พระชายาข้า นางเป็นนักฆ่า의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ดวงตาของนางหยาดเยิ้มอย่างยั่วยวน จนหนิงหวงไม่สนใจว่าเลือดของนางจะเป็นพิษเขาโน้มตัวจุมพิตของนางเอาไว้ พร้อมทั้งดูดกลืนเลือดที่ออกมาจากมุมปากของนางอย่างหื่นกระหาย ลำทวนของเขาก็ถูกดันเข้าไปในครั้งเดียวจนสุดเฟิงอวี่ที่อยู่ใต้ร่าง ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที เล็บมือของนางจิกลงไปที่แขนของเขาจนเลือดไหลซึมออกมาเมื่อร่างของทั้งคู่เชื่อมประสานกัน เฟิงอวี่และหนิงหวงต่างหลงลืมไปว่าเลือดในกายของเฟิงอวี่นางมีพิษ เลือดพรหมจรรย์ที่ไหนออกมาจากช่องทางรัก และเลือดที่ริมฝีปากของนาง ดูจะไม่มีผลต่อร่างกายของหนิงหวงร่างของทั้งสองเกี่ยวตวัดกันอย่างไม่มีผู้ใดยอมกัน ริมฝีปากของทั้งคู่เชื่อมติดกันราวกับจะไม่ยอมถอนออก เอวหนากระแทกเข้าออกช่องทางรักระรัว จนเฟิงอวี่ครางหวานออกมาอย่างสุขสมน้ำรักของหนิงหวงหลั่งเข้าสู่ช่องทางรักของเฟิงอวี่โดยไม่สูญเสียไปสักหยด เขาจับนางพลิกหันหลังในท่าคลานเข่า“เจ็บมากหรือไม่” นิ้วมือของหนิงหวงลูบอยู่ที่แผลบนหลังของเฟิงอวี่ ริมฝีปากค่อยๆ ไล่สัมผัสไปทั่วแผลอย่างไม่นึกรังเกียจ“อืม เจ็บ” เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เฟิงอวี่ได้รับบาดเจ็บที่นางยอมรับออกมา“จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ขอสาบาน” เขากอด

เฟิงอวี่ นางประคองเขาเดินเข้าไปลึกพอที่แสงจากไฟฉายที่นางใช้จะไม่ออกไปจากถ้ำ จึงปล่อยให้เขานั่งพัก ก่อนจะนำอุปกรณ์ทำแผลออกมา“เจ้าเองก็ได้รับบาดเจ็บ” เขาจะลูบที่แผลของนาง“อย่าโดน อยู่นิ่งๆ” นางปัดมือของเขาออก แต่หนิงหวงไม่เชื่อฟังเขาลูบไปที่แผลของนางอย่างเบามือเฟิงอวี่ก็นั่งกอดอกมองดูว่าเขาจะดิ้นทุรนทุรายเมื่อไหร่ แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอันใดนางก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้“เจ้าคงจำไม่ได้ คืนนั้นริมฝีปากถูกเจ้ากัดจนเลือดไหล ข้าเองได้ลิ้มรสเลือดของเจ้าก็ไม่เห็นจะเป็นอันใด ข้าจึงรู้ว่าหากถูกเลือดของเจ้าอีกครั้ง ข้าจะไม่ตาย” เขาลูบริมฝีปากของนางเบาๆ“อยู่นิ่งๆ หากไม่อยากให้ข้าทำแผล ข้าจะหยุดมือ”หนิงหวงเก็บมือกลับมาแล้วยอมนั่งนิ่งๆ ให้เฟิงอวี่นางทำแผลให้เขา ยามที่นางนำเข็มฉีดยาออกฉีดเข้าที่แขนของเขา เลือดก็ค่อยๆ หยุดไหลทันที นางทำแผลได้อย่างชำนาญไม่ว่าจะเป็นการเย็บแผลที่มีแต่ในตำราโบราณ ยังไม่มีหมอคนใดกล้าทำมาก่อน“กินยาเสีย คืนนี้ท่านคงมีไข้” นางส่งยา พร้อมขวดน้ำหน้าตาประหลาดให้เขา หนิงหวงก็ดื่มและกินยาโดยไม่มีคำถามใดเฟิงอวี่หันกลับมาสำรวจบาดแผลของตนเองที่แขน ยังดีที่ไม่ต้องเย็บ นางเริ่ม

เฟิงอวี่ถูกดันไปจนติดผนังถ้ำ เรียวขาของนางถูกช้อนขึ้นมา นิ้วมือของหนิงหวงเปิดช่องทางรักของนางอย่างรีบร้อน ก่อนจะดันลำทวนที่พร้อมสู้แล้วเข้าไปจนสุดลำมือของเฟิงอวี่เกาะยึดบ่าแกร่งของเขาเอาไว้แน่น นางกลัวว่าเสียงครางหวานของนาง คนที่อยู่ด้านนอกจะได้ยินเข้า ยามนี้นางมีความเขินอายขึ้นมาแล้วไม่เหมือนกับครั้งแรกที่ร่วมรัก ที่นางส่งเสียงร้องอย่างไม่เกรงใจผู้ใด มือขาวประคองใบหน้าของหนิงหวงขึ้นมาจูบเพื่อระบายความเสียวซ่านเสียงรัญจวนแผ่วเบาที่นางครางออกมา ดูจะทำให้เขาไม่ค่อยพอใจ แรงกระแทกจึงเพิ่มเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้น“อยากร้องก็ร้องออกมาเถิด ต่อให้องครักษ์ได้ยินก็ไม่กล้าพูดออกไป” เขาขบเม้มที่ใบหูขาว“ท่านไม่อายแต่ข้าอาย” นางกัดลงไปที่ไหล่ของเขา พร้อมกับคำรามออกมาเมื่อเสร็จสมหนิงหวงพลิกตัวเฟิงอวี่ให้หันหลังให้ เขายึดจับเอวบางแล้วเริ่มลงโทษนางที่กัดหัวไหล่เขา เมื่อเห็นแผ่นหลังที่เรียบเนียนของนาง หนิงหวงก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ แต่ภาพเย้ายวนตรงหน้าทำให้เขาไม่อยากจะหยุดคิด ว่าแผลของนางหายไปได้อย่างไรเรียวลิ้นไล้เลียไปทั่วแผ่นหลัง เขาขบกัดเบาๆ จนเนื้อตัวเฟิงอวี่สั่นสะท้านไปด้วยความเสียวซ่าน“อาอวี่..

คำพูดของหนิงหวงเพิ่มโทสะให้ตระกูลเซี่ยไม่น้อย แต่ก็ไม่อาจแสดงออกมาได้ การแต่งงานครั้งนี้ของเฟิงอวี่ก็ไม่มีผู้ใดต้องการตั้งแต่แรกอยู่แล้ว หากมิใช่ฮองเฮาส่งจดหมายมาอ้อนวอนสหายเก่าอย่างจินลี่มี่อยู่หลายหน ทั้งยังรับปากจะไม่ให้เฟิงอวี่ต้องอยู่อย่างทุกข์ใจ จึงได้ยอมพยักหน้ารับสมรสพระราชทานอย่างเลี่ยงไม่ได้“อาอวี่ จินเป่ยเป็นบ้านของเจ้า เจ้าอยากจะอยู่นานเพียงใดพ่อก็ไม่ว่า หากองค์ชายรองมีงานที่ต้องกลับไปทำที่เมืองหลวง ก็เชิญกลับก่อนได้เลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะพาอาอวี่กลับไปในภายหลัง”“พระชายาของข้า...นางอยากรั้งอยู่นานเพียงใด ข้าก็ไม่ว่า แต่ข้าจะอยู่กับนางด้วย” สายตาของหนิงหวงบ่งบอกว่าเขาไม่คิดจะกลับไปโดยไม่มีเฟิงอวี่กลับไปพร้อมกัน“เรื่องนี้เอาไว้ที่หลังเถิด จวนจะเลยมื้อเย็นเสียแล้ว อาอวี่แม่เตรียมอาหารที่เจ้าชอบเอาไว้ให้ไม่น้อย วันนี้เจ้าก็กินให้มากเสียหน่อย เจ้าซูบผอมลงไปไม่น้อยเลย” จินลี่มี่มองเรือนร่างของเฟิงอวี่อย่างปวดใจเฟิงอวี่ได้แต่อมยิ้มตอบ นางในตอนนี้มีเนื้อหนังเพิ่มมากแล้ว หากมารดาได้เห็นสภาพของนางก่อนหน้า ไม่รู้จะปวดใจมากเพียงใดมื้อเย็นเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเฟิงอวี่ ที่สอบถาม

โจวเจิน ไม่เคยถูกปล่อยให้ยืนรอนานเพียงนี้มาก่อน นางเพิ่งจะร่วมรักกับรุ่ยอ๋องมา ขาของนางสั่นจนเกือบจะทรุดลงหลายหนแล้ว แต่ฮองเฮาก็ยังไม่เรียกนางเข้าไปพบฮองเฮาเรียกให้นางกำนัลเก็บสำรับอาหารออกไป นางนั่งดื่มชาอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้า บ้วนปาก เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ นานนับชั่วยามถึงได้เรียกตัวโจวเจินเข้าไปพบ“เปิ่นกงส่งเถามามาไปรับเจ้าตั้งแต่ยามเว่ย (13.00-14.59 น.) เจ้ามาเสียป่านนี้ ข้าเองก็เกือบจะเข้าบรรทมเสียแล้ว” แม้จะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า แต่สายตาที่มองมาทางโจวเจินก็ตำหนินางอย่างเปิดเผย“หม่อมฉันขออภัยเพคะ พอดีต้องออกไปตรวจสอบบัญชีร้านค้าของตำหนักองค์ชายรอง จึงทำให้ฮองเฮาต้องรอนานแล้ว” น้ำเสียงของนางยังคงอ่อนหวานเช่นเดิม แต่สายตาที่ก้มหน้ามองพื้นแฝงไปด้วยความไม่พอใจ ที่ถูกตำหนิต่อหน้านางกำนัล“หึหึ ดียิ่ง อาหวง มอบความไว้ใจให้เจ้าที่เป็นเพียงพระชายารองตรวจสอบบัญชีตำหนักเลยหรือ”“พระชายาเอกมิอยู่ องค์ชายรองจึงได้มอบหมายหน้าที่ให้หม่อมฉันทำชั่วคราวเพคะ เมื่อพระชายาเอกกลับมา หม่อมฉันก็ต้องคืนอำนาจให้เพคะ”“ที่เรียกเจ้ามาวันนี้ก็มิได้ต้องการรู้ว่าเจ้าได้รับความเมตตามากเพี