พระชายาข้า นางเป็นนักฆ่า의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

โจวเจินตื่นตระหนกจนต้องลงจากเตียงมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของฮองเฮา นางหมอบกราบอยู่กับพื้นเนื้อตัวสั่นเทา ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมามองสักนิด“มะ หม่อมฉัน หม่อมฉัน” นางไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวใดมาใช้ ในเมื่อฮองเฮารู้ดีว่านางกับหนิงหวงมิได้เข้าห้องหอกัน“จับตาดูนางเอาไว้ให้ดี รอให้องค์ชายรองกลับมาจัดการ อย่าได้นางเป็นอันใดไปได้ เรื่องดูแลนางเถามามา เจ้าจัดการด้วยตนเองเถิด” ฮองเฮาไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับโจวเจินอีก หลังจากสั่งความเถามามาแล้ว ฮองเฮาก็กลับออกไปทันที“พระชายารอง ยามนี้ท่านกำลังตั้งครรภ์เชื้อพระวงศ์อยู่ มิควรจะคุกเข่าอยู่ที่พื้นเป็นเวลานาน พักรักษาตัวให้ดี บ่าวจะอยู่ข้างกายท่านไม่ห่างเองเจ้าค่ะ” เถามามาจ้องมองนางราวกับมองคนที่ตายไปแล้ว น้ำเสียงที่เอ่ยพูดก็เย็นชาจนโจวเจินอดจะหนาวในกายไม่ได้ตระกูลเซี่ย แม้จะรู้สึกตกใจที่หนิงหวงกับเฟิงอวี่จะต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลวงเร่งด่วนเพียงนี้ แต่ก็จำต้องยอมเข้าใจ ด้วยเหตุผลที่หนิงหวงจะต้องกลับไปจัดการ“อาอวี่ ถึงเจ้าจะมีของวิเศษอยู่กับตัว แต่ก็ต้องระวังตัวให้มาก ดูท่า รุ่ยอ๋องคงใกล้จะลงมือเสียแล้ว" หากเรื่องของโจวเจินตั้งครรภ์หลุดออกไป รุ่ยอ๋

เฟิงอวี่ นางกินเพียงแค่ผักดองกับข้าว ท่าทางที่กินอย่างเอร็ดอร่อยของนาง ทำให้หนิงหวงอยากจะลองกินผักดองเช่นเดียวกับนาง“อาอวี่!!! ทั้งเปรี้ยวทั้งเค็ม เจ้ากินลงไปได้อย่างไร”“ข้าว่าอร่อยดี” นางพุ้ยข้าวเข้าปากคำโต แล้วเคี้ยวอย่างพอใจหนิงหวงที่กำลังจะอ้าปากโต้แย้ง เห็นนางกินได้อย่างมีความสุขเขาจึงไม่วุ่นวายกับนางอีก เฟิงอวี่กินข้าวได้มากถึงสองชาม ล้วนเป็นเพราะผักดองทั้งสิ้น“เจ้าจะนอนต่อเลยหรือไม่” หนิงหวงเห็นนางล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็เริ่มจะง่วงนอนอีกครั้ง“อืม ข้าอยากจะนอนต่อ” นางหาวออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องชั้นในเพื่อเข้านอนหนิงหวงเองก็เดินตามเข้าไปด้านใน วันนี้หลังจากเดินมาถึงเมืองหลวง เขาต้องเข้าไปอยู่ในวังหลวงหลายชั่วยาม หนิงหวงเองก็เหนื่อยล้าเช่นกัน พอได้สูดกลิ่นกายของเฟิงอวี่ที่อยู่ในอ้อมกอดเพียงไม่นาน หนิงหวงก็หลับสนิทตามนางไปโจวเจิน ที่ถูกขังอยู่ตำหนักข้างของฮองเฮา นางมิอาจข่มใจให้กินหรือหลับได้ลง ยิ่งได้นึกถึงสายตาของหนิงหวงที่มองนางเปลี่ยนไปจากเดิม ยิ่งทำให้นางเริ่มรู้สึกหวาดกลัว ความคิดก่อนหน้าที่เข้าข้างตนเอง ไม่ว่านางจะทำผิดเรื่องใด หนิงหวงก็ยังคงรักนาง ปกป้องนางเช่นดั่

ฮองเฮาโบกมือให้เถามามาปล่อยตัวนาง เพื่อพาหมอหลวงออกไปส่ง ทั้งยังให้รางวัลที่มาตรวจเฟิงอวี่และกำชับเรื่องที่หนิงหวงสั่งความเอาไว้อีกครั้งด้วย“อาอวี่เจ้าถูกพิษได้อย่างไร แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่รักษาตัวให้ดี” ฮองเฮาเดินเข้ามากุมมือของเฟิงอวี่เอาไว้อย่างเป็นกังวล“เสด็จแม่ ท่านสงบใจก่อน ลูกจะเล่าให้ท่านฟังเอง” หนิงหวงเดินเข้ามาประคองฮองเฮาด้วยอีกแรงเฟิงอวี่ ได้แต่ยืนเกาแก้มอยู่ด้านข้าง นางปล่อยให้หนิงหวงเล่าเรื่องราวของนางเท่าที่พอจะเล่าได้ เพื่อไม่ให้ฮองเฮาหัวใจวายไปเสียก่อน“สวรรค์!!! อาอวี่ จะ จริงหรือ เจ้าเกือบตายไปแล้วจริงหรือ”“เพคะ”พอหายตกใจ ฮองเฮาก็ลุกขึ้นอยากจะไปสังหารโจวเจินให้ตายคามือของนางเสียในทันที ยังดีที่เถามามากับหนิงหวงช่วยกันห้ามเอาไว้ นางจึงนั่งลงแล้วดื่มชาเพื่อสงบใจอีกครั้ง“เจ้าก็ตัวดี หากไม่ให้ท้ายหญิงชั่วเพียงนั้น นางจะกล้าลงมือกับอาอวี่หรือ” ฮองเฮาหันไปทุบตีหนิงหวงเสียหลายที“เสด็จแม่ ยามนั้นลูกดวงตามืดบอด แต่ยามนี้สวรรค์เมตตาลูกอีกครั้ง ให้ได้แก้ไขเรื่องราวที่ผิดพลาดครั้งเก่า” เขามองเฟิงอวี่อย่างลุ่มลึก“กว่าจะคิดได้ ก็เกือบจะเสียอาอวี่นางไปเสียแล้ว อาอวี่ แม่ขอโ

เสียงพูดคุยอย่างสนุกสนาน ทำให้หนิงหวงและเซี่ยหร่วนที่เพิ่งเดินเข้ามาหยุดชะงักมองคนภายในห้องโถงอย่างสนใจ“มีอันใดกัน เสียงพวกเจ้าดังออกไปด้านนอกเชียว” เซี่ยหร่วนหลีกทางให้หนิงหวงเดินเข้ามาก่อน“ท่านพี่ หลานคงดีใจที่ข้ามา เมื่อครู่เตะท้องอาอวี่ไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ”คำพูดของจินลี่มี่ทำให้หนิงหวงเริ่มจะอิจฉา เขาทั้งพูดคุยทั้งลูบท้องนางทุกคืน แต่เจ้าเด็กหน้าเหม็นในท้องไม่เห็นจะดิ้นให้เขารับรู้ได้เลย แม้จะเคยดิ้นเบาๆ มาแล้ว แต่หนิงหวงก็ไม่เคยอยู่ในเหตุการณ์เสียทีเฟิงอวี่นางเหมือนรู้ว่าหนิงหวงคิดเช่นใด แต่ได้อมยิ้มมองเขาอย่างหยอกล้อ แล้วเรียกเขามา เมื่อเด็กในท้องเริ่มดิ้นอีกครั้งแล้วให้เขาได้สัมผัสหนิงหวงก็รีบเข้าไปนั่งลงข้างเฟิงอวี่แล้ววางมือไปที่ท้องของนางทันที “ตากับยายเจ้ามา ถึงกับดิ้นใหญ่เลยหรือ” เขาอดที่จะค่อนขอดบุตรของตนเองในท้องไม่ได้แต่เสียงพูดคุยหยอกล้อภายในห้องโถงก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อโจวเจินนางหนีออกมาจากเรือนพักได้ ด้วยสาวใช้ของนางเผลอทิ้งนางเอาไว้ให้พ้นสายตา“เกิดอันใดขึ้น เหตุใดถึงได้เอะอะเช่นนี้ นี่ตำหนักองค์ชายรอง พวกเจ้าอยากถูกขายออกไปหรือ” เถามามาต้องออกไปจัดการบ่าวไพร่ที่ส

เฟิงอวี่นางก็นั่งนิ่งๆ รอให้เสี่ยวเยว่ป้อนผลไม้เข้าปาก โดยไม่สนใจสองสามีภรรยาตระกูลโจวแม้แต่น้อย“ก่อนหน้านี้ข้าเดินทางไปจินเป่ยเพื่อพาพระชายาไปพบท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย ไม่รู้ว่า...พวกเจ้ารู้หรือไม่” ประโยคนี้ทำให้สองสามีภรรยาตระกูลโจวสะดุ้งตกใจ แผ่นหลังของทั้งสองมีเหงื่อซึมออกมา“มิทราบพ่ะย่ะค่ะ พระชายารองมิได้บอกกระหม่อม” รองเจ้ากรมโจวก้มหน้าตอบ มิกล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับหนิงหวง“อ้อ...ระหว่างทางพระชายาเกิดโชคไม่ดี พบมือสังหารเข้า แต่ว่า...น่าเสียดายที่สืบไม่ได้ว่าผู้ใดส่งมา” หนิงหวงถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย“เอ่อ...พระชายาได้รับอันตรายหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“อยากเห็นรอยดาบที่หลังข้าหรือไม่เล่า” เป็นประโยคแรกที่เฟิงอวี่นางเอ่ยออกมาสายตาของนางมองสองสามีภรรยาอย่างแฝงไปด้วยความหมาย มุมปากของนางกดลงอย่างน่ากลัว“กระหม่อมจะกล้าได้อย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ” เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามหน้าผาก แม้จะยกมือขึ้นเช็ดเขายังไม่กล้า“การเดินทางที่เหลือก็นับว่าไม่ราบรื่นนัก เข้าสู่หัวเมืองเหนือก็ยังไม่แคล้วต้องพบมือสังหารอีก” หนิงหวงถอนหายใจออกมา เขาลอบมองสีหน้าของรองเจ้ากรมโจวไปด้วยรองเจ้ากรมโจวเองก็ฉงนไม่น้อย เขาส