All Chapters of พระชายาข้า นางเป็นนักฆ่า: Chapter 1 - Chapter 10

ภารกิจสุดท้าย เฟิงอวี่ จ้องมองแผ่นกระดาษในมือ ก่อนจะขยำทิ้งอย่างไม่ไยดี มันเป็นภารกิจสุดท้ายที่ไหน มันเป็นคำสั่งส่งเธอไปตายเสียมากกว่าเธอถูกลักพาตัวมาตั้งแต่เด็ก ถูกนายหน้าค้ามนุษย์นำมาขายให้องค์กรใต้ดิน ที่ต้องการเด็กมาฝึกให้เป็นนักฆ่า เธอจำไม่ได้แล้วว่าเคยร้องไห้ครั้งสุดท้ายไปเมื่อไหร่คงเป็นตอนที่ถูกพาตัวมา แล้วถูกโยนลงไปในคูน้ำที่มีแต่สัตว์พิษอยู่ด้านใน เฟิงอวี่ถูกปล่อยให้เอาตัวรอด โดยไม่มีแม้แต่อาหารอยู่ถึงห้าวันวันที่ประตูห้องถูกเปิดออก เจ้าหน้าที่ถึงกับผงะถอยหลัง ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าคงได้มาเก็บร่างของเด็กน้อยไปทิ้งเช่นเคย แต่ครั้งนี้ไม่เป็นแบบนั้น เมื่อเฟิงอวี่ชูงูที่เธอเพิ่งจะกัดกินเนื้อของมันสดๆ ขึ้นให้พวกเขาดูรอบตัวของเธอมีแต่สัตว์ที่ถูกฟันซี่เล็กๆ ของเธอกัดกระชากจนตายเกลื่อน น้ำรอบตัวถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือด แม้ร่างกายของเด็กน้อยจะมีร่องรอยโดนกัดอยู่หลายแห่ง แต่ดวงตาคู่โตจ้องมองทุกสิ่งอย่างไม่สะทกสะท้านสติของเฟิงอวี่มืดดับลงทันที เธอถูกส่งตัวไปรักษาที่ห้องพยาบาลขององค์กร แม้แต่หมอในห้องทดลองยังอดที่จะแปลกใจไม่ได้ พิษที่เธอได้รับเลือดของเธอต่อต้านพิษของสัตว์ร้ายได้ทุกช

กรรไกรในมือของซ่งหนิงหวงที่กำลังจะตัดผมของตนและของโจวเจินหยุดชะงัก ก่อนจะขว้างลงพื้นอย่างมีโทสะ แม้เขาจะขังเซี่ยเฟิงอวี่เอาไว้ แต่ไม่ได้อยากให้นางต้องตาย หากนางตายไม่รู้ปัญหาที่ตามมาจะใหญ่โตเพียงใดโจวเจินจะวิ่งตามไป แต่ถูกสาวใช้ห้ามเอาไว้เสียก่อน “หากพระชายารองออกจากห้องหอจะไม่เป็นมงคลนะเจ้าคะ”“พวกโง่ ตามไปสืบว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แล้วรีบพาองค์ชายรองกลับมาทำพิธีให้เสร็จ” นางจะยอมให้เขาไม่ทำพิธีต่อได้อย่างไรในเมื่อซ่งหนิงหวงยังไม่ได้เข้าพิธีผูกผมกับเซี่ยเฟิงอวี่ เรื่องนี้นางสืบมาจากสาวใช้แล้ว จึงได้ขอให้เขาทำพิธีผูกผมกับนาง เพื่อจะได้เท่าเทียมกับเซี่ยเฟิงอวี่อย่างที่เขาเคยบอกเอาไว้“จับตัวผู้วางยาได้หรือไม่”“สาวใช้ของพระชายารองพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นผู้นำอาหารเข้ามาให้พระชายา มียาพิษอยู่ในอาหารที่นางนำเข้ามาข้าน้อยตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“มะ ไม่ ไม่จริงเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำ”“ลากนางออกไปขังเอาไว้ ให้คนสอบสวนนาง” ซ่งหนิงหวงไม่เชื่อว่าโจวเจินนางจะเป็นผู้วางยา ต้องหาตัวผู้อยู่เบื้องหลังของสาวใช้ออกมาให้ได้“ให้หมอมาตรวจพระชายาแล้วหรือยัง” เขามองใบหน้าที่ไร้สีเลือด และคอที่มีรอยเชือกของนาง ไม่ว่

เฟิงอวี่นางถูกเสี่ยวเยว่เตือนเรื่องประตูเมืองที่ปิดไปแล้ว จึงได้เปลี่ยนทิศทางไปที่ด้านหลังตลาดแทน ชายป่าด้านหลังตลาดคือที่ที่นางจะใช้หลบซ่อนตัว แต่ก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านในของป่า มีกลุ่มอันธพาลเดินเข้ามาขวางหน้านางเสียก่อน“สาวงามทั้งสองเจ้าจะไปที่ใดหรือ” เฟิงอวี่ดันตัวเสี่ยวเยว่หลบไปอยู่ด้านหลังของนาง“พี่ชาย ท่านพาจะรู้ทางออกจากเมืองผ่านป่าไปได้หรือไม่”“ข้ารู้อยู่แล้ว แต่ว่า...เจ้าจะให้สิ่งใดตอบแทน”“ท่านต้องการสิ่งใดเล่า ข้าล้วนแต่มอบให้ได้”“คุณหนู” เสี่ยวเยว่ดึงชายเสื้อของนางเอ่ยเสียงสั่นไปด้วยความกลัวบุรุษกักขระตรงหน้าทั้งห้าคน รูปร่างสูงใหญ่ สายตาที่มองมาทางพวกนางมีแต่ความหื่นกระหาย จะไม่ให้เสี่ยวเยว่นางกลัวได้อย่างไร แต่เฟิงอวี่นางไม่สนใจความกลัวของเสี่ยวเยว่แม้แต่น้อย สายตาของนางมองไปที่บุรุษทั้งห้าอย่างไม่หวั่นเกรง“ข้าพาเจ้าออกไปได้ แต่เจ้าต้องยอมเล่นสนุกกับพวกข้า”“หึหึ ไม่มีปัญหา” เฟิงอวี่ยิ้มเย็นออกมารอยยิ้มของนางทำให้บุรุษทั้งห้าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จะบอกว่างามก็งามล่มเมือง แต่มันน่ากลัวอย่างไรก็ไม่รู้เฟิงอวี่เดินตามบุรุษทั้งห้าเข้าไปในป่าอย่างไม่หวาดกลัว นางจับมือเสี

เสี่ยวเยว่กำลังช่วยประคองเฟิงอวี่ที่ใบหน้าเริ่มซีดขาวขึ้น แต่เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากด้านหลังก็ดังขึ้นเสียก่อน“เกิดอันใดขึ้น” หนิงหวงมองศพมือสังหารที่นอนตายเกลื่อน และมองมาที่เฟิงอวี่ ที่มีเสี่ยวเยว่ประคองแขนนางเอาไว้ เสื้อด้านหลังของนางชุ่มไปด้วยเลือด“ยะ อย่า อย่าเข้ามา หากเจ้าไม่อยากตาย”“อาอวี่ เจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ”“ไสหัวไป!!! มือสังหารผู้นั้นมันยังไม่ตาย” นางชี้มือไปที่มือสังหารที่นอนหายใจรวยริน “รองเจ้ากรมพิธีการโจว” สายตาที่นางมองมาทางเขามีแต่ความโกรธแค้นเฟิงอวี่ส่งสายตาให้เสี่ยวเยว่ประคองนางเข้าไปในป่า“ดะ เดี๋ยวก่อน เจ้าจะไปที่ใด เจ้าไม่กลัวตายหรือ” เขาร้องถามด้วยความตื่นตระหนก“หึ การพบท่าน คือหนทางตายที่ง่ายที่สุดสำหรับข้าแล้ว” นางถ่มน้ำลายที่มีเลือดออกมา ก่อนจะผลักตัวของเสี่ยวเยว่ออก“ไม่ทันแล้ว ถอยไป” เฟิงอวี่ใกล้หมดสติเต็มที่ นางไม่อาจอยู่ตอบโต้กับหนิงหวงต่อได้“คุณหนู” เสียงของเสี่ยวเยว่สะอื้นไห้ ปวดใจที่ไม่อาจช่วยผู้เป็นนายได้“เฝ้าด้านนอกไว้ ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก” นางยิ้มออกมาเช่นในตอนแรกที่ปลอบให้เสี่ยวเยว่ลุกขึ้นเดินทางต่อเสี่ยวเยว่พยักหน้าอย่างแข็งข

เฟิงอวี่ จ้องมองใบหน้าของหนิงหวงนิ่งๆ ก่อนที่นางจะกดยิ้มมุมปากอย่างดูแคลนให้เขา“ในเมืองหลวงมีแต่สตรีเช่นเจินเจินของเจ้านะหรือ ข้ายอมเป็นสตรีชายแดนเสียดีกว่า”“เหตุใดต้องพูดถึงนางด้วย” ใบหน้าของหนิงหวงเย็นชาทันที เฟิงอวี่คิดว่าเขาไม่พอใจที่นางตำหนิคนรักของเขา จึงเบ้ปากอย่างดูแคลน“ท่านส่งข้าเพิ่งเท่านี้ก็พอ ข้าจะเดินทางต่อไปเอง”“ไม่ได้ ข้าต้องไปส่งเจ้าให้ถึงจินเป่ย”“เจ้าจะกล้าพบเจอบิดามารดาข้าหรือ ยิ่งข้าเจ็บหนักกลับมาเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวว่าท่านพ่อข้าจะบุกเมืองหลวง ถล่มจวนตระกูลโจวหรือ”“ผู้ใดทำผิดก็สมควรได้รับโทษ”“หึหึ พูดออกมาจากใจหรือกัดฟันพูด”“ตระกูลโจว ไม่มีค่าใดเมื่อเทียบกับตระกูลเซี่ยของเจ้า”“ข้าอยากให้เจินเจินของเจ้ามาได้ยินนัก ว่าคนรักของนางพูดถึงบ้านเดิมของนางเช่นนี้”“อาอวี่ พอได้แล้ว เจ้าเลิกถากถางข้าได้แล้ว พอข้าไม่ให้ความเป็นธรรมเจ้าก็ตำหนิ พอข้าจะจัดการลงโทษคนทำร้ายเจ้า เจ้ากลับถากถางข้าไม่เลิก” เสียงของหนิงหวงดังอย่างหมดความอดทน“ท่านไม่ต้องทำสิ่งใด ความเจ็บของข้าครั้งนี้ ข้าไม่มีทางปล่อยไปอย่างแน่นอน ข้าเจ็บหนักแค่ไหน มันผู้นั้นจะไม่เหลือแม้แต่ผงกระดูก ไม่ว่าใครคิ