คลั่งรักเพียงเธอ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนอนขนาดสี่เหลี่ยม ร่างเล็กของพิมพ์ดาวนั่งชันเข่าบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ขณะทอดสายตามองบรรยากาศข้างนอกในยามค่ำคืนที่มีเพียงแสงจันทร์และดวงดาวเปล่งประกายส่องแสงสว่างหน้าสวยหวานซบลงบนหัวเข่ามนพร้อมถอนหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความเบื่อหน่ายและโหยหาถึงใครบางคน“ฉันคิดถึงนายเหลือเกิน คิลเลียน” เธอไม่เข้าใจเลยตัวเองเป็นอะไรนักหนาถึงเอาแต่คะนึงหาถึงชายหนุ่มการไม่ได้เจอเขานาน ๆ รู้สึกหน่วง ๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูกราวกับเหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นสุดท้ายหญิงสาวสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากศีรษะแล้วเอนกายล้มตัวลงนอนก่อนเข้าสู่ห้วงนิทราตัดมาทางคิลเลียนหลังจากคุยโทรศัพท์กับพิมพ์ดาว ซึ่งเขารีบให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินทันทีเพราะเป็นห่วงคนตัวเล็ก ถึงเธอไม่บอกเรื่องกลุ้มใจแต่เขารู้ว่าต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอนโชคดีงานที่ต่างประเทศเสร็จก่อนเวลา ทำให้สามารถกลับไปหาเธอได้ล่วงหน้า“รอฉันหน่อยนะพิมพ์ดาว” พูดจบ เท้าใหญ่เดินไปจุดเช็คอินของสนามบินกว่าคิลเลียนจะเดินทางมาถึงคอนโดเกือบรุ่งสางของเช้าวันใหม่ ทันทีที่มาถึงรีบตรงเข้าไปในห้องนอนก่อนพบคนตัวเล็กหลับปุ๋ย“ฉันกลับมาแล้

“นั่งให้มันดี ๆ” คิลเลียนยัดเธอเข้าไปในรถหรูพร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยให้คนตัวเล็ก จากนั้นเดินวนไปฝั่งคนขับก่อนออกรถทันใดความเงียบปกคลุมภายในรถสร้างความอึดอัดแก่พิมพ์ดาวไม่น้อย เธอไม่รีรอพูดขึ้นทำลายบรรยากาศ“ขอบใจนะเรื่องเมื่อกี้”ไร้เสียงตอบโต้จากริมฝีปากหยักได้รูป ชายหนุ่มยังคงปิดปากเงียบและขับรถต่อไป“เอ่อ กินข้าวเมื่อกี้อร่อยไหม” เธอพยายามหาเรื่องชวนคุยคำถามเหล่านั้นทำให้คนตัวโตไม่พอใจ เขาเหยียบคันเร่งให้เร็วกว่าเดิมโดยยังคงไม่ปริปากพูดสิ่งใด“ฉันกลัว ช้า ๆ หน่อยได้ไหม” มือเล็กเอื้อมไปแตะท่อนแขนกำยำสลับมองท้องถนนข้างหน้า คิลเลียนยอมชะลอรถแต่ไม่พูดเหมือนเดิมเมื่อเขาไม่อยากสนทนากับเธอ พิมพ์ดาวจำใจปิดปากนั่งเงียบตลอดทาง กระทั่งถึงคอนโดเขารีบเปิดประตูลงจากรถ ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว“รอด้วยสิคิลเลียน” ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้าง จากนั้นไม่รอช้าวิ่งตามคนตัวโตให้ทัน“โอ๊ย!” เพราะใส่ส้นสูงจึงสะดุดล้ม ถึงกระนั้นเธอยังพยายามจะวิ่งตามคนตัวโตให้ทัน ต่อให้โดนเขาเมินก็ช่างหลังจากมาอยู่ในห้อง พิมพ์ดาวปรายตามองชายหนุ่มที่นั่งตรงโซฟากลางห้อง เขาในตอนนี้มีสีหน้าและท่าทางบ่งบอกถึงความไม่พึงพอใจเป็นอย่าง

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาชายหนุ่มหอบงานกลับมาทำที่คอนโดเพราะอยากเฝ้าไข้พิมพ์ดาวอย่างใกล้ชิด เนื่องจากเธอปฏิเสธจะไปพบแพทย์ เขาเลยไม่มีทางเลือกมากนักจำเป็นต้องดูแลเองแม้ตอนแรกหญิงสาวจะไม่เห็นด้วย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมอย่างไม่มีทางเลี่ยง“เฮ้อ” คิลเลียนถอนหายใจเฮือกหนึ่งพร้อมเอนหลังพิงโซฟา หลังสะสางงานตรงหน้าไปเยอะพอสมควร“อีกไม่นานแล้วสิ” นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองประตูห้องนอนที่มีคนตัวเล็กนอนอยู่ข้างในนั้นนับจากวันนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอดีกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า แทนที่คิลเลียนจะมีความสุขกับสิ่งนั้นกลับมากังวลใจเรื่องนิรินเนื่องจากอีกไม่นานเขาจำใจต้องแต่งงานกับนิริน แล้วกลัวพิมพ์ดาวจะรู้เรื่องเข้าอาจเจ็บปวดกับการกระทำของตัวเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องปิดบังให้ถึงที่สุดจัดการเรื่องทุกอย่างให้จบอย่างรวดเร็วเพื่อจะได้อยู่กับเธอเหมือนเดิมหลังจากทุกอย่างจบสิ้น ตั้งใจจะขอเธอแต่งงานเพื่อสร้างครอบครัวแสนสุขด้วยกันแอ๊ด!เสียงเปิดประตูดังขึ้นปลุกคนตัวโตตื่นจากภวังค์ เขาช้อนตามองเธอกำลังเดินมาหาตัวเอง“คิลเลียน” เธอเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนถูกดึงมานั่งบนตักแกร่งพร้อมโอบรัดเอวคอดกิ่ว ทั้งซุกไซ้ซอกค

“พิมพ์ดาวเป็นอะไร ทำไมถึงเงียบแบบนี้” กายแกร่งขยับเข้าหาคนตัวเล็กที่นอนหันหลังให้ตนเองก่อนสวมกอดอย่างหวงแหน จากนั้นผงกศีรษะมองดูสีหน้าของเธอด้วยความสงสัยหลังจบบทสวาทเธอเอาแต่เงียบ ไม่พูดไม่จาจนเขาเริ่มไม่มั่นใจตัวเองทำพลาดอะไรไปหรือเปล่า เธอถึงเป็นอย่างนั้น“อย่าเงียบสิ แบบนี้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย” เขารู้สึกปวดหนึบกับอาการของคนตัวเล็ก“คิลเลียน นายเป็นของฉันแค่คนเดียว” เธอหันมาซุกอกแกร่ง ยกแขนขาวเนียนโอบเอวสอบด้วยความรู้สึกมากมาย เธอไม่รู้เหมือนกันตนเองเป็นอะไรกันแน่ถึงได้หน่วงอกอย่างบอกไม่ถูก“เป็นอะไรพิมพ์ดาว” เขาเชยคางมนขึ้นมาสบตาคู่งามของเธอ“เปล่า” เธอส่ายหน้าปฏิเสธก่อนซุกหน้ากับอกกว้างตามเดิม“นอนเถอะ” ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน จากนั้นจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลา“อย่าทิ้งกันได้ไหม” ปรายตามองเจ้าของอ้อมกอดอุ่นคืนนี้เธอรู้สึกอ่อนไหวเป็นพิเศษอยากอ้อนเขามาก ๆ อยากรั้งให้อยู่ด้วยกันถึงเช้า“ไม่มีทางเด็ดขาด อย่ากังวลเลยพิมพ์ดาว”“พรุ่งนี้เช้าอย่าเพิ่งไปทำงานได้ไหม รอฉันตื่นก่อน” ส่งสายตาเว้าวอนคนตัวโต“เอ่อ ขอโทษนะพิมพ์ดาว แต่พรุ่งนี้ฉันติดประชุมแต่เช้า”“อืม เข้าใจแล้ว” ใบหน้าหวานสล

เสียงเอะอะดังข้างนอกห้องพักฟื้น เรียกความสนใจจากพิมพ์ดาวหันมองยังประตูพร้อมขมวดคิ้วเข้าหากันเนื่องจากเธอคุ้นเคยกับเสียงนั้นเป็นอย่างดี“คิลเลียนมาที่นี่เหรอ” เสียงหวานเอ่ยพึมพำ ตอนนี้เธอไม่พร้อมเจอหน้าเขาเพราะยังคงนึกถึงเหตุการณ์ในงานแต่งระหว่างหญิงสาวหย่อนเท้าแตะพื้นเป็นจังหวะเดียวกันประตูห้องเปิดออก เผยให้เห็นร่างแกร่งของคิลเลียน“จะไปไหน” เขารีบไปประคองคนตัวเล็ก ก่อนหยุดชะงักเมื่อเธอตอบกลับมา“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน”“พิมพ์ดาว”“ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” เธอจ้องมองคนตัวโตด้วยสายตาเย็นยะเยือก ไร้ความรู้สึกใด ๆ ทำเอาคนโดนมองเจ็บแปลบทั้งสรรพางค์กาย“เกลียดฉันแล้วใช่ไหม” เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา“ใช่!!” เน้นเสียงหนัก“แต่ฉันรักเธอ รักมากด้วย” คิลเลียนค่อย ๆ เดินไปหาคนบนเตียง แม้เธอจะแสดงท่าทีรังเกียจแค่ไหนก็ตาม“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน ขอร้องละ”“อย่าเกลียดฉันเลยนะพิมพ์ดาว” ชายหนุ่มประชิดตัวเธอพร้อมคว้ามากอดจากนั้นหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยล้า“ฮึก ฮือ ๆ ปล่อยฉัน” ไม่ใช่เธอไม่รักเขาแต่เจ็บเหลือเกินกับการกระทำของคนตัวโตปากเขาบอกรักเธอนักหนาแต่ดันแต่งงานกับคนอื่นแล้วแบบนี้จะให้เธอไม่เสี