All Chapters of พนันร้ายมาเฟียเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

ชายหนุ่มกัดลงไปที่คอ “โอ๊ย” มินตราร้องเจ็บออกมา แต่ก็ร้องได้เพียงนิดเดียว เพราะถูกเขากดจูบแล้วแทรกลิ้นเข้าไป คราแรกเธอต่อต้านผลักดันลิ้นเขาออกไปเพราะโกรธที่ถูกกัดคอ แต่ไม่รู้ท่าไหนถึงได้กลายเป็นส่งลิ้นตอบรับเขา ดูดกลืนกันและกัน “อืม พวกเรามาเสร็จด้วยกันเถอะ” เขารู้ว่าเธอเหลือเวลาไม่มาก และเขาเองก็มีเรื่องต้องไปเตรียมตัวอีก ดังนั้นครั้งนี้เขาจะปล่อยเธอไปก่อน มือหนาจับเอวแล้วกระแทกเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้ท่อนเอ็นใหญ่แทรกเข้าไปในกายของเธอ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องกังวานแทรกไปกับเสียงน้ำจากฝักบัวที่ชโลมให้ร่างกายทั้งสองขยับเกร็ง ก่อนจะกระตุกพร้อมกันแล้วพ่นน้ำรักออกมา ชายหนุ่มจับหญิงสาวมาเผชิญหน้า จากนั้นก็ก้มลงจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา “ผมบอกแล้วว่าครั้งสุดท้ายของเราไม่มีจริง”ชมดาวทำหน้างอนใส่คนเป็นแม่เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในงาน “ทำไมพี่ตาเข้าได้ แต่ดาวเข้าไม่ได้” ใบหน้านั้นแง่งอนอย่างเห็นได้ชัด หน้างอใส่แล้วกระทืบเท้าต่อ “มันไม่ใช่ที่ของเด็ก” “ดาวเรียนจบแล้วนะคะ อายุน้อยกว่าพี่ตาแค่สองปีเอง แล้วทำไมพี่ตาถึงเข้าไปกับ

“สิบล้าน คนละสิบล้าน” เป็นนาคินที่เอ่ยขึ้น ทำให้มินตราตกใจยิ่งกว่า มลฤดีหันมองมินตรา “รู้แล้วช่วยอะไรได้ไหม ถ้าคิดว่าช่วยไม่ได้ก็ไม่ต้องพูด และไม่ต้องปากมากด้วย ตาคิน พอจะมีทางช่วยน้าได้ไหม” เธอหันไปกล่าวเสียงหวานกับนาคิน ชายหนุ่มหันมอง “ผมจะหาจากไหนได้” เขาชี้ที่ตัวเอง บุตรชายคนรองที่ไม่มีหน้าที่ในบริษัท คอยแต่จะรับเงินปันผล จนตอนนี้เขาก็เรียกได้ว่าหมดเนื้อหมดตัวของจริง นาคินหันมองมินตราอีกรอบ ก่อนจะนึกถึงอีกฝ่าย “ตาลองโทรหาคุณหวังดูดีไหม” คำว่าคุณหวังทำให้มลฤดีนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายชอบลูกสาวตนเอง จึงกดมือถือโทรหา แต่ปลายสายกลับไม่มีสัญญาณติดต่อไม่ได้ มลฤดีเลยหันมองมินตราเช่นเดียวกับนาคิน “ครั้งที่แล้วเธอได้เท่าไร” “สิบเอ็ดล้านครับ” มลฤดีมองมินตราเพื่อสำรวจราคา “ถ้าคืนเดียวสิบล้าน ถ้านอนสองคืนก็ยี่สิบล้านพอดี แต่ถ้านอนเพิ่มอีกวันก็อาจจะได้เงินกลับมาลงทุนต่อ คิดว่าความคิดนี้เป็นยังไง ดีไหม?” สองคนคุยกันโดยไม่ได้หันมาถามเจ้าตัวเลยสักนิด “ตาไม่ทำนะคะ” “หุบปาก” สองคนพูดขึ

ฮ่องกง หวังเฉินนั่งอยู่ในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ด้านข้างของเขามีมาดามแห่งหัวเรือสกุลหวังนั่งอยู่ด้วยท่าทางอารมณ์ดี อีกฝั่งมีชายอายุใกล้เคียงกับพ่อเขาที่ตายไป ส่วนที่นั่งติดกันเป็นหญิงสาวหน้าตาพอใช้ ดวงตาเรียวเล็กเพราะเชื้อสายจีนร้อยเปอร์เซ็นต์ ตลอดจนร่างที่ผอมจนเขามองไม่ออกว่าอีกฝ่ายมีนมหรือเปล่า “อย่างที่ฉันบอกว่าเรื่องนี้ก็ผลัดกันมานานแล้ว พวกเราควรจะหาฤกษ์แต่งเลยดีกว่าค่ะ ไม่ต้องหมั้นแล้ว” หวังเฉินมองคุณนายหวังไฉ่หงที่ส่งสายตาห้ามไม่ให้เขาพูดมาก ส่วนเขาก็ยอมนิ่งตามที่มารดาขู่เอาไว้ สายตาอันเฉียบแหลมหันมองอีกฝ่าย “อาเหมยลี่ล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” แม้เหมยลี่จะดูเหมือนกุ้งแห้งที่ยังไม่โต แต่ร่างกายเธอก็สูงโปร่ง ถูกเลี้ยงมาตามแบบคุณหนูยุคใหม่ด้วยปริญญาโทสองใบ แค่นี้ก็พอรู้ได้ว่าปัญญาเธอไม่ได้เบาอย่างที่คิด “หนูไม่ติดค่ะ ว่าแต่พี่เถอะ พร้อมจะแต่งหรือยัง” ที่เธอไม่ติดก็เพราะว่าถึงจะปฏิเสธพ่อก็จะบังคับให้เธอแต่งอยู่ดี ในเมื่อเธอก็ชอบอีกฝ่าย แม้รู้ว่าเขาไม่ธรรมดาเรื่องผู้หญิงก็ตาม แต่การได้อยู่เหนือผู้หญิงท

“อ๊ากกก” เธอเสร็จอีกแล้ว ร่างอรชรจะฟุบลงไปในน้ำชายหนุ่มก็รีบประคอง จากนั้นก็จับเธอลุกขึ้น หญิงสาวขยับร่างกายอย่างว่าง่ายให้เขาปรับท่าเธอโก้งโค้งเอามือเกาะขอบสระ “ฉันขาอ่อนไปหมดแล้ว” เพราะขยับเร่งเอวโยกก่อนหน้า คนไม่เคยทำท่านี้มาก่อนถึงกับเข่าอ่อน ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจแล้วพูดต่อ “คุณแค่อยู่นิ่งๆ จากนี้ผมจะจัดการเอง” พูดจบเขาก็เอาท่อนเอ็นจ่อเข้าที่กลางลำตัว สอดผ่านขนสวาทแทรกเข้าไปในร่องรัก เบียดเนื้อด้านในแน่นจนรัดตอดท่อนเอ็นของเขา เขาขยับเอวแล้วดึงออก “ซี้ด” เพลิงรักในใจของเขาถูกจุดขึ้นอีกแล้ว และครั้งนี้เขาจะมอบความสุขให้เธอไม่รู้ลืม เอวหนากระแทกเข้าไปซ้ำอีกครั้ง จากนั้นก็ขยับเอวเร็วขึ้น หญิงสาวเริ่มครางดังออกมาขับประสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังไปทั่วห้องก้องกังวานน่าฟังจนยากจะลืม หวังเฉินโน้มตัวไปหาเธอแล้วพรมจูบทั่วแผ่นหลังและซอกคอ ส่วนมือก็บีบขยำหน้าอกคล้ายจะให้แหลกคามือ “ท่านี้ลึกมากเลย” มินตราเห็นด้วย ท่อนเอ็นนั้นเข้าไปด้านในจนมิดลำ จนเธอรู้สึกแน่นท้องไปหมด ยามขยับเอวสอดใส่เข้าไปเธอก็แทบจะหายใจไม่ออก เขาก

หวังซื่อมองหญิงสาวเดินกลับไปที่บาร์ครัว จากนั้นก็หยิบจานจะไปนั่งริมสระน้ำด้านหน้าใกล้หน้าผา ตรงนั้นมีโต๊ะหินอ่อนวางอยู่ หยางเจิงหันมองคุณชายน้อยที่นิ่งเงียบ จนกระทั่งมือที่ถือช้อนของเด็กน้อยบีบแน่นเข้าหากัน “กินด้วยกันสิ” จากนั้นก็ตักเส้นเข้าปาก ก้มหน้าลงไปในจานเกือบครึ่ง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเพราะรู้สึกเขินอายที่ตัวเองเป็นฝ่ายยอมก่อน มินตราที่ถือจานอาหารหันมายิ้ม แล้วตอบ “ขอบคุณคุณชายน้อยมากค่ะที่อนุญาต” เธอไม่กล้าทำตัวเสมอเทียบเท่าเด็กน้อย ถึงอย่างไรหวังซื่อก็ต้องมาก่อนคนนอกอย่างเธออยู่แล้ว บรรยากาศการกินเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ต่างคนต่างกินไม่พูดไม่จา เด็กน้อยก็กินหมดไปหนึ่งจานจึงเงยหน้าขึ้นมาทำคิ้วขมวดใส่เธอ มินตราเลยจะหยิบจานไปเก็บ แต่มือน้อยดึงเอาไว้ ใบหน้าน้อยๆ มุ่ยปากแม้ไม่อยากพูด “เอาอีก” หญิงสาวยิ้มอย่างเอ็นดู รู้สึกผิดเหมือนกันที่เล่นบทไม่กินก็ไม่ให้กินอะไรเลยจนถึงเย็นกับเด็กน้อยห้าขวบ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้เด็กน้อยก็จะกลายเป็นคนเอาแต่ใจได้ “ได้ค่ะ” และเธอก็รู้ว่าต้องเป็นแบบนี้ เลยทำเผื่อเอาไว้แล้ว จัดการตักลงจ