คลั่งรักเพียงเธอ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ตลอดทั้งคืนที่คิลเลียนไม่ยอมหลับใหล เขามัวแต่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับพิมพ์ดาวทั้งนั้นความจริงชายหนุ่มอยากไปหาพิมพ์ดาวก่อนเช้า แต่กลัวนิรินเกิดอาการคลุ้งคลั่งอยากกระโดดตึกขึ้นมา ในเมื่อเธอยังมีประโยชน์ฉะนั้นจะปล่อยให้เธอเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้แม้ตอนนี้จะได้บริษัทพ่อคืน แต่ยังมีเรื่องต้องสืบอีกต่อไปเกี่ยวกับคนในตระกูลนั้น หนำซ้ำต้องหาสาเหตุการเกิดอุบัติเหตุของพิมพ์ดาวซึ่งอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับนิริน บอกตามตรงเขาไม่ไว้ใจคนในตระกูลนั้นเลย“เช้าแล้วสินะ” นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองวิวข้างนอกห้องที่มีแสงตะวันอ่อน ๆ สาดส่อง ก่อนเด้งตัวลุกขึ้นตรงไปยังห้องน้ำ จากนั้นจัดการธุระส่วนตัวไม่นานก็เรียบร้อยขณะคิลเลียนจะย่างเท้าออกจากห้อง ทันใดนั้นเสียงของนิรินดังขึ้น ทำให้เขาหยุดชะงัก“พี่คิลเลียนจะไปไหน” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียพลางพยุงกายลุกขึ้นนั่ง“ฉันมีธุระ”“ธุระที่ไหนคะ”“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” พูดจบ คิลเลียนเปิดประตูเดินออกไป ไม่วายได้ยินเสียงร้องกรี๊ดกร๊าดของนิรินตามหลัง ทว่าเขาไม่สนใจเหลียวมองสักนิดยังคงเร่งฝีเท้าเดินจากไปด้วยความห่วงหาถึงใครอีกคนแสงแดดยามเช้าเล็ดลอดเข้าใ

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปกับการหายตัวของพิมพ์ดาว กว่าจะผ่านไปแต่ละวันช่างยากเย็นเหลือเกินสำหรับคิลเลียน เขาคิดถึงคนตัวเล็กแทบเป็นบ้าอยู่แล้ว ข้าวปลาไม่กิน นอนไม่หลับเพราะทุกครั้งปิดตามักเห็นภาพรอยยิ้มของพิมพ์ดาว“ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉันพิมพ์ดาว” คนตัวโตนอนแผ่หลาบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ก่อนยกแขนกำยำข้างหนึ่งก่ายหน้าผากนับจากหญิงสาวออกจากชีวิต เขารู้สึกเหมือนตัวเองทั้งเหงาและเดียวดายกว่าเมื่อก่อนหลายเท่าราวกับโลกใบนี้ช่างมืดมน ไร้แสงสว่างให้ตัวเอง ยิ่งนานวันยิ่งท้อใจจนรู้สึกทรมาน ไม่ต่างกับการหายใจทิ้งไปวัน ๆ“เช้าแล้วเหรอ” นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองบรรยากาศข้างนอกผ่านหน้าต่างกระจก ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้าไม่ได้หลับสักนิด มัวแต่พร่ำเพ้อถึงพิมพ์ดาวชายหนุ่มแบกร่างไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นจากเตียงตรงเข้าไปในห้องน้ำ เขาใช้เวลาในการจัดการตัวเองไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย จากนั้นแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไปบริษัท ก่อนออกจากห้องไม่วายหันมองอีกครั้ง ไม่ว่ามองมุมไหนของคอนโดเต็มด้วยความภาพความทรงจำระหว่างเขาและเธอ“รีบกลับมาหาฉันนะพิมพ์ดาว” พูดจบ คิลเลียนปิดประตูและย่างกรายไปยังลานจอดรถเพื่อมุ่งหน้าสู่บริษัททันทีคิลเลียนเปิดปร

“ฮือ ๆ นิรินไม่อยากเลิกกับพี่คิลเลียน” นับจากวันนั้นเธอเอาแต่ร้องห่มร้องไห้อย่างฟูมฟาย พร่ำเพ้อถึงชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง ไม่ต่างจากคนเสียสติ หนำซ้ำอาละวาดโดยการทำลายข้าวของ“ใจเย็นนะลูก อย่าร้องไห้เลยเดี๋ยวจะไม่สบาย” อนุสรณ์พูดพลางลูบแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบประโลมลูกสาวเพียงคนเดียว“ใจเย็นได้ไงล่ะคุณแม่ นิรินถูกหลอกนะคะ” เธอตะคอกใส่แม่“มันกล้าดียังไงถึงมาหลอกลูกสาวของพ่อ”“คุณพ่อช่วยนิรินด้วย นิรินไม่อยากหย่ากับพี่คิลเลียน” เธอหันไปขอความช่วยเหลือจากบิดา“พ่อจะไปจัดการให้นิรินเดี๋ยวนี้แหละ” ชายวัยกลางคนลุกขึ้นพรวด ไม่ทันก้าวเท้าออกจากห้องนั่งเล่น ทันใดนั้นเสียงทุ้มของคิลเลียนดังขึ้นพร้อมกายแกร่งปรากฏ“จะไปไหนเหรอ” ยกยิ้มมุมปากพร้อมเหลือบมองดนัยด้วยสายตาชิงชัง เมื่อตอนนี้ได้ในสิ่งที่ปรารถนา เขาไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเหมือนเคารพคนตรงหน้าอีก“พี่คิลเลียนมาหานิรินแล้ว” นิรินวิ่งไปสวมกอดคิลเลียน ไม่วายโดนอีกคนแกะแขนเล็กออกจากเอวสอบ ก่อนถอยหลังออกห่าง“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” จ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาพิฆาต“ฮึก ฮือ ๆ พี่คิลเลียนทำแบบนี้กับนิรินได้ไง” เธอพยายามจะสวมกอดเขาอีกครั้ง คราวนี้คิลเลียนไม่ยอมใ

หลายนาทีผ่านไปคนทั้งสองยังโอบกอดไม่มีท่าทีจะผละออกจากกันง่ายดาย เพราะความโหยหาที่มีต่อกันทำให้เธอและเขาอยากสัมผัสไออุ่นของกันและกัน“ขอบคุณนะคิลเลียน ขอบคุณที่เลือกฉัน”“ขอบคุณเหมือนกันนะที่รักของฉัน”“ฉันรักนาย” แหงนหน้ามองคนตัวโต เธอมองเขาด้วยสายตารักเปี่ยมล้นแทบไม่อยากเชื่อเลยเธอกับเขาจะได้รักกันเหมือนกับฝันเลย“ฉันก็รักเธอเหมือนกัน”“คิลเลียน” เธอผละออกจากวงแขนของคนตัวโต ก่อนมองเขาด้วยสายตาที่เต็มด้วยคำถามมากมาย“ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ ฉันทำอะไรผิดเหรอ”“นายกับนิริน เอ่อ…”“ไม่เคย” ไม่ทันคนตัวเล็กถามจบประโยค เขาตอบกลับทันทีเพราะรู้แล้วเธอจะถามอะไร“รู้เหรอฉันจะถามอะไร”“หน้าตาเธอมันฟ้อง” คิลเลียนอดไม่ได้ยื่นมือบีบแก้มนุ่มอย่างมันเขี้ยว“โอ๊ย! เจ็บนะคนบ้า” เธอตีมือหนาทีหนึ่ง ทำหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจกับการกระทำของคนตัวโต“แล้วผู้ชายที่คุยกับเธอตอนอยู่หน้าบ้านมันเป็นใคร” ถึงคราวเขาถามกลับบ้าง เนื่องจากไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไรที่ผู้ชายอื่นใกล้ชิดเธอ เขามีสิทธิ์นั้นแค่คนเดียวเท่านั้น“หมายถึงพี่ศิลาเหรอ”“เออนั่นแหละ มันจะชื่ออะไรก็ช่างฉันไม่สนใจ แต่ฉันไม่ชอบให้เธอใกล้ชิดกับมัน” เขาบอกอย่า

งานวิวาห์ระหว่างเธอและเขาจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามความปรารถนาของพิมพ์ดาว จัดขึ้นที่ไร่องุ่นทางภาคเหนือซึ่งเต็มด้วยความอบอุ่นและโรแมนติก แขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมแสดงความยินดีแก่คนทั้งสองล้วนเป็นคนสนิทและพิมพ์ดาวไม่ลืมส่งการ์ดเชิญศิลา“พี่ยินดีด้วยนะพิมพ์” เสียงทุ้มแสนอ่อนโยนกล่าวขึ้นกับหญิงสาวตรงหน้า ถึงจะเสียใจนิดหน่อยกับความรักครั้งนี้ไม่สมหวังแต่รู้สึกยินดีกับเธอยิ่งนัก“ขอบคุณพี่ศิลามากนะคะ อุตส่าห์มาร่วมงานแต่งของพิมพ์” คราแรกเธอเกรงใจมากจะส่งการ์ดเชิญให้เขา แต่อีกคนคะยั้นคะยอให้เชิญเขามาให้ได้“พี่ต้องมาอยู่แล้วสิ”“พี่ศิลาคะ พิมพ์ขอบคุณจริง ๆ สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ถ้ามีอะไรให้พิมพ์ช่วยบอกมาได้เลย”“แค่พิมพ์มีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ส่งยิ้มอ่อนแก่คนตัวเล็ก ทุกคำพูดของเขาล้วนออกมาจากใจทั้งสิ้นไม่ได้เสแสร้งสักนิด“พี่ศิลาเป็นคนดีมาก พิมพ์ขอให้พี่ศิลาเจอคนดี ๆ นะคะ”“ขอบคุณครับ”“มาอยู่ตรงนี้นี่เองพิมพ์ดาว” คิลเลียนแทรกบทสนทนาระหว่างคนทั้งสอง เขาเดินมาอยู่เคียงข้างภรรยาสาวสุดสวยพลางยกแขนกำยำโอบเอวคอดกิ่วเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ แล้วเหลือบมองชายตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจสักเท่าไร“ขอบคุณนะค