Jasmine’s POV Hindi ko alam kung paano ko sisimulan kung ano ang nararamdaman ko pagkatapos ng gabing iyon sa Thompson Mansion. Ang malamig na liwanag ng chandelier, ang tingin ng mommy ni Alexander sa akin, ang clinking ng silverware lagi kong naiisip. Para akong nasa isang lugar na hindi ko pag aari, pero hindi ko rin maiwan. Habang nakaupo sa kotse, hawak pa rin ni Alex ang kamay ko. Hindi lang basta hawak it carries warmth, and reassurance, Ramdam ko ang lakas ng kapit niya, ang banayad na pressure ng mga daliri niya sa akin. “Alex…” I'm sorry. mahina kong bulong, habang nanginginig pa rin. Hindi ko maalis sa isip ko ang nangyari sa dining room. "Hey… you don’t have to apologize. Wala kang kasalanan.” “Pero nasaktan ka. Sabi ko, medyo may worry sa tono ko. May hesitation sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag, parang natatakot akong baka wala akong lugar sa mundo niya. “No. They hurt me, not you,” sagot niya, steady at unwavering. Tinitingnan niya ako, puno ng certainty
Terakhir Diperbarui : 2025-11-30 Baca selengkapnya