All Chapters of พนันร้ายมาเฟียเถื่อน: Chapter 51 - Chapter 59

“พอดีเธอได้เงินมรดก ก็เลยลาออกไปใช้เงินครับ” เขาไม่บอกเด็ดขาดว่าได้เงินมาจากไหน ตอนแรกคิดว่าพี่ชายจะรับคำง่ายๆ แค่ตอบคำว่าอืม แต่คำตอบที่เขาได้ยินจากปากก็คือ “ยกเลิกซะ ฉันจะคัดเลือกเลขาเอง” หา!! แบบนี้แล้วแผนที่เขาวางไว้ก็จบกัน เขาจึงหันไปหาที่พึ่งสุดท้าย ดูเหมือนเด็กน้อยจะฉลาดพอที่จะเข้าใจว่าจะทำยังไง เขาจึงขอหวังเฉินไปเดินเล่น เด็กน้อยหายไปแล้ว ตอนนี้เขาก็หันมากล่อมพี่ชายต่อ “พี่ลองดูก่อน ถ้าไม่ถูกใจค่อยหาใหม่ ไหนๆ ผมก็นัดเขามาแล้ว” คนเป็นพี่ชายไม่เข้าใจว่าน้องชายที่ไม่เอาไหนทำไมจู่ๆ ถึงขยันขึ้นมา แถมยังหาเลขาให้เขาอีก เขานั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง ก่อนเงยหน้ามองน้องชาย “แกนอนกับเธอแล้วใช่ไหม” คนถูกถามถึงกับสะดุ้ง รีบโบกมือ “ผมไม่กล้าหรอกครับ โดยเฉพาะคนคนนี้” พอได้ยินแบบนี้หวังเฉินก็ถามต่อ “เป็นลูกสาวตระกูลไหนอีก แกได้สินบนมาเท่าไร” “โอ๊ย พี่ก็คิดไปไกล ผมเห็นว่าโพรไฟล์เธอดี และดูตั้งใจทำงาน ก็เลยแนะนำให้พี่เท่านั้น” ครั้งนี้ถือว่ามินตราติดหนี้เขา หลัง

พอรู้ราคาเธอก็แทบกลืนไม่ลง ตอนแรกคิดว่าจะใช้ไวน์มอมตัวเอง ให้กล้าหาญอีกนิด สุดท้ายแล้วก็ไม่กล้าดื่ม จึงวางไว้ตรงนั้น เมื่อมอมให้ตัวเองเมาไม่ได้ เธอก็ต้องกล้าหาญด้วยใจของเธอเอง หญิงสาวจึงลุกเดินไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงกันข้าม เธอจะต้องทำได้มินตรา หญิงสาวให้กำลังใจตัวเอง แม้ในตอนนี้หัวใจเธอสั่นไหว มือเย็นเฉียบ ชายหนุ่มมองท่าทางประหม่าตรงหน้าก็นึกขำ เธอจะทำให้เขาพอใจจริงเหรอ “ถ้าคุณจะหยุดตรงนี้ก็ได้” ได้ยินแบบนั้นมินตราก็ยิ่งต้องเข้มแข็ง “ไม่ค่ะ” เธอจะหยุดกลางคันไม่ได้ ตอนนี้เธอหยุดอยู่หน้าเขาแล้ว หญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา เสื้อด้านบนเป็นแขนตุ๊กตาคอกลมธรรมดา ชุดสุภาพที่ดูเหมือนแม่ชี เขาคิด มินตราเริ่มปลดกระดุมหน้าออกทีละเม็ด เผยให้เห็นชุดชั้นในเซ็กซี่ลูกไม้ราคาแพง รสนิยมไม่เลว เขาคิดในใจเมื่อเห็นชุดชั้นในนั้น ข้างนอกเป็นแม่ชี แต่ข้างในพร้อมฟาด ดูเซ็กซี่จนทำให้เขาเหมือนมีอารมณ์ขึ้นมานิดนึงแล้ว แต่จะมีอารมณ์มากจนถึงอยากจะเอาเธอหรือเปล่าก็ต้องดูฝีมือเธอ เธอขยับไปหาเขา จากนั้นก็ขึ้นคร่อมบนตั

“แค่ฉันช่วยคุณ คุณก็รักฉันแล้วเหรอ” ชายหนุ่มล้มตัวนอนแล้วดึงเธอเข้ามากอด จากนั้นก็จูบหน้าผากซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาถอนหายใจ แต่ก็ยอมพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา “ตอนผมอายุ 5 ขวบ ผมออกไปวิ่งเล่นนอกบ้าน เจอหมาตัวใหญ่ตัวหนึ่ง พอมันเห็นผมมันก็วิ่งไล่กัดจนขาผมเลือดออก แต่เพราะผมกลัวตาย ผมก็เลยรีบวิ่งหนีมาจนถึงหน้าบ้าน เมื่อไปถึงหน้าบ้านผมก็ตะโกนบอกแม่ให้รีบเปิดประตู แต่สิ่งที่แม่ทำคือ แม่ยืนอยู่หน้าประตู และพูดกับผมว่า ถ้าแกเป็นลูกชายสกุลหวังจริงก็ต้องรู้จักเอาตัวรอดด้วยตัวเอง เรื่องง่ายๆ แค่นี้ถ้าเอาตัวรอดไม่ได้ แกก็อยู่กับสภาพแวดล้อมนี้ไม่ได้เช่นกัน ตอนนั้นผมคิดว่าผมคงใกล้ตายแล้ว คงหนีหมาตัวนั้นไม่รอด ผมได้แต่มองสายตาเลือดเย็นของแม่ที่มองมา แม่ยืนตรงหน้า แต่ไม่แม้จะขยับมาเปิดประตูให้ผม จังหวะนั้นเอง ผมคิดว่าบนโลกใบนี้ไม่มีใครช่วยผมอีกแล้ว หากว่าคนพวกนั้นไม่ได้รับผลประโยชน์ ผมเห็นก้อนหินก้อนหนึ่งจึงหยิบมันขึ้นมาฟาดหมาตัวนั้น แต่เชื่อไหม กว่าหมาตัวนั้นจะตายผมเองก็ถูกกัดเกือบปางตายเช่นกัน ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่เคยจะพึ่งพาใครยกเว้นตัวเอง แต่คุณที่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ กลับรีบวิ่งม

หยางเจิงที่ยืนอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่แปลกใจ เพราะคุณชายรองเหมือนหาเรื่องเอง คงไม่คิดว่าพี่ชายจะโมโหเรื่องนี้ แต่เขาที่ติดตามเจ้านายมานานจึงรู้ว่าเจ้านายรักคุณมินตรามาก ดังนั้นหลังจากนี้ อย่าคิดเลยว่าจะมีผู้หญิงคนไหนได้เข้าใกล้เจ้านายได้อีก ยกเว้นคุณมินตราคนเดียว “แกเอาตัวเองให้รอดก่อนค่อยมายุ่งเรื่องของฉัน เรื่องของนายยังเอาตัวไม่รอดเลย ” แหม พี่ชายก็เกินไป เขาก็แค่หวังดี “เอาเถอะ เชิญพี่บูชาเมีย ยกย่องเมียไปคนเดียว ผมไม่เอาด้วยหรอก” “ทำมาเป็นปากดี แล้วฉันจะคอยดู ว่านายจะหอนมากกว่าฉันหรือเปล่า” “อ๊ะ พี่ยอมรับว่าตัวเองเป็นหมา” “เออ ฉันยอมรับว่าเป็นหมา หมาที่ซื่อสัตย์ต่อเมียตัวเดียว ไม่ได้หลายตัวอย่างนาย แต่ฉันจะคอยดู เพราะนายจะกลายเป็นหมาหัวเน่า และหอนยิ่งกว่าฉัน” หวังเทียนยกไหล่ พูดด้วยความมั่นใจ “ไม่มีทาง” ในเมื่อพี่ชายไม่ไป คืนนี้ผมไปเอง“เออ” พี่ชายพูดจบก็ยกเท้าขึ้นมาคล้ายจะถีบ คนเป็นน้องชายก็รู้ทันรีบวิ่งโดยไว พอพ้นก็ยกมือโบกบ๊ายบายกวนบาทาต่อไป ส่วนเขาก็ขยับสูทให้ดูดีเพื่อไปร

ชายหนุ่มนั่งมองลูกที่ได้มาหมาดๆ นั่งหน้าบูดอยู่บนโซฟา พอหันจากลูกมาก็เห็นกองเอกสารมากมายวางอยู่บนโต๊ะ ที่ผ่านมาเขาสบายมาตลอด มีแค่รอเงินปันผลหุ้นส่วนทุกเดือน แต่ไม่เคยทำงานเป็นจริงเป็นจัง ไม่คิดเลยว่าธุรกิจสกุลหวังจะมีมูลค่าหลายหมื่นล้าน พี่ชายเขาเอาเวลาไหนนอนเนี่ย เพราะเขามาทำงานแค่ไม่กี่วัน ตาเขาก็ใกล้จะเป็นหมีแพนด้าแล้ว เขาหยิบปากกาขึ้นมากำลังจะทำงาน เด็กน้อยที่นั่งอยู่โซฟาก็พูดขึ้นว่า “ผมหิว” คนได้ตำแหน่งพ่อหมาดๆ เงยหน้าขึ้นมอง “ก่อนออกจากบ้านฉันให้นายกินข้าว แล้วแต่นายไม่กิน” ตอนนี้คำว่าลูกเขาก็ไม่พูดแล้ว โทสะก็เหมือนจะเพิ่มมากขึ้น เด็กน้อยทำปากเบะอีกแล้ว เขาเลยรีบลุกไปหา แล้วตะโกนให้เลขาหาอะไรมาให้เด็กน้อยกิน สุดท้ายก็วุ่นวายทั้งออฟฟิศ เพราะเด็กน้อยคนนี้ก็เหมือนพี่ชายเขาย่อส่วนมา “ไข่ดาวไม่สุกผมไม่กิน ขนมปังกรอบเกินไป นี่ก็เค็มไป กินแล้วจะไตวายได้ น้ำอุ่นไม่เอา ผมดื่มแล้วเจ็บคอ” นี่พี่ชายสอนลูกเขาแบบไหนนะ ถึงได้ถอดแบบมาหมดอย่างนี้ “ไม่ต้องบ่นน่า กินเข้าไป ไอ้ไข่ดาว ขนมปัง หรือแยมอะไรพวกนี้นายก็ยั