Semua Bab PASAGAD, MR. DRAKE (SSPG): Bab 61 - Bab 70

“Sino ang nag-utos sa’yo?!” malakas na sigaw ng isang baritonong boses na umalingawngaw sa buong silid.“W-Wala—”Hindi pa niya natatapos ang sasabihin niya nang muli siyang hagupitin ng latigo. I walked into the room with Roland and Dad just as they continued torturing the man.Nagpupumilit sumama sa amin si Sid kahit mahina pa. May makapal pa ring benda ang bahaging tinamaan ng bala sa kanyang katawan. Pero matigas ang ulo niya. Gusto niyang malaman kung sino ang nagtangkang pumatay sa kanya.“You imbecile!” Dad growled furiously as he charged forward. “Paano mo nagawang tangkaing patayin ang anak ko? Paano mo nagawa ‘yon?!”Mabilis kong hinawakan ang braso ni Dad bago pa makalapit sa lalaki.“It’s fine, Dad,” sabi ko habang pinipigilan siya. “Tignan mo siya. Sapat na ang sakit na natatanggap niya. Huwag mo nang pag-aksayahan ng lakas ang taong ‘yan. He’ll tell the truth soon enough.” Pero hindi nakinig si Dad. Ramdam ko ang nag-aalab na galit sa kanya. Gusto pa rin niyang hawakan

‎“W-wait, darling, is this your sister whom you said dìed in a car accident?” nauutal na tanong ni Mommy Ysadora habang lumalapit at nakatitig kay Claire, halatang hindi makapaniwala.‎‎“That’s my sister… that’s Claire, my baby sister,” I kept repeating, over and over, as if saying it enough times would make it real.‎‎Lahat kami ay nabigla na buhay pa pala si Claire. Ako na yata ang pinakamasayang tao sa mundo.‎“Claire, you’re alive! It’s really you! My baby girl is alive!” masayang sigaw ni Daddy. Sinubukan niyang hawakan si Claire pero umatras ito ng dalawang hakbang.‎“Shut up! Sino kayo? At ano ‘tong sinasabi n’yo tungkol sa pagkamatay at pagkabuhay ko? Magpaliwanag kayo!” naguguluhang sigaw nito.“‎I… I think she lost her memory, dad,” muli akong napaiyak.Why did I cry so easily these days? Maybe being a mother had turned me into a softie.‎“Stop talking nonsense! I don’t have memory loss. This is my sister,” turo nito sa babaeng katabi ni Astraea. “And that’s my dad! Stop s

“Kalma lang, buds. I believe they’ll be here soon. You know how women are, with their makeup and all that.”Halos wala akong marinig sa sinasabi ni Rhyd. Paulit-ulit akong naglalakad pabalik-balik, hindi mapakali habang nakatingin sa may entrance ng simbahan, umaasang makikita ko ang sasakyan ni Blaire anumang sandali.“Besides, today is her day. Kaya hayaan mo siyang maglaan ng oras para sa sarili niya,” dagdag pa niya.Malalim akong napabuntong-hininga at pinasadahan ng kamay ko ang aking buhok. Alam ko naman ‘yon. Pero malapit na kasing magsimula.“I know, man,” I rasped. “But it’s almost time, and the priest will be here before you know it.”Ginulo ko ang aking buhok, agad naman ‘yong inayos ni Sid.“Gusto mo bang magmukhang baliw sa araw ng kasal mo?” he scoffed, eyeing me. “Bro, there’s still time. We still have fifteen to twenty minutes before the wedding mass.”I rolled my eyes, but before I could say anything, he smirked.“Just admit you miss your baby and stop pretending.”N

It has been ten beautiful years of blissful marriage between me and Drake. Ang kasal namin, sa paningin ng iba ay perpekto. And maybe, in many ways, it is. Pero tulad ng iba, dumaan din kami sa ups and downs. The difference is we keep those moments to ourselves. Kahit ang mga pinakamalalapit naming kaibigan hindi namin ipinapakita ang mga pagsubok na ‘yon.Pero sa kabila ng lahat, maayos kami. Mayro'n na kaming dalawang napakagandang anak sina Blake at Danica.Blake is ten, while Danica is seven. Para silang kambal sa sobrang lapit sa isa’t-isa pero palagi ring nag-aaway katulad namin noon ni Drake. Nakakatuwa kung paanong umiikot ang buhay.Sina Jas at Rhyd ay may dalawa nang magagandang kambal na lalaki at buntis ulit si Jas. Si Sid at Jessa, nagpakasal na rin at may isa nang anak na babae. Si Sevi naman, halos kasabay din nagpakasal at ngayon ay buntis na rin ang kanyang asawa. Sina Claire at Astraea naman ay pareho na ring may kanya-kanyang pamilya.Ako naman at si Drake ay lalo p

Hindi pa man niya iminumulat ang mga mata, ramdam na ni Catalina ang pananakit na unti-unting kumakalat sa buong katawan niya. Mahina siyang napadaing habang kinapa ang espasyo sa tabi niya sa kama pero malamig at bakante ang sumalubong sa kanyang palad. Pilit niyang idinilat ang mga mata pero napapikit din agad dahil sa tindi ng sikat ng araw na tumatama sa kanyang mukha.It looked like she wouldn’t be able to work for the next three days. Gayunpaman, inunat pa rin ni Samantha ang kamay sa kama kahit alam niyang wala na roon ang lalaking hinahanap niya. May maliit na bahagi ng kanyang puso ang umaasang nandoon pa rin ito. Pagmulat niya ay makikita niya ulit ang gwapong mukha ng estrangherong ‘yon. The thought felt more like a curse than a blessing. Naalala niya ang madalas sabihin ni Monica tungkol sa mga lalaking nakakasama nila. “Sa gabi, tayo ang mga babaeng para lamang sa kanilang pagnanasa.” At gaya ng dati, wala na ang lalaki pagsapit ng umaga.Pinilit ni Catalina na bumangon