All Chapters of secret love ความรักหรือแค่ความลับ: Chapter 141 - Chapter 150

“มึงเดี๋ยวกูมาโทรหาแม่แป๊บหนึ่ง” แม็กซ์เวลหยิบโทรศัพท์เดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนครืดดดด ครืดดดด“ฮัลโหลลูก วันนี้ซ้อมใหญ่เหรออยากให้แม่ไปดูไหม”“คุณแม่ครับ เรื่องถือป้ายคัดเลือกเสร็จแล้วเหรอครับถึงให้คู่หมั้นผมมาซ้อมแล้ว”“เสร็จแล้วจ้ะ ทำไมมีอะไรรึเปล่า”“ก็คุณแม่ไม่เห็นจะถามผมก่อนเลยว่าอนุญาตให้คู่หมั้นผมถือป้ายรึเปล่า”“แล้วทำไมแม่ต้องขอ แม่จะให้ว่าที่ลูกสะใภ้แม่ถือลูกมีอะไร”“แล้วคัดเลือกอย่างตรงไปตรงมาแล้วเหรอครับ”“แน่นอนสิ โดนัทไม่เหมาะสมตรงไหน เธอโดดเด่นที่สุด คณะกรรมการเป็นคนเลือกไม่ใช่แม่นะ แม็กซ์เวล ไม่มีใครตำหนิอะไรหรอก”“ก็ดีครับ แต่ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”“อะไรของลูก กะอีแค่ให้น้องเดินสวยๆ ถือป้ายแค่นี้ ไม่ชอบยังไง”“เอาเถอะครับในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว แต่คราวหน้าคุณแม่จะให้คู่หมั้นผมทำอะไร คุณแม่ช่วยบอกผมก่อนด้วยนะครับ” ว่าจบก็กดวางสาย “อะไรกันลูกคนนี้” คุณเมธาวีมองโทรศัพท์ตัวเองงงๆ แม็กซ์เวลเดินตรงเข้าไปหาคัพเค้กที่ยืนนำขบวน พาเหรดอยู่ เขามองคนตัวเล็กอยู่ตลอดเวลา คัพเค้กกำลังจะเปิดขวดน้ำดื่ม แต่เหมือนเดิมยัยนั่นเปิดขวดไม่ได้ เธอยิ้มแล้วส่งให้หนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เปิดให้ แม

ไม่ง่วงแล้วอ่ะนอนเยอะเกิน งั้นทำรายงานดีกว่า คัพเค้กเปิดหนังสือเริ่มทำรายงานของตัวเอง ไปเรื่อยๆ หันไปมองนาฬิกา อุ๊ย! ดึกมากแล้ว ทำไมยังไม่ได้ยินเสียงพี่แม็กซ์เวลกลับมาเลยนะไปไหนของเขาด้านแม็กซ์เวล H TO O CLUB“กลับกันไหมดึกแล้ว เมาแล้วด้วยว่ะ” ออสตินพูด “มึงจะรีบไปไหน เจ้าน้อยอยู่เชียงรายไม่ใช่เหรอ” แม็กซ์เวลพูดน้ำเสียงเริ่มอ้อแอ้เพราะเริ่มเมาแล้ว “เออแฟนกูอยู่เชียงราย แต่คัพเค้กอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ ไม่รีบกลับหน่อยละครับคุณชาย” “เออ! ปล่อยให้อยู่คนเดียวแม่ง”“ตกลงมึง ชวนพวกกูมากินเหล้าเพราะงอนเมีย” “เปล่าแค่สั่งสอน”“เอาไว้สั่งสอนวันหลัง อีกสองวันเราจะแข่ง ดื่มเยอะนอนดึกเดี๋ยวไม่สบายขึ้นมา แพ้ละยุ่งเลยนะ” เคเดนรีบเตือน “เอาโทรศัพท์มึงมานี่ เดี๋ยวกูโทรให้น้องเค้กมารับมึง ถ้าน้องมาแสดงว่าน้องหายงอนมึงแล้ว” ออสตินล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงแม็กซ์เวลจับเพื่อนสแกนหน้า แล้วกดโทรหาคัพเค้กครืดดด ครืดดด เสียงเรียกสายเข้าโทรศัพท์เธอ ทำเอาคัพเค้กถึงกับสะดุ้ง รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู โชว์ชื่อคู่หมั้น นี่เขาเมมชื่อเขาในเครื่องเธอแบบนั้นงั้นเหรอ ชิ! ใครอยากเป็นคู่หมั้นไม่ทราบ คนตัวเล็กกดร

คัพเค้กได้ยินแบบนั้น ถึงกับนอนนิ่งเลิกดิ้น เจ็บหน่วงตรงหน้าอกจนพูดอะไรไม่ออก น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว อย่าคาดหวังอะไรกับคนที่ไม่เห็นค่าในตัวเรา ไม่คาดหวังจะได้ไม่ผิดหวัง แต่นี่ฉันกำลังผิดหวังอยู่ใช่ไหม ฉันหวังอะไรในตัวเขางั้นเหรอ ก็สมน้ำหน้าแล้ว ที่ดันไปคาดหวังในสิ่งที่ไม่มีหวังเลย คัพเค้กสะอื้นเบาๆเขาหลับไปแล้ว ดูสิ เขาสนใจซะที่ไหนร้องไห้ไปเขาก็ไม่แคร์หรอก พยายามเอาตัวเองออกจากอ้อมกอดเขาแต่ไม่สำเร็จ ทั้งง่วงและเพลียคัพเค้กร้องไห้จนหลับไป แม็กซ์เวลลืมตาเขายังไม่หลับรับรู้ได้ว่าเธอสะอื้นร้องไห้ ก้มลงมองคนตัวเล็กที่หลับไปทั้งคราบน้ำตา นิ้วเรียวยาวค่อยๆ บรรจงเช็ดให้อย่างเบามือ ลูบผมนุ่มเบาๆ ขยับหัวเล็กให้นอนหนุนแขนเขาในท่าที่สบายขึ้น คัพเค้กซุกตัวเข้าหา กอดเขาทันทีเหมือนที่เคยทำ แม็กซ์เวลตบไหล่เล็กเบาๆ เหมือนกำลังโอ๋คนตัวเล็ก เขาอยากเกลียดเธอให้มากกว่านี้จริงๆ เช้าวันต่อมา คัพเค้กขยับตัวตื่น รีบลุกออกจากตัวเขาเดินเบาๆ เข้าห้องตัวเองไป เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็หยิบกุญแจรถออกไปจากเพนต์เฮาส์ของเขาเงียบๆ แม็กซ์เวลตื่นขึ้นมาไร้คนข้างกายที่กอดนอนทั้งคืน กลิ่นหอมจากตัวเธอยังติดอยู่บนต

จนมาถึงช่วงทดเวลาบาดเจ็บ 7 นาทีสุดท้าย คัพเค้กเห็นว่าทั้งทีมทางฝั่งเราพยายามเร่งเกมบุกเต็มที่ ทั้งพี่แม็กซ์เวลแล้วก็พี่เคเดน ได้มีโอกาสยิงประตูสวยๆ หลายครั้งแต่ทางฝั่งโน้นก็เซฟไว้ได้ “โถ่! แม็กซ์เวลสักลูกเถอะแม่ขอลูกเดียวเกมจะได้จบ ไม่ต้องต่อเวลา”คัพเค้กมองคุณแม่ของเขา และมองไปที่แม็กซ์เวลในสนาม คนตัวโตยังวิ่งตลอดไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ง่ายๆ และในที่สุด เสียงเฮก็ดังลั่นสนาม พี่แม็กซ์เวลได้ลูกเตะมุมเขาเตะไปที่หน้าประตู ที่มีพี่เคเดนยืนอยู่ พี่เคเดนกระโดดโหม่งเข้าประตูไปอย่างสวยงาม คุณเมธาวีตบมือ หันมายิ้มกับคัพเค้ก “ต้องไม่ชนะแบบนี้สิ แบบนี้ไม่ชอบเลย ต้องยิงสักลูกสิแม็กซ์เวลแบบนี้จะโดดเด่นได้ยังไง”“แต่คุณแม่คะ ลูกเมื่อกี้เพราะพี่แม็กซ์เวลเลยนะคะ ทีมเราถึงได้ประตู”“แต่เขาไม่ใช่คนทำประตู แม่อยากให้แม็กซ์เวลยิงเข้าสักลูก อย่างน้อยต้องสักลูก เขาเป็นเจ้าของมหาลัยนะ จะให้คนอื่นมาเด่นกว่าได้ยังไง”คัพเค้กถึงกับเงียบ ยิ่งรู้สึกสงสารเขามากขึ้น ความกดดันทุกอย่างคงตกที่เขาทุกเรื่องมาตลอดสินะ แบบไหนถึงจะดีพอสำหรับคุณแม่ของเขากันนะ คัพเค้กมองไปที่สนาม ภาวนาให้เขาได้อีกสักลูกคุณแม่ของเขาจะได้

“นอนต่อเถอะค่ะพี่ตัวร้อนเค้กเอาเจลมาแปะให้”“อื้อ…เค้กมานอนใกล้ๆ” เขาดึงแขนเธอให้มานอนลงข้างๆ เขา คัพเค้กขึ้นมาบนเตียงแล้วนอนลงใกล้ๆ เขา มองสำรวจคนป่วย เขาหลับไปแล้ว จมูกโด่งจังแฮะ ปากก็แดงยังกับผู้หญิง ผิวเนียนละเอียดจนน่าอิจฉา พี่หล่อเกินไป ถ้าจูบพี่ตอนนี่ พี่จะตื่นไหมนะ.. คัพเค้กคิดบ้าอะไรของเธอ แบบนี้ไม่ได้แล้วอันตรายต่อใจเกินไปแล้ว ไม่เอาไม่คิด ไม่คิด ตั้งสติหน่อยนอนห่างๆ ดีกว่า คนตัวเล็กขยับไปนอนอีกฝั่งของเตียงแล้วก็เผลอหลับไป เมื่อถึงเวลา เธอตื่นมาเช็ดตัวและให้เขากินยาอีกครั้ง คนตัวโตซึมๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่ายบอกให้ทำอะไรก็ทำ ไม่มีปากมีเสียงจนน่าเอ็นดูเช้าวันต่อมาคัพเค้กยังดูแลป้อนข้าวป้อนยาเช็ดตัวให้เขาเหมือนเดิน จนถึงเที่ยงแม็กซ์เวลดูหน้าตาสดชื่นขึ้น “เค้กพี่อยากอาบน้ำ เหนียวตัว”“ยังไม่ได้ค่ะ เช็ดตัวไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้จะให้อาบ”“ตัวเหม็นรึเปล่า”“ไม่เหม็นหรอกค่ะ เค้กเช็ดตัวให้พี่ตลอด”“เราดมดูแล้วเหรอ ถึงบอกว่าไม่เหม็น”“อย่ามาเจ้าเล่ห์นะคะ”“หึ!” แม็กซ์เวลถึงกับหัวเราะ แล้วลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ เดินออกมาด้วยผ้าขนหนูพันเอวสอบอยู่ผืนเดียว “พี่อาบน้ำเหรอคะ เมื่อกี้