Semua Bab พนันร้ายมาเฟียเถื่อน: Bab 11 - Bab 20

มินตราอยู่ในภวังค์ตั้งแต่ขึ้นเครื่องบินจนถึงเมืองไทย นั่นเพราะความลับที่ตัวเองกุมเอาไว้จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้ “ถึงแล้วตา เดี๋ยวพี่ถือกระเป๋าให้นะ” นาคินมองหญิงสาวก่อนจะมองรอยสีแดงตรงคอ มุมปากเขายกขึ้นอย่างรังเกียจปนเสียดาย แทนที่จะได้ลิ้มรสก่อน กลับถูกหมาชิงตัดหน้าไปได้ แต่เอาเถอะ ถือว่าเธอมีประโยชน์ เขาจะทำดีด้วยสักพักหนึ่งก่อนจะตัดทิ้ง “ไปครับ” เขาพูดซ้ำเพราะเห็นเธอเหม่อไม่ได้สติอยู่ มีเพียงแววตาหวาดกลัวซ่อนอยู่ในนั้น สงสัยตาแก่นั่นจะหิวจัด คงจัดเธอทั้งคืน สีหน้ามินตราเลยเหมือนคนไม่ได้นอน เขาจับจูงมือเธอลงเครื่อง ก่อนจะมาขึ้นรถที่จอดทิ้งเอาไว้ก่อนไปฮ่องกง ระหว่างทางเขาก็หันมองมินตราหลายรอบ แต่เธอก็เอาแต่ก้มหน้า“พี่บอกแล้วว่าพี่ไม่ถือ เราก็ไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวพี่ส่งเราหน้าบ้านแล้วพี่กลับเลยแล้วกัน ไว้เราทำใจได้ค่อยโทรหาพี่ แล้วพี่จะให้แม่มาคุยเรื่องแต่งงาน”คำว่าแต่งงานทำให้มินตราเงยหน้ามองเขา สีหน้าแววตาเหมือนลังเล แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไป คำหนึ่งของชายที่ก่ายกอดเธอทั้งคืนยังดังอยู่ในหัวเธอจะยอมแต่งงานกับคนที่ยอมขายเธอจริงๆ เหรอ จนกระทั่ง

“เอ่อ เขาคงรีบน่ะ กลัวคนอื่นจะได้ไปก่อน ฉันไปก่อนนะ” ว่าแล้วก็วิ่งแทนที่จะเดินออกไป กบเกาหัวยิกๆ ปกติคุณมินตราเป็นคนที่ใจเย็นเรียกว่าแม่คงคายังอาย แต่วันนี้ทำไมถึงได้ร้อนรน เธอไม่เข้าใจจริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะความกลัว หรือเพราะเธอปฏิเสธใครไม่เป็นจึงต้องตกอยู่ในสภาพนี้ มินตรามองคนที่อยู่ในรถนอกส่วนบุคคลสิบเอ็ดที่นั่งสีดำแบรนด์หรู เขานั่งยิ้มแล้วพูด “ผมคิดถึงคุณ” “ค่ะ” เธอตอบแค่นั้น คนที่บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงกับหน้าตึงใส่ “ผมหมายถึงผมคิดถึงคุณจริงๆ” “ค่ะ” “เธอพูดอะไรนอกจากคำว่าค่ะได้ไหม” “ค่ะ” หวังเฉินเริ่มหัวเสีย จากนั้นก็เริ่มเข้าเรื่อง ในเมื่อดีด้วยเธอไม่ค่อยชอบเขาก็เลยขู่เสริมไปอีก “ถ้าผมโทรไปคุณต้องรับ” “แต่ว่า” มินตราจะเถียง เขาก็รีบพูดต่อ “หรือคุณอยากจะให้คนอื่นรู้ พูดเลยนะ ผมไม่ทำเรื่องเล็กๆ แน่” คนที่ถูกขู่หน้าซีดกว่าเดิม ไม่คิดว่าเขาเป็นคนแบบนี้ คืนนั้นไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์เมาหรือเพราะอะไร แต่ที่ทำไปจะบอกว่าเธอถูกเขาบังคับก็ไม่ใช่ทั้งหมด บ

“ครับ” “พอดีเลย ฉันมีธุระจะคุยด้วยพอดี เข้าไปคุยที่ห้องทำงานกับฉันก่อน” ปราบศึกขยับจะเดินไปทางห้องทำงาน มลฤดีก็รีบถาม “ไม่กินข้าวก่อนเหรอคะ” “ไม่ละ ผมมีเรื่องด่วนต้องจัดการ” พูดจบก็มองหน้านาคินให้ตามไป ชายหนุ่มก็รีบลุกขึ้นตามเพราะเกรงใจท่าทางของคุณปราบศึกพอสมควร ถึงคุณนายมลฤดีจะติดหนี้พนันเขา แต่คุณปราบศึกเองก็เป็นถึงท่านทูตต่างประเทศ เรื่องบางเรื่องเขาก็ต้องพึ่งพาอีกฝ่ายเช่นกัน นาคินเดินตามมาถึงห้องทำงานก็นั่งลงตามคำเชิญ จากนั้นปราบศึกก็เริ่มการสนทนา “ปีนี้รัฐบาลมีโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวไทยและเอเชีย ไม่ว่าจะเป็นจีน ฮ่องกง ญี่ปุ่น มาเลเซีย ฉันได้รับมอบหมายให้ดูแลเรื่องนี้ เลยคิดว่าจะใช้โรงแรมของครอบครัวนายที่พัทยา” นาคินนึกถึงโรงแรมของครอบครัวเพราะว่าเป็นสมบัติกงสีใหญ่เขาเลยเข้าไปแตะไม่ได้ มันเลยยังเหลือรอด และเขาก็มีเงินจากกงสีใช้จ่ายได้ทุกวันนี้ “เรื่องนี้ผมคงต้องปรึกษาคุณพ่อคุณแม่ก่อน” “บอกพ่อแม่นายว่าไม่ต้องห่วง ครั้งนี้มีนักลงทุนต่างประเทศมาร่วมงานมากมาย รับรองว่าโรงแรมนายจะต้

“ครับ สำหรับคุณปราบต้องมีแน่นอน เพียงแค่มันอาจจะไม่มากแต่ปีๆ หนึ่งกำไรจากหุ้นแค่นี้ก็คิดว่าได้หลายล้านบาทแล้วครับ” หุ้นห้าเปอร์เซ็นต์แม้ดูน้อย แต่จริงๆ แล้วมันคือเงินมหาศาล เขาที่มือสะอาดมาตลอดก็เริ่มลังเล “แต่ผมเป็นข้าราชการ ไม่อาจยุ่งเรื่องนี้ได้” “ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณปราบไม่สะดวกใจก็ให้ภรรยาหรือลูกถือครองก็ได้ครับ” หวังเทียนหันมองชมดาวอีกรอบ มลฤดีเห็นแบบนั้นก็รีบเสริมเพราะอยากเป็นเสือนอนกิน อย่างน้อยก็ได้เงินก้อนนี้มาลงทุนต่อ หลายเดือนมานี้เธอขาดการนับเลขจนสมองเริ่มจะไม่ทำงาน “นะคุณ ใส่ชื่อยัยดาวถือก็ไม่มีปัญหาแล้ว” ปราบศึกมีท่าทีลังเล ส่วนทางด้านนาคินที่ได้รับการเสนอหุ้นให้ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นหุ้นที่มากกว่ากฎหมายรับรอง “ทำไมผมต้องเชื่อคุณ” เขาวางท่า แม้ในใจจะรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้รับ “คุณไม่เชื่อก็ได้ เพราะฉันเองก็มีคนที่จะเสนออีกหลายคน ถ้าพวกคุณไม่สนใจฉันก็แค่นัดคนใหม่” เขาพยักหน้า หยางเจิงก็รีบเข้ามาดึงสัญญากลับ แต่มลฤดีไม่ยอมให้ และนาคินเองก็เช่นกัน “ผมตกลง”

“พรุ่งนี้ผมจะส่งยาไปให้ครับ” นอกจากเป็นบอดีการ์ดแล้ว ตอนนี้เขาก็จะเป็นหมอไปด้วย พูดจบก็คำนับก่อนจะรีบไปหาหมอเพื่อขอยาทาที่ทำให้ไม่เป็นแผลเป็น หรือถ้าเป็นจริงๆ เขาก็จะอุ้มคุณมินตราไปส่งศูนย์ความงามก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นจะยากอะไร หวังเฉินกำลังกดข้อความในมือถือส่งไป แต่กลับไม่มีคนอ่านเขาก็หงุดหงิด หวังเทียนมองพี่ชาย “ตกลงพี่จะเอาทั้งพี่ทั้งน้องเหรอ” “อืม” คนขี้เกียจอธิบายก็รวบยอดไปในคราวเดียว น้องชายจะเข้าใจผิดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ในเมื่อเขาอยากได้คนพี่มาเป็นผู้หญิงของเขา ส่วนผู้หญิงอีกคนเขาก็อยากได้มาสั่งสอนให้สำนึกที่ทำกับผู้หญิงของเขาเช่นกัน “แล้วมาดามรู้เรื่องนี้ไหม” หวังเทียนหมายถึงคุณนายแม่ ผู้กุมบังเหียนสกุลหวังอย่างแท้จริง แม้จะวางมือไปนาน แต่บางคำสั่งก็ไม่อาจขัดได้ หวังเฉินมองน้องชายแล้วพูด “ก็แค่ของเล่นแก้เบื่อ จะรายงานทำไม” ปากบอกว่าแก้เบื่อ แต่ถึงขนาดบินมาเมืองไทย ให้เขาปลอมตัวเป็นตัวเอง แถมยังแผนสารพัดอีก เขากลับรู้สึกว่าไม่ธรรมดา “ถึงผมจะโง่ แต่อยากเตือนพี่เอาไว้ ว่าพี่จะขัดใจใ