Semua Bab A BILLIONAIRE’S EXCEPTION : Bab 21 - Bab 30

Alexander’s POV The fierce, sharp-tongued Jasmine I’d met six months ago was finally back. She hadn’t lost an ounce of her edge every word she threw out was precise, teasing, impossible to argue with. And yet, I could see the glint in her eyes, that little spark daring me to push back, daring me to try. I’d learned long ago that there was only one thing that could ever truly catch her off guard. One move, one impulsive moment, and suddenly the untouchable Jasmine would falter. Just like that night at the infinity pool when our bodies leaned into each other and her lips met mine. That kiss had left her breathless, catching her in a way no teasing remark ever could.” And God, I could still feel her softness under my touch, her fire contained just beneath it. No matter how sharp she was, no matter how fierce, I knew I had that one thing. And I wasn’t about to let it go. “Hmm?” I murmured, my lips brushing hers as I leaned closer. “You have no idea… I was addicted to you, baby.”

Jasmine’s POV Kinabukasan, nagising ako sa malamig na simoy ng hangin na pumapasok mula sa bahagyang nakabukas na bintana ng villa. Ang liwanag ng umagang tumatama sa kurtina ay mapusyaw na kahel, na may kasamang malamlam na bughaw parang pintura sa ulap na unti-unting nagigising. Umaga na pala. Nakahiga pa rin ako sa malambot na kama ng mountain villa. Nakatakip ang katawan ko sa makapal na comforter. Malamig ang hangin dahil sa altitude ng lugar. Pero mas malamig ang pakiramdam ko sa kaliwang bahagi ng kama dahil wala na si Alexander doon. Tahimik ang buong paligid. Pero ang puso ko? Maingay. Magulo. May bagyong hindi ko maipaliwanag. Tumingin ako sa kisame, pilit inaalala ang bawat sandaling pinagsaluhan namin kagabi. Pero… masyadong mabilis. Parang koteng umaakyat sa kalsadang paakyat magaan pero walang direksyon. At ngayong dumating ang umaga, bumalik ang tanong na ilang ulit ko nang tinataboy. “Paano kung laro lang ito sa kanya?” Oo, sinabi niyang gusto niya

Jasmine’s POV Tahimik ang kwarto. Tanging hininga ko lang ang naririnig ko matapos kong ibaba ang tawag ni Alexander. Nanginginig pa ang kamay ko habang hinawakan ko ang telepono. Lumingon ako sa paligid, pilit hinahanap ang katahimikan pero sa loob-loob ko, alam ko ang kaguluhan ay hindi na sa paligid, kundi nasa dibdib ko. Pinikit ko ang mata ko, mariing pinigilan ang isang hikbi. God, what did I just do? Oo, hindi ito ang unang beses. Pero ito ang unang beses na naramdaman kong hindi na lang ito larong pisikal. Hindi na lang siya pantawid. Hindi na lang siya fantasy sa screen. Hindi ko alam kung mas nakakahiya na nakita niya ako sa pinaka-hubad kong anyo, o dahil pinili kong ipakita 'yon. Dahil gusto ko. Dahil hinanap ko. Gumapang ang kamay ko sa dibdib ko, kung saan ilang minuto lang ang nakalipas ay naroon ang init ng daliri ko. Pero ngayon, lamig ang pumalit. Walang Alexander sa tabi ko. Wala ang bisig niyang kayang magpatigil ng mundo. Wala ang init ng balat niya s

Alexander’s POV Jasmine... damn it baby.." pasigaw ko ng sabi, dahil halos mawalan na ako ng kontrol sa bawat galaw ng bibig nito. Para akong nahuhulog sa isang liblib at matamis na delubyo ng sensasyon na hindi ko kayang takasan, at ayaw ko rin pigilan. Nagpatuloy siya sa ginagawa niya ng walang alinlangan, puno ng pagnanasa. Ilang saglit pa, naramdaman ko ang nakaka kuryenteng init na namumuo sa puson ko, unti-unting kumalat iyon sa buo kong katawan At makalipas lang ang ilang segundo, nanginig ang tuhod ko ng tuluyan na iyon sumabog sa bibig ni Jasmine na walang alinlangan naman niyang sinipsip iyon habang nakatingin parin sa siya akin. Pagkatapos ng ilang sandali ng katahimikan yung klase ng katahimikang parang sinasadya para lang pahabain ang tensyon dahan-dahan akong humiga sa kama, saka hinaplos ang pisngi niya gamit ang mainit kong kamay. “We're not done yet,” bulong ko sa kanya. saka tumingin ako sa mga mata niya. Seryoso. Umaapoy. Gusto ko siyang mapasakin ng buong-buo

Alexander’s POV Later that night… Tahimik ang buong bahay, pero sa loob ko, maingay. Pumasok ako sa master bedroom at agad sinarado ang pinto, hindi dahil gusto ko ng katahimikan, kundi gusto kong putulin ang koneksyon. Gusto kong patayin ang pagnanasang humabol sa kanya. Gusto kong itanggi na nasaktan ako sa mga sinabi niya. Pero hindi ko magawa. Naupo ako sa gilid ng kama. Tinitigan ang sahig, pilit binubura sa isip ang mga huling salitang binitiwan niya. “Maybe you’re right. Maybe hindi pa talaga ako handa sa mundo mong puro pagdududa at kontrol.” Damn it. Hindi niya alam kung gaano kabigat yung salitang kontrol sa akin. Sa mundo ko, ang kawalan ng kontrol at tiwala ay kahinaan. At sa business, kapag mahina ka, kinakain ka ng buo. Tapos na ang laban mo bago pa ito magsimula. Pero bakit siya ang tanging tao na kayang iparamdam sakin na kahit anong control meron ako, hindi pa rin sapat? Hindi ko alam kung tungkol pa ba ito sa selos o takot. Takot na baka mawala si