยาวกันทั้งนั้น แล้วหาคนเฝ้าให้ดีพวกเธอเป็นตัวบงการเรื่องนี้"" ครับ"โทมัสมองดูผู้หญิงทั้งสองด้วยแววตาสมเพช ไม่รู้ทำไมจากผู้ว่าจ้างกลายมาเป็นผู้ถูกกระทำแทน เซี่ยจือหลานสลบไปแล้ว ส่วนพลอยชมพูนั่งขดตัวสั่นผมเผ้ายุ่งเหยิงน้ำกามเปรอะเปื้อนใบหน้า ปากบวมเจ่อ เขาเห็นตรงนั้นของเธอมีเลือดไหลออกมาด้วยไม่ต้องบอก

" คุณแม่กลับไปก่อนเถอะครับไว้มีเวลาผมจะไปหา"" นี่แกไล่ฉันเรอะ"เฉิงเจ๋อหยวนไม่ตอบได้แต่มองเฉิงอันด้วยสีหน้าเยือกเย็นแผ่รัศมีดุดันออกมา เฉิงอันเห็นสีหน้าของเฉิงเจ๋อหยวนก็ยอมถอย" พรุ่งนี้ แกต้องเข้าไปที่บ้านไปกินข้าวพร้อมหน้ากัน"" ครับ พรุ่งนี้ตอนเย็นผมจะเข้าไป"เฉิงอันลุกขึ้นเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ ทิพย์ธารามองผ่านกระจกหน้าต่างลงไปข้างล่าง เห็นหญิงวัยกลางคนแต่ยังดูดีแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนม ก็จำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่นั่งอยู่ข้างๆเฉิงเจ๋อหยวนในร้านหม้อไฟวันนั้น ที่แท้ผู้หญิงคนนี้คือแม่ของเขานี่เอง เฉิงอันเหมือนรับรู้ว่ามีใครจ้องมองเธออยู่จึงหันกลับไปดู มองขึ้นไปเห็นผู้หญิงที่เธอรังเกียจตั้งแต่ยังไม่เคยเห็นหน้าชัดๆ เธอส่งสายตารังเกียจให้ก่อนจะเดินขึ้นรถเย็นวันต่อมาเฉิงเจ๋อหยวนกลับบ้านมากินข้าวตามที่รับปากกับเฉิงอันเอาไว้ " คุณพ่อ คุณแม่"เฉิงห่าวเทียนเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อยพยักหน้าให้ก่อนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ เสียงรถจอดอยู่หน้าบ้านตามมาด้วยเสียงทักทาย" สวัสดีค่ะคุณเฉิง อาอันโทษทีนะฉันมาช้าไปหน่อย"" ไม่ช้าเลยกำลังพอดี มาๆนั่งก่อน"เฉิงอันกวักมือเรียกเพื่อนรักไห่ซูหนาน"

ทิพย์ธาราเปิดโทรศัพท์เลื่อนดูข่าวแล้วก็ได้เห็นภาพเฉิงเจ๋อหยวนยืนคู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างดีเหมือนนางแบบ หน้าอกอวบใหญ่ล้นทะลักชุดเดรสออกมา บนคอของเธอสวมสร้อยเพชรสีชมพู ทั้งสองยืนอยู่หน้าเค้กก้อนใหญ่ นี่คงเป็นคุณหนูไห่ที่ป้าหวังกับเจียเหว่ยพูดถึง แล้วสร้อยเพชรสีชมพูนั่นก็คงเป็นหัวใจบุพผาที่เฉิงเจ๋อหยวนประมูลได้มา เธอพิมพ์หาหัวข้องานประมูลก็ปรากฎทั้งคลิปและรูปภาพ มีภาพที่ไห่ลู่ลู่ควงแขนเฉิงเจ๋อหยวนเดินเข้างาน ภาพที่ทั้งคู่นั่งใกล้กันส่งยิ้มให้กัน ภาพที่เฉิงเจ๋อหยวนเอียงหัวไปหาไห่ลู่ลู่แล้วไห่ลู่ลู่กระซิบข้างหูเขา ส่วนคลิปเป็นตอนที่เขาขึ้นเวทีไปรับสร้อยที่ประมูล พร้อมให้สัมภาษณ์ คำพูดของเขาหนักแน่นชัดเจนว่าจะมอบให้คนรักในงานสำคัญของเธอ คนๆนั้นคือไห่ลู่ลู่ๆสินะ สร้อยคอที่ไห่ลู่ลู่ใส่ในงานวันเกิดคือคำตอบทุกอย่าง ทิพย์ธาราน้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจ นึกถึงคำพูดของเจียเหว่ยที่ว่า เฉิงเจ๋อหยวนรังเกียจเธอที่พิการขาขาดก็ยิ่งสมเพชตัวเองเธอมองดูคลิปทั้งสองสลับไปมาแล้วมองดูตัวเองก็ยิ่งให้เห็นถึงความต่างอย่างชัดเจนเขากับไห่ลู่ลู่ยืนเคียงข้างกันเหมาะสมทั้งหน้าตาฐานะชาติตระกูล เมื่อก่อนตอนเธอยังปก

" ทิพย์ไม่ใช่แบบนั้น ผม"เฉิงเจ๋อหยวนจะตามทิพย์ธาราไปแต่ไห่ลู่ลู่คว้าแขนเขาเอาไว้ " อาหยวนเข้าไปในร้านเถอะ เดี๋ยวคุณฟู่มาแล้วจะไม่เจอเรา"เขายอมเดินกลับเข้าไปในร้าน วันนี้เขานัดฟู่จิงถิงมาเพื่อให้ไห่ลู่ลู่ได้รู้จัก วันก่อนไห่ลู่ลู่บอกเขาว่าให้หาลูกค้าให้หน่อยเธออยากรับงาน ดีกว่าอยู่เที่ยวเล่นไปวันๆ เห็นว่าฟู่จิงถิงซื้อบ้านใหม่กำลังหาช่างตกแต่ง เขาเลยแนะนำเธอไป เเล้วนัดทั้งสองมาเจอกันที่นี่เพื่อให้คุยงานกันเอง ฟู่จิงถิงโทรมาบอกว่าจะมาช้าหน่อย เขาเลยสั่งอาหารมาไว้รอ ไม่รู้ทำไมทิพย์ธาราถึงมาที่นี่ได้ แล้วยังเห็นตอนที่เขากับไห่ลู่ลู่อยู่ด้วยกันสองคนอีก ออกจากร้านอาหารเขาก็รีบร้อนจะกลับบ้าน ไห่ลู่ลู่วิ่งตามมา" อาหยวน ให้ฉันไปอธิบายกับแฟนนายไหมเธอกำลังเข้าใจเราผิด ฉันขอไปคุยกับเธอเอง"" ไม่ต้อง เธอกลับไปเถอะ""ไม่เอา ฉันไม่อยากรู้สึกผิด ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ดีแน่ นายเป็นผู้ชายจะเข้าใจพูดเหมือนผู้หญิงได้ไง ไปเถอะ ฉันจะอธิบายให้เธอฟังเอง"เสียงรถจอดหน้าบ้าน ป้าหวังเดินไปรับเห็นเฉิงเจ๋อหยวนเดินเข้ามาพร้อมไห่ลูลู่ก็หุบยิ้มทันที" สวัสดีค่ะฉันไห่ลู่ลู่"" เชิญนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันไปน้

เฉิงเจ๋อหยวนมองไปที่กล้องวงจรปิด เขาให้คนติดกล้องไว้ทั่วบ้านรวมทั้งออดด้วย เพื่อความปลอดภัยของทิพย์ธารา " ข้อมูลวันนั้นหายไปได้ยังไงกล้องก็ไม่ได้เสียนี่"" ผมก็ไม่รู้ครับว่าหายไปได้ยังไง เหมือนมีคนจงใจลบมัน"" จงใจลบ "" ใช่ครับ คืนก่อนมีช่วงนึงที่ระบบกล้องถูกปิด ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมาทำงานเหมือนเดิม"" คุณผู้ชายอยากดูไปทำไมค่ะมันผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว อะไรที่ผ่านไปแล้วก็เหมือนกับสายน้ำที่ไหลไปไม่มีวันไหลกลับ เอาเถอะค่ะอย่างน้อยคุณก็จะได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เจียเหว่ยไปเอาสิ่งที่คุณผู้ชายอยากดูมา"เฉิงเจ๋อหยวนมองดูภาพที่ปรากฎด้วยใจที่เจ็บแปลบ ทิพย์ธาราพูดถูกว่าเธอไม่ได้ทำอะไรแต่เป็นไห่ลู่ลู่ที่ทำตัวเอง เธอทำตัวเองไม่พอยังฉุดกระชากลากทิพย์ธาราครูดไปกับพื้น ก่อนจะปล่อยมือแล้วตัวเองค่อยๆกลิ้งลงบันไดมา " วันนั้นที่เกิดเรื่องพวกฉันเชื่อใจคุณผู้หญิงว่าไม่มีทางผลักคุณหนูไห่ เธอไม่สมบูรณ์อยู่แล้วจะเอาเเรงที่ไหนมาฉุดกระชากลากคุณหนูไห่จากหน้าห้องไปถึงทางลงบันได พวกฉันเลยไปเอาคลิปจากกล้องวงจรปิดมาไว้ในโทรศัพท์ เพราะคิดว่าต้องมีคนลอบเข้ามาทำลายข้อมูลวันนั้นแน่ แล้วก็เป็นจริงอย่างที่คิด"เจียเ