All Chapters of secret love ความรักหรือแค่ความลับ: Chapter 171 - Chapter 180

“คิดสิ คิดอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ”“งั้นเค้กไม่ไปด้วยหรอก”“เค้กเดี๋ยวพี่จะกลับแล้ว ตามใจกันหน่อยได้ไหม รึเราจะกลับพร้อมพี่วันนี้เลย”“ไม่ค่ะ”“งั้นก็ตามใจกันหน่อยได้ไหม”คัพเค้กเงียบ ไม่ได้ว่าอะไร แม็กซ์เวลถึงกับแอบยิ้ม ไม่ปฏิเสธก็ถือว่าตอบรับ เขาจูงมือเล็กกลับไปที่รถ แล้วขับรถออกไปยังจุดชมวิวอีกที่ “ตรงนี้แหละวิวดี เงียบสงบลับตาคน เหมาะแก่การจูบกันในรถ”คัพเค้กหันมามองเขาตาโต “จะบ้าเหรอใครจะจูบกับพี่”“เธอนั่นแหละมานั่งคร่อมบนตักเร็วๆ” มือหนารั้งแขนเล็กให้เข้ามาใกล้ๆ และรีบทำตามที่เขาบอก“ไม่ได้นะคะ ไหนพี่บอกว่า…”“เรานั่นแหละบอกว่าจะตามใจ พี่จะกลับแล้ว ไม่รู้จะได้มาหาวันไหนอีก น้ากุ้งนางยังไม่ให้เรากลับไปกับพี่ พี่ก็ต้องฟังน้า ตามใจกันหน่อยเถอะนะคัพเค้ก นะครับ”เขาส่งสายตาออดอ้อนทั้งสีหน้าแล้วก็น้ำเสียง ไม่ได้บังคับฉันเหมือนที่เคยทำเมื่อก่อน “มาเถอะ” เขาเหนี่ยวรั้งร่างบางให้ขึ้นมานั่งบนตักเขา อย่างง่ายดาย เลื่อนเบาะไปด้านหลังจนสุด นิ้วเรียวรวบผมนุ่มให้ไปทางด้านหลัง จมูกโด่งซุกไซซ์เข้าหาลำคอขาวหอมละมุน “อื้อ…พอแล้วค่ะ นี่มันข้ามขั้นจีบไปเยอะแล้วนะคะ”“หอมจังคิดถึง” แม็กซ์เวลพูดพึมพำ

คนตัวเล็กรีบหันหลังให้เขา แม็กซ์เวลจัดการติดตะขอให้เธอ แต่มือหนาก็อดไม่ได้ที่จะล้วงไปด้านหน้าเพื่อจับหน้าอกอวบอีกครั้งไม่ได้ จมูกโด่งกดจูบผมนุ่มเบาๆ “จริงๆ แล้วรอบเดียวไม่พอเนอะเค้กว่าไหม”คัพเค้กตีมือซุกซนเขาให้หยุด พร้อมกับขยับตัวหนี หันมาส่งสายตามองค้อนเขา “พาเค้กไปส่งบ้านแล้วพี่ก็กลับกรุงเทพไปได้แล้วค่ะ”“ได้ครับ พี่จะรีบไปเคลียร์ทุกอย่าง แล้วจะรีบกลับมารับเค้กให้เร็วที่สุดนะครับ”“กลับไปไหนคะ เค้กจะอยู่ที่นี่”“คัพเค้กพี่ไม่อยากนอนคนเดียวนานๆ”“ปกติพี่ไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับใครไม่ใช่เหรอคะ”“ก็ใช่ แต่หลังๆ มานี้ตั้งแต่มีบางคนชอบมานอนเบียดๆ ถูๆ ก็เริ่มชอบนะไม่รู้ทำไม น่าจะเพราะนมนิ่มดี”“ชิ! ไม่อยากคุยด้วยแล้ว”“มากอดหน่อยสิ พี่ขับรถกลับคนเดียวไม่สงสารเหรอ”“ตอนมาพี่ก็มาเองไม่ใช่เหรอคะ”“ก็มากอดหน่อยเถอะครับ อยากให้ตามใจ”“คัพเค้กขยับเข้าไปกอดเขา “ขับรถกลับดีๆ นะคะ”แม็กซ์เวลยิ้มลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ นั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน จนตะวันลับขอบฟ้า เขาขับรถมาส่งคัพเค้กที่บ้านคุณยาย ลงจากรถเดินไปส่งเธอในบ้าน และกราบลาคุณยาย กับน้ากุ้งนาง “พี่ไปนะ ถึงแล้วจะทักบอก”“ค่ะ”เขาออกรถไปแล้ว คั

“เค้กเข้าใจค่ะพี่ แล้วคุณพ่อจะจัดการยังไงเหรอคะ”“ต้องรอฟังว่าคุณพ่อจะทำยังไง เดี๋ยวพี่จะบอกคุณพ่อว่าทั้งพี่แม็กซ์เวลแล้วก็เค้กมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน” “แล้วพี่แม็กซ์เวลเขาจะทำอะไรเหรอคะ”“พี่ก็ยังไม่รู้เขาไม่ได้บอก แต่พี่ว่าเขาไม่อยู่เฉยๆ แน่ คงอยากให้เค้กกลับไปเรียนเร็วๆ แหละ พี่ก็อยากให้เค้กกลับไปเรียนนะ”“แล้วพี่โดนัทละคะ”“พี่เหรอตอนนี้ขอพักอยู่กับคุณยายแล้วก็คุณน้าไปก่อน ขอทดแทนเวลาที่หายไปให้เราทุกคนก่อน รวมถึงตัวพี่เองด้วย” “พี่โดนัทไม่เป็นอะไรแน่เหรอคะ คือเค้กเป็นห่วง คือพี่แม็กซ์เวลบอกว่าพี่มีแฟน คือเค้ก…” คัพเค้กรู้สึกเกรงใจพี่เลยไม่กล้าพูดออกมาเพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ“ไม่เป็นไรพูดได้ ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก พี่ก็จะเล่าทุกอย่างให้เค้กฟังเหมือนกัน จะแบ่งปันทุกอย่าง เค้กก็ต้องเป็นผู้รับฟังแล้วก็เป็นที่ปรึกษาของพี่เหมือนกัน” “ใช่พี่มีแฟนเราหนีไปด้วยกัน ตั้งใจว่าจะไปเรียนต่อแล้วก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่มันไม่ดีเหมือนที่คิดไว้ เราทะเลาะกันบ่อย หลังๆ เขาก็ติดเพื่อน ปล่อยให้พี่อยู่คนเดียวตลอด พี่เลยรู้สึกเหมือนตัวคนเดียวก็เลยกลับมาไทย”“แล้วตอนนี้เขาไม่ติดต่อมาเลยเหรอคะ”“ก็ท

“คุณพ่อคุณแม่ครับถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ” แม็กซ์เวลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“การตัดสินใจของพ่อในครั้งนี้ดูเหมือนลูกจะพอใจนะ เมื่อกี้พ่อเห็นลูกยิ้ม” คุณเมสันพูดกับลูกชายยิ้มๆ“ครับครั้งนี้คุณพ่อแก้ปัญหาได้ถูกต้องตรงใจผมครับ” “งั้นเหรอ ถึงว่าพ่อก็สงสัยอยู่ว่าทำไมลูกบอกกลุ่มเพื่อนลูกว่าคู่หมั้นชื่อคัพเค้ก”“แม็กซ์เวลลูกรู้เรื่องนี้มาก่อนงั้นเหรอ” คุณเมธาวีถามด้วยความรู้สึกแปลกใจ “ครับรู้ตั้งแต่แรก ผมให้คนตามสืบเรื่องโดนัท”“แล้วทำไมลูกไม่บอกพ่อกับแม่”“บอกไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกครับ ยังไงผมก็ต้องหมั้น แต่มันก็ไม่ได้แย่ไม่ใช่เหรอครับ เพราะคัพเค้กก็เป็นเด็กดี แล้วก็เป็นคนเก่งในแบบที่คุณแม่น่าจะชอบ ผมกลับนะครับ”“ลูกชายคุณชอบคู่หมั้นที่คุณเลือกให้นะคะคุณเมสัน ที่ฉันรู้มา เขาพาคัพเค้กไปอยู่ที่เพนต์เฮาส์”“หึ! ผมดีใจที่เขาชอบนะ”แม็กซ์เวลโทรหาคัพเค้กทันที ที่ถึงเพนต์เฮาส์ จะถามเธอว่าให้เขาไปรับเลยไหม ครืดดดด ครืดดดด“ฮัลโหลค่ะ”“เค้กวันนี้ครอบครัวเรามาคุยกันแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยลงตัวดี เค้กมาเรียนได้ตามปกติเลยนะ ให้พี่ไปรับกลับเลยไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ เค้กจะกลับกับพี่โดนัทค่ะ ตอน

เช้าวันต่อมา @มหาลัยคิงเวลล์คัพเค้กกับแม็กซ์เวลเข้ามาพบคุณเมธาวี ที่ห้องทำงานของท่าน “เชิญนั่งก่อนนะคะ อีกสิบนาทีคุณเมธาวีประชุมเสร็จ” เลขาบอกทั้งคู่ พร้อมกับออกไปจากห้องและปิดประตูห้องทำงานให้ แม็กซ์เวลเดินมาหาคัพเค้กทันที “เมื่อคืนทำไมไม่รับโทรศัพท์ ชุดนักศึกษาแล้วก็ของใช้ของเธออยู่ที่เพนต์เฮาส์พี่ทำไมถึงไม่กลับมาแต่งตัวที่ห้อง”คัพเค้กนั่งเงียบไม่ยอมคุยกับเขา หยิบโทรศัพท์มาเปิดดูนั่นดูนี้ไม่สนใจเขา แม็กซ์เวลดึงโทรศัพท์ออกจากมือเล็ก พร้อมกับจับคางเรียวไว้และก้มลงไปประกบปากจูบบดขยี้ปากสวยอย่างต้องการจะกลั่นแกล้ง คัพเค้กปล่อยให้เขาจูบเธออยู่แบบนั้นไม่ได้โวยวายอะไร จนคนตัวโตถอนจูบมองสบตาสวย “เค้กไม่โกรธสิ พี่ไม่ได้มองเขาเลยพี่ออสตินก็พูดไปเรื่อย เราก็เห็นว่าพี่ไม่ได้มอง”“นะครับไม่โกรธนะ”“ไม่โกรธค่ะ แล้วก็ไม่สนด้วย”“เค้ก” เขาขยับจะเข้ามากอดเธอ “ไม่ต้องเลยค่ะ ไปนั่งไกลๆ” คนตัวเล็กผลักเขา “เค้กจะโกรธพี่ทำไมพี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ถ้าจะทำจริงจะเปิดโทรศัพท์ให้เธอเห็นทำไม”“เค้กบอกว่าไม่สนใจเลิกพูดได้ไหมคะ”“นมเธอใหญ่กว่าอีกพี่จะไปดูของคนอื่นทำไม” คัพเค้กหันขวับมามองเขา “นี่ขนาดไม่