All Chapters of Pagmamay-ari Kita: Chapter 91 - Chapter 100

Ariana's POV Nakahiga kami pareho ni phyton sa manipis na tela-nasa likuran ko siya,nakayakap ang braso niya sa katawan ko,maingat- parang takot na takot siyang mabasag ang katahimikan. Ramdam ko ang mainit nyang hininga sa batok ko ng mabagal. At sa simpleng galaw na iyon, may kong anong kumalampag sa loob ko.Hindi ito bigla,hindi rin ito marahas.Iyong parang alon na sa una’y marahan, tapos saka mo mararamdaman na may bigat na pala. Pumikit ako. Pinilit kong pakalmahin ang dibdib kong biglang bumibilis ang tibok. Sa dilim, mas malinaw ang lahat sa'kin-ang init ng katawan niya, ang paghinga namin ng sabay,ang katahimikang may laman. Hindi kami nagsasalita, pero parang nag-uusap ang pagitan ng mga salitang hindi kayang ilabas ng bibig namin. Mas humigpit nang bahagya ang yakap niya sa'kin. Hindi pag-angkin, hindi rin paghingi-kundi paghawak na parang nagsasabing nandito lang ako. At doon, parang may naramdaman ako sa loob ko. Hindi sakit,hindi takot. Kundi damdaming matagal

Ariana's POV Naiwan sa hangin ang tanong ni phyton. “Kung ibabalik ba natin ang nakaraan, kaya mo bang ipaglaban?” Parang hindi iyon sinabi nang malakas. Parang ibinulong lang sa pagitan naming dalawa, sa pagitan ng alon at hangin. Pero kahit ganoon, ramdam ko kung gaano kabigat. Ramdam ko kong gaano kalalim ang sugat na kayang buksan ng isang tanong na alam naming pareho ang sagot. Hindi ako agad tumingin sa kanya. Natakot ako—hindi dahil baka makita niya ang luha sa mga mata ko, kundi dahil baka makita niya ang katotohanang pilit kong itinatago kahit sa sarili ko. Kung ibabalik ba natin ang nakaraan… Pumikit ako sandali. Sa likod ng mga talukap ko, bumalik ang mga alaala—mga araw na mas simple, mas malinaw. Mga panahong wala pang dugong humahawak sa pagitan namin, wala pang mga pangalan na hindi pwedeng banggitin, wala pang mundong maghuhusga bago pa man kami magsalita. Kaya ko bang ipaglaban? Sa tanong na iyon, doon ako pinakanatahimik. Hindi dahil wala akong sagot—kundi d

Ariana's POV Dumaan muli ang mga araw,lingo at buwan.Wala kaming nahintay na senyales o tulong-kong meron pa nga bang naghahanap sa amin.Nawawalan na kami ng pag-asa ni phyton.Pero habang nananatili kaming magkasama rito sa isla...may naging malinaw sa akin—ang nararamdaman ko para sa kanya. Hindi ito basta pagmamahal na bunga ng pagkakakulong namin sa iisang lugar. Hindi ito awa o takot na mapag-isa. Ito ay isang pakiramdam na tahimik na lumalim, hinubog ng bawat araw na magkasama naming nilabanan ang kawalan. Minahal niya ako nang hindi niya kailangang sambitin-ramdam ko iyon.Nakita ko iyon sa maliliit na bagay-sa paraan ng paglalagay niya ng mas maraming isda sa bahagi ko kahit pareho lang naman kaming gutom, at ganun din sa prutas. Sa pagtiyak niyang may lilim ako kapag tirik ang araw, kahit siya ang mas napapagod. Sa bawat gabing inuuna niyang siguraduhing mahimbing ang tulog ko bago siya humiga sa tabi ko. Hindi siya nangako ng bukas sa'kin.Hindi niya sinabing magiging ma

Phyton's POVMaayos na kami ni Ariana sa nagdaang araw,at masaya ako para doon.Mahal na mahal ko siya.Hindi man perpekto, hindi rin madali, pero malinaw. At sa linaw na iyon, may ginhawang matagal ko nang hindi naramdaman.Dahil dito sa isla, walang apelyido. Walang mga salitang bawal. Walang dugong inuusal ng mundo para ipaalala sa amin kung saan kami dapat lumugar. Dito, kami lang dalawang taong piniling manatili, humihinga, at magmahal nang walang nakamasid na mga mata.Minsan, naiisip ko: kung dito kami mananatili, walang manghuhusga samin. Walang magtatanong kong bakit kami ganito kalapit, kong bakit may init sa bawat tingin namin sa isa't-isa.Walang magpapaalala ng mga hangganang ipinanganak ng mundo, hindi ng puso. At sa isip kong iyon, may sandaling gusto kong maniwala na sapat na iyon.Pero kahit gaano katahimik ang isla, may isang pangalan na hindi kailanman tumitigil sa pag-echo sa loob ko-si Phrea,ang anak namin.Nakikita ko iyon kay Ariana-sa mga sandaling tumitigil siya

Ariana's POV Matapos ang ilang beses na mainit na tagpong pinagsaluhan namin ni Phyton, nanatili akong tahimik. Nakatitig lang ako sa apoy habang unti-unting humuhupa ang apoy nito, kasabay ng pagkalma ng dibdib ko. Dapat ay panatag na ako—magkasama kami, ligtas at buhay. Pero kahit pilit kong ayusin ang paghinga ko, may parte sa puso kong mabigat pa rin.Parang may naiwan. Isang lungkot na hindi maingay. Napansin siguro iyon ni Phyton ang pananahimik ko.Kaya marahan niyang hinawakan ang kamay ko, banayad pero may katiyakan. Napalingon ako sa kanya at nakita ko ang pag-aalala sa mga mata niya. “ang lalim ng iniisip mo,” sabi niya, hindi nagtatanong kundi nagsasabi lang. Umiling ako nang bahagya. “Wala naman… siguro napagod lang.” Ngumiti siya ng kaunti, saka bahagyang hinigpitan ang hawak sa kamay ko. “Hindi mo kailangang magpanggap sa’kin, Ariana.” Doon ako napabuntong-hininga. Hindi dahil nasaktan ako, kundi dahil gumaan ang pakiramdam ko. Iyon ang klase ng lambing na h