พระชายาข้า นางเป็นนักฆ่า

พระชายาข้า นางเป็นนักฆ่า

last updateHuling Na-update : 2025-12-10
By:  l3oonm@Kumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
9 Mga Ratings. 9 Rebyu
37Mga Kabanata
13.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

นางถูกลักพาตัวมาขายให้องค์กรใต้ดิน เพื่อถูกฝึกให้เป็นนักฆ่าตั้งแต่เล็ก ภารกิจสุดท้ายที่องค์กรมอบให้คือส่งนางไปตาย แต่ไม่คิดว่าวิญญาณของนางจะเข้ามาอยู่ในร่างของ เซี่ยเฟิงอวี่ พระชายาขององค์ชายรอง

view more

Kabanata 1

บทนำ

Standing in front of my medium sized mirror with my brush in my hand, I made an odd pose that matched the odd smile I managed to squeeze in and pretended it was a microphone.

"Good morning, America! It is your favourite newscaster, Jade Parker coming to you live from A--"

"Jade, hurry up!" My twit of a brother, Cameron interrupted. His furious knocks on the door seemed to vibrate through the bathroom walls. "Jade, I swear, if you make me late for biology class, I'm whooping your ass."

I rolled my eyes and quietly chuckled to my reflection in the bathroom mirror. My brother really was a character. He reminded me so much of that annoying kid, Stewie in the Family Guy Tv Show.

When the loud knocks continued, I placed my brush on the basin and frowned at my reflection.

"Sheesh, Cammie, I'm coming! Why don't you just bang down the door already?" I questioned, my gaze moving to the white door in case he actually went through with my taunt.

His groan sounded from the other side of the door. "Trust me, if I could ensure that mom wouldn't punish me, I would have done that already.

"Momma's boy," I teased, straightening my attire just as the door bell rang.

The banging on the bathroom door finally stop, so I knew Cammie was being a good boy and answering the door.

"Finally," I sighed, bending to tie my shoelaces to the white sneakers I made an obligation to keep just as white as the day I bought it. My lips tilted upwards at one end slightly at the white texture it still maintained. "Aah, it's the simple things," I mused quietly to myself.

My hand involuntarily moved to the same place it always did, the hook of the shower, seeking out my comfort during bad times. My anchor to happiness. The necklace my dad gave me on my sweet sixteenth. I never wore it when i showered, but find me anywhere else, be sure to spot the necklace. It really was a beauty. Simple, but beautiful.

Knowing that Cameron was no longer standing behind the door like some sort of a bathroom cop, I proceeded to open it only to roll my eyes at a familiar face standing on the other side with her arms folded and a glare on her face.

"What the hell, Butt Face?!" my best friend spat. "Did you just finish getting ready? Do you know what the time is?"

Maya moved out of the doorway so that I could pass and she threw a quick glance into the bathroom. "Were you giving birth in there or something? I swear people in labour finish up quicker than you do."

"Butt face, huh?" I wore a smug smile as I descended elegantly down the stairs with Maya hot on my tail. "Did your mom not teach you to greet when you see someone in the morning?"

I heard her scoff from behind me.

"Besides," I said, glancing back to meet her gaze, "you know I need to look beautiful. I have a reputation to maintain."

As we rounded the corner to enter the kitchen, Cameron came into view.

"Even with the time you spent in there to do God knows what, you still managed to look ugly as fuck," he smirked. "Congragulations."

I raised my eyebrows at my brother. Someone clearly woke up on the wrong side of the bed. Everyday, cause God only knew he was a typical jerk and pain in the ass 24/7. It seemed he made it his life mission as an older brother to insult me. I smiled at his unwanted comment.

Maintaining my smile, I walked over to the dining room table and stuffed a brownie in my still smiling face. I made sure to lock gazes with my brother as I did it, my smile widening as his grimace deepened.

"Very ladylike, sis," he scoffed.

Flashing him another upwards tilt of my lips, I turned to the amused looking woman sitting at the head of the table, her phone seated securely between her shoulder and ear.

"Good morning mom..." I stuffed brownies into my bag. "... Goodbye, mom."

"Bye, mom!" Cameron shouted from the door. My mom dismissed us with a wave and it reminded me so much of the position she held at work. So much power. Her very aura held authority. That was who I wanted to be. My own boss. The ability to go to work as I pleased.

"Where's dad?" I asked no one in particular as I ran back to gulp down a glass of milk.

"He left early," Mom whispered as she moved the phone away from her ear for a quick second. "Now bye," she waved again with a weird looking air kiss, "Love you."

"Love you too, mama," I responded, sending a mocking wave back at her. Yup, I definately wanted to be my own boss some day.

"Bye, Mrs. Parker," Maya said.

We stepped out of my four bedroom Haven of a house.

"I got a lash in my left eye." I complained, fanning my eyes. Cameron shot me a death glare. "Can you get that petulant expression off your face and help me not become blind?" I snapped.

He complained about my lateness, but I gave him deaf ears and was more concerned about my eyes.

"You were in front of your mirror all morning, you should have at least used a tweezer to pull the hair you noticed was going to fall out," he hissed, while Maya blew some air into my left eye.

"You have to let me take it out."

"With your finger?" I questioned and she nodded. "Hell no! You wanna blind me?"

"Stop being a fool and stand still." Maya growled.

Cameron asked me to stand still or get blind.

After some minutes of madness she finally got it out! It wasn't just a lash, a tiny, black insect was in it too. No wonder it hurt so much. I sauntered behind them and pulled out a hand mirror from my backpack to check if she ruined my face.

"Jade!"

"I'm coming." I ran after them.

"Great, we missed the bus." Cameron scoffed, referring to the bus that was already moving ahead of us.

"What?" I asked, already tired of running.

"I said we missed the bus," he reiterated. I tittered with guilt written all over my face.

I was breathing heavily at the back, while Maya and Cameron shot bullets at me with their eyes.

"Hello! We're already in mom's car to school. Can y'all stop looking like I killed someone?" I snapped.

"We're late and it's your fault."

"What? No it's not my fault!" I objected.

"Yes, it is!" They yelled in unison.

"I'm not the one that was giving me a death glare when he was meant to be getting a lash out of my eye."

"You should be thankful I waited for you." Cameron hissed.

"I'm not the one that was too lazy to run after the bus and neither am I the one that couldn't get a simple lash out of my eye." I sneered.

"Oh, so I'm at fault?" Maya bleated.

"We're here already." Mother cut us off. "Cut it out."

We got down and walked very fast to class.

"Scum," I muttered to the two people that wouldn't let me Glam in peace. Okay, it's my fault that we're late, but I hated to admit I'm at fault.

"Please, don't be in class," I offered a small prayer before peeking through the door and was excited there was no teacher in class.

I rested my head on the desk. I was so tired and late, but luckily for me, Mr will wasn't in school, phew!

"Jade, is everything okay?" Taking off my hoodie, I raised my head up and was dumbstruck.

Don't screw this up! Compose yourself woman. My subconscious said.

"Shut up!" I commanded the voice in my head.

"What?" He eyed me with confusion written all over his face.

"Oh, n-no Bellamy not you, I'm fine."  I stuttered.

"I do see you around." He smiled and I took in his features.

There he was, Chris Bellamy–the hottest school basketball player there was. He wore skinny jeans and a Lacoste shirt. Jordans shoes completed the outfit, making him look hot! I bet he would look good in anything, even rags. 

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

RebyuMore

Pat M.
Pat M.
สนุกดี กระชับไม่เวิ่นเว้อ นางเอกสายเก่งโหด
2026-02-17 10:11:01
1
0
vethida varaphonhonsa
vethida varaphonhonsa
สนุกมากค่ะ
2026-02-05 09:26:45
1
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
เนื้อเนื่องน่าต้องติดตาม ไม่น่าเบื่อชอบ
2025-12-24 18:38:15
1
0
จันทร์จิรา หลุ๋ยจิ๋ว 'อินทรทัต'
จันทร์จิรา หลุ๋ยจิ๋ว 'อินทรทัต'
สนุกมากค่ะ ชอบ เนื้อเรื่องน่าติดตาม
2025-12-21 09:59:11
1
0
พร พระอาทิตย์
พร พระอาทิตย์
สนุกคะ น่าติดตามทุกตอน
2025-12-21 09:20:18
0
0
37 Kabanata
บทนำ
ภารกิจสุดท้าย เฟิงอวี่ จ้องมองแผ่นกระดาษในมือ ก่อนจะขยำทิ้งอย่างไม่ไยดี มันเป็นภารกิจสุดท้ายที่ไหน มันเป็นคำสั่งส่งเธอไปตายเสียมากกว่าเธอถูกลักพาตัวมาตั้งแต่เด็ก ถูกนายหน้าค้ามนุษย์นำมาขายให้องค์กรใต้ดิน ที่ต้องการเด็กมาฝึกให้เป็นนักฆ่า เธอจำไม่ได้แล้วว่าเคยร้องไห้ครั้งสุดท้ายไปเมื่อไหร่คงเป็นตอนที่ถูกพาตัวมา แล้วถูกโยนลงไปในคูน้ำที่มีแต่สัตว์พิษอยู่ด้านใน เฟิงอวี่ถูกปล่อยให้เอาตัวรอด โดยไม่มีแม้แต่อาหารอยู่ถึงห้าวันวันที่ประตูห้องถูกเปิดออก เจ้าหน้าที่ถึงกับผงะถอยหลัง ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าคงได้มาเก็บร่างของเด็กน้อยไปทิ้งเช่นเคย แต่ครั้งนี้ไม่เป็นแบบนั้น เมื่อเฟิงอวี่ชูงูที่เธอเพิ่งจะกัดกินเนื้อของมันสดๆ ขึ้นให้พวกเขาดูรอบตัวของเธอมีแต่สัตว์ที่ถูกฟันซี่เล็กๆ ของเธอกัดกระชากจนตายเกลื่อน น้ำรอบตัวถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือด แม้ร่างกายของเด็กน้อยจะมีร่องรอยโดนกัดอยู่หลายแห่ง แต่ดวงตาคู่โตจ้องมองทุกสิ่งอย่างไม่สะทกสะท้านสติของเฟิงอวี่มืดดับลงทันที เธอถูกส่งตัวไปรักษาที่ห้องพยาบาลขององค์กร แม้แต่หมอในห้องทดลองยังอดที่จะแปลกใจไม่ได้ พิษที่เธอได้รับเลือดของเธอต่อต้านพิษของสัตว์ร้ายได้ทุกช
Magbasa pa
พระชายา ท่านยังไม่ตาย
เสียงฆ้องดนตรีบรรเลง ดังจนเฟิงอวี่ที่หลับต้องยกมือขึ้นปิดหู แต่เมื่อเธอขยับตัวก็พบว่าเจ็บปวดไปทั่วลำคอของเธอจนแทบจะขยับไม่ได้“ถูกยิงที่คอ ไม่ใช่ ไม่ใช่ที่คอ หากเป็นที่คอต้องไม่รอด แต่...” เฟิงอวี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นแต่เธอยังไม่ทันได้ลืมตาเต็มตา ความทรงจำประหลาดที่ไม่ใช่ของตนเองก็วิ่งวนเข้ามาในหัวจนเกือบจะกรีดร้องออกมา เธอต้องกัดปากเอาไว้แน่น จนเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก“โง่เขลา” เสียงแหบแห้งที่น่ากลัว ทำให้สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างสะดุ้งตกใจ“พระชายา ท่านยังไม่ตายหรือเจ้าคะ” แววตาของสาวใช้ไม่มีความยินดี มีเพียงความตกใจและหวาดหวั่นให้ได้เห็นเฟิงอวี่เพียงปรายตามองไปทางนางวูบหนึ่ง ก่อนจะนอนหลับตานิ่งๆ เพื่อประมวลความทรงจำที่ได้มาทั้งหมดตอนที่วิญญาณของนางเข้ามาสวมร่างของ เซี่ยเฟิงอวี่ บุตรสาวท่านแม่ทัพใหญ่ที่ดูแลรักษาดินแดนทางตอนเหนือของแคว้นต้าซ่งเซี่ยเฟิงอวี่เดินทางไปอยู่กับบิดามารดาที่ชายแดนเหนือตั้งแต่เล็ก นางเพิ่งจะเดินทางกลับมาเมืองหลวงเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ด้วยราชโองการพระราชทานสมรสระหว่างองค์ชายรองกับนางหญิงสาวแม้จะงามล่มเมือง แต่ก็ถูกเลี้ยงดูอยู่ที่ชายแดนเหนือ ถึงจะมีมารดาคอยกล่อมเกล
Magbasa pa
โลกนี้มีความเป็นธรรมเสียที่ไหน
กรรไกรในมือของซ่งหนิงหวงที่กำลังจะตัดผมของตนและของโจวเจินหยุดชะงัก ก่อนจะขว้างลงพื้นอย่างมีโทสะ แม้เขาจะขังเซี่ยเฟิงอวี่เอาไว้ แต่ไม่ได้อยากให้นางต้องตาย หากนางตายไม่รู้ปัญหาที่ตามมาจะใหญ่โตเพียงใดโจวเจินจะวิ่งตามไป แต่ถูกสาวใช้ห้ามเอาไว้เสียก่อน “หากพระชายารองออกจากห้องหอจะไม่เป็นมงคลนะเจ้าคะ”“พวกโง่ ตามไปสืบว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แล้วรีบพาองค์ชายรองกลับมาทำพิธีให้เสร็จ” นางจะยอมให้เขาไม่ทำพิธีต่อได้อย่างไรในเมื่อซ่งหนิงหวงยังไม่ได้เข้าพิธีผูกผมกับเซี่ยเฟิงอวี่ เรื่องนี้นางสืบมาจากสาวใช้แล้ว จึงได้ขอให้เขาทำพิธีผูกผมกับนาง เพื่อจะได้เท่าเทียมกับเซี่ยเฟิงอวี่อย่างที่เขาเคยบอกเอาไว้“จับตัวผู้วางยาได้หรือไม่”“สาวใช้ของพระชายารองพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นผู้นำอาหารเข้ามาให้พระชายา มียาพิษอยู่ในอาหารที่นางนำเข้ามาข้าน้อยตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“มะ ไม่ ไม่จริงเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำ”“ลากนางออกไปขังเอาไว้ ให้คนสอบสวนนาง” ซ่งหนิงหวงไม่เชื่อว่าโจวเจินนางจะเป็นผู้วางยา ต้องหาตัวผู้อยู่เบื้องหลังของสาวใช้ออกมาให้ได้“ให้หมอมาตรวจพระชายาแล้วหรือยัง” เขามองใบหน้าที่ไร้สีเลือด และคอที่มีรอยเชือกของนาง ไม่ว่
Magbasa pa
มีช่องหมาลอดอยู่เจ้าค่ะ
ตลอดสองวันนับตั้งแต่เกิดเรื่อง เฟิงอวี่พักรักษาตัวโดยที่ไม่มีผู้ใดเข้ามาก่อกวนนาง จนตอนนี้ร่างกายของนางฟื้นตัวดีแล้ว“มีทางลับหรือไม่” นางให้เสี่ยวเยว่ไปสืบหาทางลับที่จะออกจากตำหนัก“มีเจ้าค่ะ แต่อยู่ในห้องตำรา”“ไม่ได้ แล้วทางอื่นเล่า”“ทิศตะวันตกของตำหนัก เป็นพื้นที่รกร้าง อยู่ติดกับตำหนักของตระกูลจ้าว เอ่อ...มีช่องหมาลอดอยู่เจ้าค่ะ”“ใหญ่พอข้าออกไปได้หรือไม่” หากนางกระโดดออกจากกำแพง ต้องถูกองครักษ์จับได้แน่“ได้เจ้าค่ะ บ่าวลองดูแล้ว คุณหนูจะเดินทางเมื่อใดเจ้าคะ”“ตอนนี้” ตอนกลางวัน แม้จะมีผู้คนทำงานมากในตำหนัก แต่อย่างน้อยก็ลดการตรวจตราจากองครักษ์ไปได้“จะ จะไปอย่างไรเล่าคุณหนู” เสี่ยวเยว่ลืมร้อนใจกับความใจกล้าของคุณหนู ที่ไม่รู้ว่าเพิ่มขึ้นมามากกว่าเดิมตั้งแต่เมื่อใด“เอาชุดของเจ้ามาให้ข้า ข้าวของที่เก็บไว้เอาเข้ามาให้หมด ต่อจากนี้พบเห็นสิ่งใดหุบปากเอาไว้ให้สนิท หากเจ้าพูดเรื่องของข้าสิ่งใดออกไป...” สายตาที่แฝงไปด้วยไอสังหารทำให้เสี่ยวเยว่ตกใจจนเผลอถอยหลังไปหลายก้าว“บ่าวจะกล้าพูดได้อย่างไรเจ้าคะ” นางรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะไปเอาของที่เตรียมไว้มาไว้ในห้องของเฟิงอวี่ แล้วช่วยนางเปล
Magbasa pa
เจ้าต้องยอมเล่นสนุกกับพวกข้า
เฟิงอวี่นางถูกเสี่ยวเยว่เตือนเรื่องประตูเมืองที่ปิดไปแล้ว จึงได้เปลี่ยนทิศทางไปที่ด้านหลังตลาดแทน ชายป่าด้านหลังตลาดคือที่ที่นางจะใช้หลบซ่อนตัว แต่ก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านในของป่า มีกลุ่มอันธพาลเดินเข้ามาขวางหน้านางเสียก่อน“สาวงามทั้งสองเจ้าจะไปที่ใดหรือ” เฟิงอวี่ดันตัวเสี่ยวเยว่หลบไปอยู่ด้านหลังของนาง“พี่ชาย ท่านพาจะรู้ทางออกจากเมืองผ่านป่าไปได้หรือไม่”“ข้ารู้อยู่แล้ว แต่ว่า...เจ้าจะให้สิ่งใดตอบแทน”“ท่านต้องการสิ่งใดเล่า ข้าล้วนแต่มอบให้ได้”“คุณหนู” เสี่ยวเยว่ดึงชายเสื้อของนางเอ่ยเสียงสั่นไปด้วยความกลัวบุรุษกักขระตรงหน้าทั้งห้าคน รูปร่างสูงใหญ่ สายตาที่มองมาทางพวกนางมีแต่ความหื่นกระหาย จะไม่ให้เสี่ยวเยว่นางกลัวได้อย่างไร แต่เฟิงอวี่นางไม่สนใจความกลัวของเสี่ยวเยว่แม้แต่น้อย สายตาของนางมองไปที่บุรุษทั้งห้าอย่างไม่หวั่นเกรง“ข้าพาเจ้าออกไปได้ แต่เจ้าต้องยอมเล่นสนุกกับพวกข้า”“หึหึ ไม่มีปัญหา” เฟิงอวี่ยิ้มเย็นออกมารอยยิ้มของนางทำให้บุรุษทั้งห้าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จะบอกว่างามก็งามล่มเมือง แต่มันน่ากลัวอย่างไรก็ไม่รู้เฟิงอวี่เดินตามบุรุษทั้งห้าเข้าไปในป่าอย่างไม่หวาดกลัว นางจับมือเสี
Magbasa pa
เอาจดหมายไปส่งให้ท่านพ่อข้า
ฮองเฮาใบหน้าดำคล้ำอย่างไม่น่ามอง นางมองดูพระโอรสที่คลอดมาเองอย่างนึกรังเกียจในความโง่เขลาของเขา“หากเจ้าให้ความเป็นธรรมกับนางสักหน่อย อาอวี่นางจะหนีไปเช่นนี้หรือ หากตระกูลเซี่ยรู้เรื่องเข้า เจ้าจะทำเช่นใด”“ลูกคิดว่านางเรียกร้องความสนใจ หึงหวงไม่เข้าเรื่องที่ลูกรับเจินเจินนางเข้าตำหนัก นางจึงหาเรื่องฆ่าตัวตาย”“แล้วเรื่องที่นางถูกพิษเล่า เจ้าจะว่าเช่นใด”“สาวใช้ของเจินเจินเป็นผู้นำอาหารเข้าไป แต่ลูกตรวจสอบแล้วนางไม่รู้เรื่องนี้”“ยังจะกล้าแก้ตัวแทนนาง ข้าเตือนเจ้าแล้ว จะรอให้อาอวี่นางตั้งครรภ์ก่อนมิได้เลยหรือ พอนางมีบุตรของตนเอง นางจะมีสนใจหรือว่าเจ้าจะรับสตรีใด ชายารองของเจ้าก็เหลือเกิน ยังไม่ทันเข้าตำหนักก็เรียกร้องอยากได้เรือนพักของอาอวี่ เจ้าต้องโง่เพียงใดที่ยอมนาง เรื่องนี้ข้าช่วยเจ้าไม่ได้ หากข้าออกหน้าความสัมพันธ์กับตระกูลเซี่ยคงจบสิ้น เจ้าไปตามนางกลับมาเสีย ที่เดียวที่นางจะไปคงเป็นจินเป่ย”“ลูกก็คิดเช่นเสด็จแม่ จึงได้มาขอพระราชทานอนุญาตก่อนเดินทาง”“ยังดีที่มีหัวคิด หากตามนางกลับมาไม่ได้ ก็ไม่ต้องกลับมา หากชายารองของเจ้ายังสร้างเรื่องไม่เลิก อย่าหาว่าแม่ใจดำ” คงมีเพียงพระโอรสข
Magbasa pa
ถอดข้าออกจากตำแหน่งพระชายาเสีย
เสี่ยวเยว่กำลังช่วยประคองเฟิงอวี่ที่ใบหน้าเริ่มซีดขาวขึ้น แต่เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากด้านหลังก็ดังขึ้นเสียก่อน“เกิดอันใดขึ้น” หนิงหวงมองศพมือสังหารที่นอนตายเกลื่อน และมองมาที่เฟิงอวี่ ที่มีเสี่ยวเยว่ประคองแขนนางเอาไว้ เสื้อด้านหลังของนางชุ่มไปด้วยเลือด“ยะ อย่า อย่าเข้ามา หากเจ้าไม่อยากตาย”“อาอวี่ เจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ”“ไสหัวไป!!! มือสังหารผู้นั้นมันยังไม่ตาย” นางชี้มือไปที่มือสังหารที่นอนหายใจรวยริน “รองเจ้ากรมพิธีการโจว” สายตาที่นางมองมาทางเขามีแต่ความโกรธแค้นเฟิงอวี่ส่งสายตาให้เสี่ยวเยว่ประคองนางเข้าไปในป่า“ดะ เดี๋ยวก่อน เจ้าจะไปที่ใด เจ้าไม่กลัวตายหรือ” เขาร้องถามด้วยความตื่นตระหนก“หึ การพบท่าน คือหนทางตายที่ง่ายที่สุดสำหรับข้าแล้ว” นางถ่มน้ำลายที่มีเลือดออกมา ก่อนจะผลักตัวของเสี่ยวเยว่ออก“ไม่ทันแล้ว ถอยไป” เฟิงอวี่ใกล้หมดสติเต็มที่ นางไม่อาจอยู่ตอบโต้กับหนิงหวงต่อได้“คุณหนู” เสียงของเสี่ยวเยว่สะอื้นไห้ ปวดใจที่ไม่อาจช่วยผู้เป็นนายได้“เฝ้าด้านนอกไว้ ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก” นางยิ้มออกมาเช่นในตอนแรกที่ปลอบให้เสี่ยวเยว่ลุกขึ้นเดินทางต่อเสี่ยวเยว่พยักหน้าอย่างแข็งข
Magbasa pa
กล้าดียังไงมานอนข้างข้า
องครักษ์ยังคงจับตัวมือสังหารที่ยังไม่สิ้นลมหายใจเอาไว้ เฟิงอวี่นางปรายตามองไปทางมือสังหารอยู่ครู่ ก่อนจะขว้างมีดสั้นในมือออกไปเข้าที่กลางหน้าผากของเขาพอดี องครักษ์ก็ตกใจจนปล่อยมือออกจากมือสังหาร ร่างของเขาทรุดตัวลงสิ้นใจ โดยที่ยังไม่ได้ร้องออกมาสักคำ“จะ เจ้า” หนิงหวงมองนางอย่างไม่เข้าใจ“ข้ากำลังช่วยคนรักของท่านอยู่ ท่านควรจะขอบใจข้า” สายตาราวกับคมมีดของนางแทงเข้าไปในอกของหนิงหวง จนเขาพูดอะไรไม่ออก“เก็บมีดมาให้ข้าด้วย”องครักษ์ที่เพิ่งรู้สึกตัว ต่างก็วิ่งไปเก็บมีดที่นางปาไว้รอบบริเวณมาคืนให้นาง เสี่ยวเยว่เดินข้าไปรับเอามาเก็บแทนผู้เป็นนายหนิงหวงไปหารถม้ามาเตรียมรอไว้แล้ว เฟิงอวี่นางเองก็ไม่เกรงใจ ขึ้นไปนั่งบนรถม้า นางเห็นขนาดรถม้ากว้างใหญ่ จึงได้ลองนำที่นอนออกมาวาง มันวางได้พอดี ทั้งยังเหลือที่ด้านหน้าอีกเล็กน้อย เพื่อให้เสี่ยวเยว่นั่งได้“เจ้าขึ้นมานั่งข้างข้าได้ จะไปนั่งลำบากด้านข้างทำไม”“เจ้าค่ะ”เฟิงอวี่นางนอนคว่ำหน้าลง ยาที่กินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ พอรถม้าเคลื่อนตัวนางก็หลับไปในทันที หนิงหวงให้องครักษ์ของตน ค่อยๆ บังคับรถม้าไปให้สะเทือนน้อยที่สุดในตอนแรกเขาก็คิดจะพาตัวนางเดินท
Magbasa pa
พูดออกมาจากใจหรือกัดฟันพูด
เฟิงอวี่ จ้องมองใบหน้าของหนิงหวงนิ่งๆ ก่อนที่นางจะกดยิ้มมุมปากอย่างดูแคลนให้เขา“ในเมืองหลวงมีแต่สตรีเช่นเจินเจินของเจ้านะหรือ ข้ายอมเป็นสตรีชายแดนเสียดีกว่า”“เหตุใดต้องพูดถึงนางด้วย” ใบหน้าของหนิงหวงเย็นชาทันที เฟิงอวี่คิดว่าเขาไม่พอใจที่นางตำหนิคนรักของเขา จึงเบ้ปากอย่างดูแคลน“ท่านส่งข้าเพิ่งเท่านี้ก็พอ ข้าจะเดินทางต่อไปเอง”“ไม่ได้ ข้าต้องไปส่งเจ้าให้ถึงจินเป่ย”“เจ้าจะกล้าพบเจอบิดามารดาข้าหรือ ยิ่งข้าเจ็บหนักกลับมาเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวว่าท่านพ่อข้าจะบุกเมืองหลวง ถล่มจวนตระกูลโจวหรือ”“ผู้ใดทำผิดก็สมควรได้รับโทษ”“หึหึ พูดออกมาจากใจหรือกัดฟันพูด”“ตระกูลโจว ไม่มีค่าใดเมื่อเทียบกับตระกูลเซี่ยของเจ้า”“ข้าอยากให้เจินเจินของเจ้ามาได้ยินนัก ว่าคนรักของนางพูดถึงบ้านเดิมของนางเช่นนี้”“อาอวี่ พอได้แล้ว เจ้าเลิกถากถางข้าได้แล้ว พอข้าไม่ให้ความเป็นธรรมเจ้าก็ตำหนิ พอข้าจะจัดการลงโทษคนทำร้ายเจ้า เจ้ากลับถากถางข้าไม่เลิก” เสียงของหนิงหวงดังอย่างหมดความอดทน“ท่านไม่ต้องทำสิ่งใด ความเจ็บของข้าครั้งนี้ ข้าไม่มีทางปล่อยไปอย่างแน่นอน ข้าเจ็บหนักแค่ไหน มันผู้นั้นจะไม่เหลือแม้แต่ผงกระดูก ไม่ว่าใครคิ
Magbasa pa
ข้าจะเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย
เฟิงอวี่ นางไม่เคยเมามาก่อน จึงไม่รู้ว่าตนเองจะมีอาการเช่นใด ต่างจากเพื่อนร่วมองค์กรที่เคยดื่มกินด้วยกัน บางคนเมาแล้วร้องไห้ออกมา บางคนลุกขึ้นเต้นราวกับคนบ้า บางคนใจกล้าท้าตีท้าต่อยไปทั่ว นางกลัวว่าตนเองจะเผยส่วนที่กดทับเอาไว้ในใจออกมาเช่นพวกเขา“นะ นี่ นี่เจ้า” หนิงหวงเบิกตากว้างมองเฟิงอวี่อย่างตกใจนางต้องดื่มมามากเพียงใด ดวงตาของนางถึงได้หยาดเยิ้มเช่นนี้ มุมมากที่ยกยิ้มอยู่ตลอดเวลาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน หากไม่เห็นเพียงชั่ววูบก็จะเห็นเพียงยิ้มเย็นที่น่ากลัวของนาง“พระชายาคงแอบดื่มมาไม่น้อยแล้ว สุราที่เจ้าชอบคงต้องเก็บเสียแล้วกระมัง”“หึหึ ท่านหรือข้าจะล้มก่อนกันก็ยังไม่รู้” เฟิงอวี่เดินไปนั่งลงตรงที่ว่างที่เว้นเอาไว้ให้นางนางหยิบตะเกียบคีบอาหารกิน โดยไม่รอให้หนิงหวงเป็นผู้หยิบก่อน ตงหลางมองไปที่หนิงหวงด้วยความตกใจ เขากลัวว่าญาติผู้น้องจะถูกตำหนิที่ไร้มารยาท แต่พอเห็นหนิงหวงไม่ว่าอะไร ทั้งยังมองนางด้วยสายตาลุ่มลึก เขาจึงได้ยกสุราขึ้นดื่มเงียบๆ“อืม...สุราดี” เฟิงอวี่เดาะลิ้นอย่างพอใจ“เสี่ยวเยว่ เอาสุราข้ามา” นางร้องสั่งเสี่ยวเยว่ ก่อนจะเลื่อนสุราไปตรงหน้าตงหลางและหนิงหวงคนละหนึ่ง
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status