พนันร้ายมาเฟียเถื่อน

มาเก๊า ฮ่องกง เสียงที่ดังอยู่รอบกายทำให้คนที่อยู่ในมุมหนึ่งของบาร์ด้านในสุดรีบขยับเสื้อกันหนาวให้กระชับกว่าเดิม สายตานั้นเหมือนกับกระต่ายน้อยที่ไม่คุ้นชินกับสถานที่ตอนนี้ มินตราหันมองโดยรอบอีกครั้ง เมื่อมีคนเดินใกล้เข้ามาเธอก็รีบหลบสายตาแล้วขยับชิดบาร์มุมสุดมากกว่าเดิม เวลาล่วงมาครึ่งค่อนคืนแล้ว แต่ชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเธอก็ยังไม่เสร็จภารกิจ เธอหันมองโต๊ะที่อยู่มุมฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายกำลังวางชิปเดิมพันชุดสุดท้ายลงไป เจ้ามือก็หมุนรูเล็ตต์แล้วปล่อยลูกบอลลงไป จากนั้นผู้คนรอบโต๊ะก็ต่างลุ้นว่ามันจะตกไปยังเลขที่ตัวเองคิดไว้หรือเปล่า เธอมองอย่างเบื่อหน่าย คิดว่ารอบนี้คงเป็นรอบสุดท้ายแล้ว เพราะเงินพนันที่แฟนหนุ่มเอามาตอนนี้ไม่เหลือให้แลกอีก และเธอจะได้กลับขึ้นไปนอนด้านบนเสียที อันที่จริงเธอไม่เห็นด้วยกับการเล่นพนันครั้งนี้ แต่นาคินบอกว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เขาจะเล่นพนัน เพราะหากไม่เล่นก็จะไม่มีเงินไปใช้ในวันแต่งงานของเรา ทางบ้านของเธอเร่งเขามาหลายเดือน แม้จะพยายามทุกวิถีทาง แต่การหาเงินในเศร

“ผมขอแค่ก้อนเดียวก่อน” ลองดูกับโชคของตัวเองในคืนนี้ และหนี้ก็จะได้ไม่เยอะเกินไป หยางเจินยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เปิดกระเป๋าหยิบเงินปึกหนึ่งส่งให้เขาเอาไปแลกชิป เมื่อเหยื่อเดินหันหลังให้เขาก็หันมองคนคุมโต๊ะพนัน สบสายตากันอย่างรู้งาน แน่นอน ก้อนแรกเขาก็ได้รับชัยชนะ ได้เงินกลับมาถึงสามเท่า ในใจนาคินก็คิดว่าอาจจะเป็นความโชคดีแค่ครั้งเดียว จึงเล่นต่อในตาต่อไป แต่ไม่ว่าวางไปเท่าไรเขาก็ชนะ จนสุดท้ายความโลภทำให้เขาหันไปหยิบเงินในกระเป๋าที่หยางเจินถือเอาไว้ วางกองลงไปบนโต๊ะ ในใจก็คิดว่าหากชนะตานี้ เขาจะมีเงินนับสิบล้านหยวน เท่ากับว่าเขาจะกลายเป็นเศรษฐีในชั่วพริบตา มินตราจะต้องชอบแน่ๆ ในใจคิดเพียงเท่านี้ ลูกกลมหมุนไปยังวงล้อ รอบข้างตอนนี้เหมือนเงียบสนิท สายตาเขาจับจ้องมองแค่ตัวเลขที่ตัวเองพนัน สุดท้ายเมื่อลูกกลมหยุดลง หัวเข่าเขาก็ทรุดลงพื้นอย่างรวดเร็ว หมดแล้ว... หมดตัวจริงๆ แถมตอนนี้เขาเป็นหนี้ก้อนโตอีก หยางเจินมองชายหนุ่มที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ สีหน้าเต็มไปด้วยความพอใจ “ไม่ต้องกังวลไปครับ วันนี้

มินตราแยกไปที่ห้องทางปีกขวา เมื่อเข้าไปแล้วก็พบว่าด้านในเป็นห้องรับรองขนาดใหญ่ มีโซฟาสีแดง มีโพรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ และกระจกที่สามารถมองลงไปดูชั้นล่างที่เป็นเครื่องเล่นพนันทั้งโรงแรม ทางด้านขวาของห้องมีบาร์เหล้าและไวน์ราคาแพง มุมข้างๆ ก็มีของว่างรับรองไว้สำหรับกินแก้เบื่อ เรียกได้ว่าเป็นห้องรับรอง VIP ที่เธอไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้มาพบเจอ ด้านหลังมุมของว่างมีกระจกบานใหญ่ตั้งอยู่ มินตราเดินไปยืนหน้ากระจกเพื่อสำรวจตัวเอง จากนั้นก็เดินกลับไปนั่งลงที่โซฟาสีแดง แล้วหยิบนิยายเล่มโปรดขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา จากหนึ่งชั่วโมงก็ผ่านไปครึ่งวัน จากครึ่งวันก็ผ่านไปถึงเย็น เธอรอจนหิวจึงเดินไปหาอะไรกินที่เคาน์เตอร์บาร์ จากนั้นก็กลับมานั่งที่เดิมจนผล็อยหลับไป มินตรามารู้สึกตัวอีกรอบก็ตอนที่เสียงประตูดังขึ้น เธอลืมตาแล้วลุกขึ้นจากโซฟา เมื่อเห็นนาคินที่มีสีหน้าไม่สู้ดีเดินตรงมาหาเธอ ก่อนจะนั่งลงแล้วจับมือเธอไว้ “ตา พี่มีเรื่องจะขอร้อง” เธอใจไม่ค่อยดีที่ได้ยินเรื่องนี้ “พวกเราได้เงินแล้วก็รีบกลับเถอะค่ะ” เธอคิดถึงเมืองไทยแล้ว สีหน้า

ให้เธอกินก่อนจะเสียมารยาทหรือเปล่า มินตรามีสีหน้าลังเล แต่ท้องเธอก็ร้องจนปวดขึ้นมาเพราะหิว พอพนักงานบริการขยับไปที่ของตนแล้วเธอก็หยิบช้อนขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มตักกินทีละนิด ตอนแรกก็กินเพราะเกรงใจ แต่พอพบว่าอาหารพวกนั้นอร่อยอย่างที่ไม่เคยกินมาก่อน เธอก็เลยไม่ยั้งมือที่จะกินมินตรารวบช้อน มองจานว่างทุกจาน เธอเขินอายจนหน้าแดงไปหมดเพราะความตะกละของตัวเอง แต่ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว คุณหวังที่ทุกคนกล่าวถึงก็ยังไม่มาพนักงานบริการคนเดิมเดินมาแล้วพูดกับเธออีกรอบ“คุณมินตราอิ่มแล้วใช่ไหมครับ กระผมจะนำทางไปรอคุณหวังครับ”ถึงเวลาแล้วเหรอ มินตราบีบมือตัวเองแน่น พยายามสะกดให้ตัวเองก้าวเดินไป แต่เท้าเธอก็ก้าวช้าลงเรื่อยๆ เพราะความหวาดกลัว พนักงานบริการคนเดิมพาเธอไปยังห้องหนึ่งในเรือสำราญ เมื่อเข้าไปในนั้นเธอนึกว่าเขาจะรออยู่ แต่เปล่า... ทุกอย่างมีแต่ความว่างเปล่าเหมือนเดิมพนักงานบริการยิ้มให้เธอแล้วบอกให้เธอรออีกแล้ว เธอต้องทำยังไง อาบน้ำก่อนไหม หรือว่าถอดผ้ารอเลย มินตราสับสนไปหมด เพราะสิ่งที่ตัวเองเจอเป็นสิ่งที่ไม่ต้องการเธอยืนอยู่ที่เดิม ไม่กล้าขยับนั่ง ไม่กล้าขยับหนี จนกระทั่งก๊อกๆ เสียงเคาะดัง

ไอติมเหรอ พอคิดว่าท่อนเอ็นใหญ่ตรงหน้าเป็นไอติมก็ทำให้อาการหวาดผวาเริ่มน้อยลง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีนั้นผสมปนเปไปหมด แต่ก็ไม่อาจฝืนแรงสวาทในใจได้ เธออ้าปากแล้วกลืนมันเข้าไปเต็มคำ ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนดูดกลืนด้วยแรงบีบแน่น “อืม แบบนั้นแหละ” แค่ครั้งแรกก็ทำได้ดีเกินคาด หวังเฉินเอ่ยชมอีกฝ่ายในใจ จากนั้นก็ยกมือประคองศีรษะเธอเอาไว้ พอเธอเริ่มขยับขึ้นลงเขาก็ใช้มือกดเร่งให้ลึกลงไปอีก “อืออ” เธอแน่นคับปากไปหมด รู้สึกหายใจไม่ออก แถมตอนนี้ก็ได้กลิ่นน้ำคาวของเขาออกมา เธอคล้ายจะอาเจียน แต่ก็ยังทนไหว เมื่อความรู้สึกอยากเอามันออกไปปรากฏขึ้นมา ไม่นานก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อชายหนุ่มใช้มือนั้นบีบยอดปทุมถันบี้ขยี้เร่งอารมณ์สวาทในกายให้เธอคล้อยตามไปกับบทรักที่แสนร้อนแรงและเร่งเร้า “อืม แบบนั้นแหละเร็วเข้า เร็วหน่อย” หวังเฉินเร่งให้เธอขยับปากขึ้นอีก จนกระทั่งเหมือนจะทนไม่ไหวเขาก็รีบดึงมันออกจากปากของมินตรา หญิงสาวมองเขาอย่างงวยงงว่าเกินอะไรขึ้น พลางมองท่อนเอ็นที่ขยับกระตุก แต่ไม่มีน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมา เขาไม่ยอมเสร็จ และไม่ยอมเสร็จง่ายๆ แม้จะตื่นเต้นกับบทรักครั้งนี้อ