LOGINพนันร้ายมาเฟียเถื่อน เพราะอยากได้เธอ เขาเลยวางพนันครั้งนี้ไว้สูงและต้องชนะอย่างเดียว!! คอยหลอกล้อเหยื่อให้ติดกับที่ละนิดจนสุดท้ายก็กลายเป็นของเขา ชายหนุ่มมองผลงานตัวเองก็ก้มลงประทับจูบหน้าผากซับเหงื่อของอีกฝ่ายที่ไหลรินลงมา มองดูแก้มชมพูระเรื่อริ้วยาวบนใบหน้างามด้วยความเขินอายจากนั้นเขาก็ค่อยๆ ดึงนิ้วของตัวเองออกมา "ช่วยผมหน่อย" ********** พนันร้ายรักคนลวง หวังเทียนเป็นหนุ่มเพลย์บอย เป็นลูกชายคนรองของสกุลหวัง เจ้าพ่อกาสิโนแห่งเกาะฮ่องกง อาชีพของเขาคือเกาะพี่ชายกิน ดังนั้นชีวิตประจำวันของเขาคือ เที่ยว และใช้เงินนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า วันหนึ่ง พี่ชายเขาก็มาขอให้ไปหลอกฟันผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนแรกเขาคิดจะเลิกติดต่อ แต่สุดท้ายก็ตัดใจทิ้งไม่ได้ และไม่คิดว่านั่นจะทำให้เขามีปัญหาในอนาคต ความวายป่วงยังไม่จบแค่นั้น เมื่อเขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีลูกชายอายุห้าขวบกับหญิงสาวที่ทำให้เขาเจ็บปวด จนกลายเป็นหนุ่มเพลย์บอย อย่างทุกวันนี้ ทั้งรักเก่าและรักใหม่กำลังคืบคลานเข้ามา คุณชายรองแห่ง สกุลหวังจะทำเช่นไรกับปัญหานี้...
View Moreพนันร้ายมาเฟียเถื่อน
“อ๊ะ อร๊าก ฉันเสียวมากเลยค่ะคุณหวัง กระแทกเข้ามาแรงๆ เลยฉันไหว” เสียงแง่งอนเอาแต่ใจทำให้คนที่โยกเอนอยู่ด้านหลังกระแทกเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงแห่งความสุขดังออกมาประสานกับจังหวะโยกเอนของหญิงสาว ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังจับสะโพกนั้น จากนั้นก็กระแทกเข้าไปอย่างแรง
“เอาอีก” เธอต้องการอีก ทำไมไม่อิ่มสักที
ส่วนเขาที่ได้ระบายหลังจากที่ไม่ได้ทำเรื่องพวกนี้มาหลายเดือนกิจการกาสิโนตอนนี้กำลังเติบโต นักท่องเที่ยวเริ่มเข้ามาหลังจากที่โรคภัยร้ายหายไป
และเพราะความเครียดที่สะสมมาหลายวัน ทำให้เขาต้องมาลง กับผู้หญิงที่หลับนอนด้วยเพียงครั้งเดียว เขาจับผู้หญิงคนนั้นนอนหงายโดยไม่ปรานี ความหยาบนั้นทำให้ร่างบางที่อยู่เบื้องล่างถึงกับโอดโอย
“คุณหวัง เบาหน่อยค่ะ”
“แค่นอนทำไมต้องเบา เบาแล้วเมื่อไหร่จะเสร็จ” เขาไม่ชอบอ่อนโยนกับผู้หญิงที่นอนด้วยแค่คืนเดียว คิดแค่ว่าเอาให้จบๆ เขาจะได้กลับไปทำงาน
พอได้ยินอีกคนดุใหญ่ คนที่นอนอยู่ก็เบาเสียงลง จะทำท่าทางอะไรก็เกรงใจคนให้เงินที่อยู่ข้างหน้า หญิงสาวลุกขึ้น และกอดคออีกฝ่าย หวังจะลุกขึ้นไปโยกเอนบนกายเขา
แต่ก็ถูกมือหยาบนั้นผลักลงนอนอีกครั้ง “เธอมีหน้าที่ตามไม่ใช่หน้าที่นำ อะไรที่ฉันไม่ชอบ เธอห้ามทำเด็ดขาด”
เห็นเขาทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ หญิงสาวก็เริ่มหวาดกลัว ยิ่งเห็นปืนที่อยู่ตรงหัวเตียงก็ยิ่งรู้ว่าเธอจะขัดใจเขาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้เดินออกจากห้องนี้แบบมีชีวิตแน่นอน
ยิ่งผู้หญิงคนนั้นจับจ้องมองเขามากเท่าไร ชายหนุ่มก็ยิ่งไม่ชอบเอาเสียเลย เขาจึงหันไปหยิบเนกไทขึ้นมาปิดตาเธอเอาไว้
“คุณหวังจะทำอะไร”
“ฉันรำคาญเธอ เกลียดสายตาคู่นั้น เธอมีหน้าที่นอนก็หุบปาก” พูดจบเขาก็ใช้ท่อนเอ็นกระแทกเข้าไป ในความคิดนั้นรู้สึกว่าผู้หญิงพวกนี้น่ารำคาญ สำหรับเขาแล้วมีไว้แค่ระบายเท่านั้น
เอวหนากระแทกท่อนเอ็นแทรกเข้าไปในร่องรัก แม้คนที่ถูกกระทำจะอยากร้องออกมาแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าร้องดัง ทำได้แค่ส่งเสียงอยู่ในลำคอ
สุดท้ายแล้วร่างบางนั้นก็สั่นกระตุกไปถึงสามครั้ง ความอัดอั้นที่เก็บมาหลายเดือนทำให้ยืดยาวไปถึง 3 ชั่วโมง สุดท้ายแล้วเขาก็กระแทกเข้าไปในเนื้ออุ่น จากนั้นก็ดึงออกมาจนเอ็นนั้นกระตุก ขยับพ่นน้ำสีขาวใส่ในถุงยาง เขาถอดมันออกมาแล้วโยนทิ้งใส่ถังขยะ
“ได้เงินแล้วก็รีบไปซะ”
หญิงสาวที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงรีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วรวบเสื้อผ้าที่อยู่ปลายเตียงขึ้นมาปิดหน้าอกเอาไว้ หันมองกองเงินที่วางอยู่ ก็รีบคว้ามัน แม้เธอไม่มีแรงก็ต้องมีแรงขึ้นมาตอนนี้ เพราะเธอกลัวตาย
ชายหนุ่มเดินไปที่ระเบียง จากนั้นก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ สายตานั้นมองไปยังหน้าต่างชั้นหนึ่งของโรงแรม ตรงนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ ในมือของเธอมีหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง สายตาคู่นั้นกำลังสนใจหนังสือเล่มนั้น โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
ปกติแล้วเขาไม่เคยเห็นแขกแบบนี้มาก่อน แขกที่มาพักที่โรงแรม ของกาสิโนนั้นส่วนมากมานอนแล้วก็รีบลงไปเล่นการพนัน แต่หญิงสาวที่เขาจับจ้องมองอยู่นั้นกลับสนใจหนังสือมากกว่า
“น่าสนใจ” เขาพ่นควันบุหรี่ออกมา และยืนมองภาพนั้นอยู่นาน ก่อนที่จะกลับลงไปยังชั้นกาสิโนด้านล่าง ซึ่งเป็นกิจการของเขา กิจการของสกุลหวัง
ชายหนุ่มนั่งมองลูกที่ได้มาหมาดๆ นั่งหน้าบูดอยู่บนโซฟา พอหันจากลูกมาก็เห็นกองเอกสารมากมายวางอยู่บนโต๊ะ ที่ผ่านมาเขาสบายมาตลอด มีแค่รอเงินปันผลหุ้นส่วนทุกเดือน แต่ไม่เคยทำงานเป็นจริงเป็นจัง ไม่คิดเลยว่าธุรกิจสกุลหวังจะมีมูลค่าหลายหมื่นล้าน พี่ชายเขาเอาเวลาไหนนอนเนี่ย เพราะเขามาทำงานแค่ไม่กี่วัน ตาเขาก็ใกล้จะเป็นหมีแพนด้าแล้ว เขาหยิบปากกาขึ้นมากำลังจะทำงาน เด็กน้อยที่นั่งอยู่โซฟาก็พูดขึ้นว่า “ผมหิว” คนได้ตำแหน่งพ่อหมาดๆ เงยหน้าขึ้นมอง “ก่อนออกจากบ้านฉันให้นายกินข้าว แล้วแต่นายไม่กิน” ตอนนี้คำว่าลูกเขาก็ไม่พูดแล้ว โทสะก็เหมือนจะเพิ่มมากขึ้น เด็กน้อยทำปากเบะอีกแล้ว เขาเลยรีบลุกไปหา แล้วตะโกนให้เลขาหาอะไรมาให้เด็กน้อยกิน สุดท้ายก็วุ่นวายทั้งออฟฟิศ เพราะเด็กน้อยคนนี้ก็เหมือนพี่ชายเขาย่อส่วนมา “ไข่ดาวไม่สุกผมไม่กิน ขนมปังกรอบเกินไป นี่ก็เค็มไป กินแล้วจะไตวายได้ น้ำอุ่นไม่เอา ผมดื่มแล้วเจ็บคอ” นี่พี่ชายสอนลูกเขาแบบไหนนะ ถึงได้ถอดแบบมาหมดอย่างนี้ “ไม่ต้องบ่นน่า กินเข้าไป ไอ้ไข่ดาว ขนมปัง หรือแยมอะไรพวกนี้นายก็ยั
มินตราประคองเขาขึ้นมาโอบกอดไว้แน่น ชายหนุ่มหันมองคนที่กำลังถ่ายอยู่ เพียงพริบตาเดียวคนของเขาก็หันหลังอย่างพร้อมเพรียง แต่มีคนเดียวที่ยังหาญกล้าแอบถ่ายอยู่ สองคนที่ยืนอยู่ตรงระเบียงไม่ได้สนใจอีก เขามองตาเธอ โน้มจูบตรงหน้าผากแล้วเลื่อนริมฝีปากลงมาจรดที่จมูก และบรรจบที่ริมฝีปากที่แสนรัก ความอุ่นละมุนทำให้มินตราหลับตาพริ้มมีความสุข ยามเมื่อเขาถอนจูบแสนหวานนั้น ชายหนุ่มก็พูดสิ่งที่เก็บมานาน “ผมรักคุณ” คำสามคำแสนง่าย แต่ตราตรึงเข้าไปในใจเธอ ที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะใช้แผนการใดเพื่อให้เธอเข้าไปอยู่ในการพนันนั้น แต่ผลลัพธ์ของมันก็ทำให้เธอได้พบเจอกับรักที่แท้จริง “ขอบคุณนะคะ”คนอยากได้ยินคำว่ารักค่อนข้างผิดหวัง “ผมนึกว่าคุณจะบอกว่ารักผมเสียอีก” เขาพูดอย่างน้อยใจ จนกระทั่งหญิงสาวขยับเข้ามาใกล้เขาอีกก้าว ลมหายใจอุ่นอยู่แค่เอื้อม มินตราที่ตัวเล็กกว่าก็เขย่งเท้าขึ้นไปกอดคอเขา“ฉันรักคุณมากค่ะ” พูดจบก็ประกบปากเขา เป็นจูบที่หอมหวานที่สุด จากนั้นริมฝีปากของสองคนก็มอบความรักให้แก่กันอยู่นานบอดีการ์ดที่ยืนใกล้หยางเจิงสะกิดชายหนุ่ม“นายถ่ายหมดไหม”“หมดสิ”“ถ่ายแบบนี้เจ้าน
หยางเจิงที่ยืนอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่แปลกใจ เพราะคุณชายรองเหมือนหาเรื่องเอง คงไม่คิดว่าพี่ชายจะโมโหเรื่องนี้ แต่เขาที่ติดตามเจ้านายมานานจึงรู้ว่าเจ้านายรักคุณมินตรามาก ดังนั้นหลังจากนี้ อย่าคิดเลยว่าจะมีผู้หญิงคนไหนได้เข้าใกล้เจ้านายได้อีก ยกเว้นคุณมินตราคนเดียว “แกเอาตัวเองให้รอดก่อนค่อยมายุ่งเรื่องของฉัน เรื่องของนายยังเอาตัวไม่รอดเลย ” แหม พี่ชายก็เกินไป เขาก็แค่หวังดี “เอาเถอะ เชิญพี่บูชาเมีย ยกย่องเมียไปคนเดียว ผมไม่เอาด้วยหรอก” “ทำมาเป็นปากดี แล้วฉันจะคอยดู ว่านายจะหอนมากกว่าฉันหรือเปล่า” “อ๊ะ พี่ยอมรับว่าตัวเองเป็นหมา” “เออ ฉันยอมรับว่าเป็นหมา หมาที่ซื่อสัตย์ต่อเมียตัวเดียว ไม่ได้หลายตัวอย่างนาย แต่ฉันจะคอยดู เพราะนายจะกลายเป็นหมาหัวเน่า และหอนยิ่งกว่าฉัน” หวังเทียนยกไหล่ พูดด้วยความมั่นใจ “ไม่มีทาง” ในเมื่อพี่ชายไม่ไป คืนนี้ผมไปเอง“เออ” พี่ชายพูดจบก็ยกเท้าขึ้นมาคล้ายจะถีบ คนเป็นน้องชายก็รู้ทันรีบวิ่งโดยไว พอพ้นก็ยกมือโบกบ๊ายบายกวนบาทาต่อไป ส่วนเขาก็ขยับสูทให้ดูดีเพื่อไปร
มินตราที่นั่งรออยู่ในรถแทบจะนั่งไม่ติด เขาหายไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว จะโทรหาเขาก็โทรไม่ได้ แต่ว่าข้างในที่ยังเงียบสนิท ก็พอทำให้เธอเบาใจได้ จนกระทั่งประตูของสกุลเซิ่นเปิดออก แล้วชายหนุ่มก้าวขึ้นมานั่งบนรถ เธอก็รีบถาม “สำเร็จไหมคะ” ชายหนุ่มยิ้ม แล้วหยิบสัญญาขึ้นมาให้เธอดู มินตรารับไปอ่านรายละเอียดด้านใน “แต่ฉันรู้สึกว่าคุณเสียเปรียบ” “ไม่มีอะไรเสียเปรียบมากไปกว่าการไม่มีคุณ ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้พวกเราได้อยู่ด้วยกัน” พูดถึงการอยู่ด้วยกัน ตอนนี้พวกเขาเหลืออุปสรรคอีกเพียงแค่ด่านเดียว มาดามหวัง ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงสิ่งที่เธอกังวล “ไม่ต้องกลัว ผมเชื่อว่าแค่เรารักกันแม่จะเห็นใจเราในที่สุด” “แล้วถ้าผลมันออกมาตรงกันข้ามล่ะ คุณจะเสียใจไหม” “ไม่มีคำว่าเสียใจ และไม่มีคำว่าผิดหวัง เพราะผมจะทำให้แม่ยอมรับคุณให้ได้” มืออุ่นๆ กุมมือเธอแน่นตลอดทางจนมาถึงหน้าบ้านสกุลหวัง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาอยู่หน้าบ้านของเขา ได้เห็นความอลังการของตัวบ้านที่สืบทอดมาหลายร้อยปี บ้านที่ได้ชื่อว่าเป็นข