Semua Bab A BILLIONAIRE’S EXCEPTION : Bab 11 - Bab 20

Alexander’s POV 8:30 PM — BGC, Makati. Sa tuktok ng isang high-end rooftop bar ginaganap ang event ng isa sa mga kumpanya ko. Magagara ang ilaw, mamahalin ang alak, at bawat sulok ng venue ay punô ng mga taong may pangalan negosyante, investors, socialites lahat sanay magdikta ng kwento at direksyon sa buhay. Pero habang nakatayo ako sa gilid, hawak ang baso ng whiskey na hindi ko na maalala kung pang-ilang refill na… iisa lang ang laman ng utak ko. Si Jasmine Ramirez. Busy, nakangiti, at abala sa pakikipag-usap kay Daniel Montenegro. Nandoon siya sa kabilang bahagi ng venue, nakatalikod ng bahagya pero sapat para makita ko nang malinaw ang profile niya ang mahinang tawa, ang bahagyang pag-angat ng baba, ang ngiti niyang matagal ko nang hindi nakikita. Sinubukan kong kontrolin ang sarili ko. Hinigpitan ko ang hawak ko sa baso, pero hindi iyon nakatulong. Ramdam ko ang unti-unting pag-init ng dugo ko habang pinagmamasdan silang dalawa. Nagseselos ako. At walang s

Alexander’s POV I didn’t leave the hospital. I waited for a long time I lost track of minutes or hours just sitting in the hallway, my hands clasped together, staring at the door of the observation room. Every sound around me the footsteps of the nurses, the quiet conversations at the reception, the ticking of the clock on the wall felt like a reminder of what had happened earlier. Until the door opened. Mrs. Ramirez stepped out, followed by her husband, his jaw tight and expression serious, but I could feel the concern they both carried for their daughter. They stopped in front of me. Mrs. Ramirez looked at me, and in that moment, I could feel all the worry and love she had for her daughter. “Mr. Thompson, gusto ka niyang makausap.” “Iiwan muna namin kayo, para makapag-usap kayo nang maayos at tahimik.” I stood up immediately. My chest was tight with anxiety, but even more than that, I felt the weight of responsibility this wasn’t about me, it was about their daught

Jasmine’s POV Puno na naman ng meetings ang araw ko project updates sa marketing, performance reports, at isang surprise meeting mula mismo sa CEO. Nakaayos ako tulad ng dati, corporate chic. Pero ang hindi nakikita sa labas ay ang kaba sa dibdib ko tuwing naririnig ko ang boses niya mula sa kabilang conference room. Wala na kaming pinag-usapang personal mula noong gabing iyon sa condo niya. Pero tuwing tititig siya sa akin sa gitna ng meeting, parang may ibang sinasabi ang mga mata niya parang dinidikit niya ulit ang kahapong pilit naming itinatago. Habang busy ako sa ginagawa kong reports napansin kong umiilaw-ilaw ang phone kong nakapatong sa desk ko Nang tingnan ko iyon isang mensahe ang natanggap ko syempre kanino paba? kundi sa boss ko. "Come to my office, I need you to review the figures from the Cavite project.” “Right away.” sagot ko Tumayo ako mula sa kinauupuan ko, dala ang folder ng report, saka diretsong naglakad papunta sa opisina ng niya. Wala akong ka-

ALEXANDER’S POV Nakatayo ako sa terrace ng villa, hawak ang isang baso ng red wine habang pinagmamasdan ang dilim ng dagat sa malayo. Tahimik. Walang maingay kundi ang hampas ng alon at ang mahinang ihip ng hangin. Pero kahit ganon katahimik ang paligid, sa loob ko? Kaguluhan. Naririnig ko pa rin ang boses niya kanina. “Hindi pa ngayon.” Hindi pa siya naniniwala sakin. At tangina tama lang naman ‘yun. Maraming babae na ang dumaan sa buhay ko. High heels, red lipstick, mahahabang pilikmata. Lahat sila may isang layunin: either makuha ako o magamit ako. I’m not stupid. I saw through the pretense. Kaya sanay akong iwasan. I keep my walls high, my deals clean, and my personal life… off-limits. Pero si Jasmine? Hindi ko siya maikahon sa dati kong mga rules. The first time I saw her, she didn’t even try to impress me. Straightforward. Matalino. May sariling mundo. At ang pinaka-buwisit? Hindi siya natatakot sabihin sakin na mali ako. No sugar-coating. No flirtatious gig

Alexander's POV "Get me results. Not excuses," mariin kong utos habang nakatayo sa gitna ng executive war room ng Altaros Thompson Corporation. Walang humihinga. Walang kumikibo. "I don’t care kung anak ng mayor, pamangkin ng senador, o malapit sa media ang nagpakalat ng leak." I pressed both palms hard on the edge of the table. "Find them." A cold wave moved across the room. The same board members who confidently dictated billions… biglang nanliit, parang mga first-year interns na nahuli sa kasinungalingan. "I run this empire," I growled. "Not tabloids. Not social media. And definitely not cowards hiding behind anonymous accounts." Hindi ako umupo buong meeting. Naglalakad ako paikot restless, hungry, dangerous. Like a predator forced into a cage. This isn’t about my reputation. This is an attack on what’s mine. "And let me be crystal clear," I stopped and looked each of them in the eye. "Jasmine stays. With me. No one and I mean no one gets to questi