Início / Other / Pagmamay-ari Kita / Capítulo 101 - Capítulo 110

Todos os capítulos de Pagmamay-ari Kita: Capítulo 101 - Capítulo 110

122 Capítulos

Chapter 101

Phyton's PoV Matapos ang rescue sa amin ni Ariana,nang makauwi na kami. Iba pala ang pakiramdam ng pag-uwi.Akala ko kapag nakabalik na kami sa siyudad, sa bahay, sa pamilyar na lugar-magiging magaan ang lahat. Pero habang nakaupo ako sa loob ng sasakyan pauwi, mas lalo kong naramdaman ang pagod.Hindi lang sa katawan,kundi pati ang isip. Tahimik ang daan,habang tahimik din ako.At si Marco ay tahimik lang din habang nagmamaneho. Pagbukas ng gate ng bahay, nandoon agad sila mom, Dad at ilang kamag-anak.Para silang matagal nang naghihintay sa pagbabalik ko. Pagkababa ko ng sasakyan, hindi pa ako nakakahakbang nang maayos, sinalubong agad ako ni Mom ng yakap. “Anak…” nanginginig ang boses niya. “Akala ko… akala ko hindi na kita makikita.” Hindi ako sanay makita siyang umiiyak nang ganito.Kaya hinawakan ko siya sa balikat. “Mom, I'm okay.” Pero alam kong hindi iyon sapat.Lumapit din si Dad. Hindi siya ganoon ka-emotional, pero kita ko sa mga mata niya ang bigat. “You scared us,”

Chapter 102

Ariana's POV Pagkababa ko pa lang ng sasakyan sa harap ng bahay namin,patakbo akong pumasok sa loob.Agad ng mata ko si Phrea,pero hindi ko siya makita. “Nasaan si Phrea?” agad kong tanong kay Lucas,na may ngiti sa labi niya. “Nasa silid. Kakatulog lang—” sabi ni Lucas, pero hindi ko na siya pinatapos. Mabilis akong pumanhik sa taas. Hindi ko na inintindi ang pagod, at ang hilo.Ang nais ko lang ay makita at mayakap ang anak ko. Pagbukas ko ng pinto ng kwarto, nandoon siya.Mahimbing ang tulog ni niya,nakayakap sa maliit niyang unan. Mas mahaba na ang buhok niya. Parang mas tumangkad siya O baka ako lang ang naninibago dahil sa tatlong buwan na hindi ko nakasama at nakita. Dahan-dahan akong lumapit sa kanyang kinahihigaan.At nang mahawakan ko ang pisngi niya, doon na tuluyang bumigay ang dibdib ko. “Baby…” bulong ko na nanginginig ang boses. Hindi ko napigilang mapaluha, ngunit tahimik lang. Ayokong magambala ang masarap niyang tulog.At gusto ko munang namnamin ang sanda

Chapter 103

Phyton's POV Dumaan ang ilang araw matapos ang rescue,bumalik kaming lahat sa trabaho. Akala ko magiging normal ang lahat kapag bumalik ako sa opisina-mga meeting, reports, tawag ng mga kliyente. Akala ko kapag sinuot ko ulit ang suit ko at umupo sa swivel chair sa harap ng malaking mesa, parang walang nangyari sa tatlong buwan naming survival sa isang isla. Pero mali ako,dahil pagpasok ko pa lang sa building,ramdam ko na ang mga mata. May mga bulungan. May mga ngiti ng relief.May ilan na tila nagdadalawang-isip kung lalapitan ba ako o bibigyan ng espasyo. “Sir, welcome back,” bati ng secretary ko, halatang emosyonal. Tumango ako. “Thank you. Resume na tayo.” Dumiretso ako sa opisina ko. Pagkaupo ko sa upuan, tumingin ako sa paligid. Pareho pa rin ang ayos. Pareho pa rin ang view ng siyudad mula sa glass wall. Pero ako-hindi na pareho. Binuksan ko ang laptop. Emails na sandamakmak,pending approvals. Reports na kailangang pirmahan. Dati,mabilis magdesisyon, walang in

Chapter 104

Ariana's POV Katatapos ko lang ayusin aking sarili sa harapan ng salamin.Nakahanda na ang bag ko at nasa sala si Phrea, abala sa panonood ng cartoons, kasama si Daddy. “Aalis ka?” tanong ni Daddy nang makita niya akong papababa ng hagdan. “Sandali lang po. May kakausapin lang sa labas." sagot ko, pilit na kalmado ang boses. Alam kong hindi na kailangang ipaliwanag kung sino.Tumango siya. Pagbukas ko ng pinto, saktong may papasok.Kaya napahinto ako-si Noah. Nakatitig siya sa’kin-hindi galit, pero mabigat. Parang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ‘to. “Aalis ka?” tanong niya ng diretso. “Oo,” sagot ko, na hindi umiwas sa tingin. Sandali siyang natahimik bago isinara ang pinto sa likod niya. Naiwan kaming dalawa sa maliit na espasyo sa may entrada. “Kanino!kay Phyton ba?” tanong niya. Hindi ko na tinago,agad ko na sinabe. “Oo.” Napabuntong-hininga siya at napakamot sa batok. Hindi siya sumigaw,hindi rin siya nagalit. Mas mabigat pa nga ang katahimikan niya kaysa siga

Chapter 105

Ariana's POV Matapos ang pagkikita namin namin ni phyton,umuwi din agad ako. Nang sabihin niyang ihatid ako,hindi ako pumayag-dahil may dala akong sasakyan. Pero bago kami tuluyang naghiwalay ng patutunguhan-mahigpit muna niyang hinawakan ang kamay ko.Parang sinasabe niyang-nandito lang ako,hindi kita iiwan.Pagkatapos, hinalikan niya ako sa noo. Pagdating ko sa bahay, bukas pa ang ilaw sa sala. Nandoon si Daddy, nagbabasa ng dyaryo. Si Noah naman ay nakaupo sa couch, hawak ang cellphone. Pagpasok ko, sabay silang napatingin. "ginabi ka."sabi ni Noah,muli niyang binaling ang tingin sa hawak niyang cellphone. "hindi namin namalayan ang oras."kalmadong sagot ko. Hindi na ako tinignan ni Noah, pero ramdam kong nakikinig siya. “Hmm,” maikling tugon niya, saka nag-scroll ulit sa cellphone niya. Si Daddy naman, ibinaba ang dyaryo at tinanggal ang salamin sa mata. “Kumain ka na ba, Arabelle?” tanong niya. “Opo,nag-dinner na.”sagot ko. Tumango siya,walang sermon,walan

Chapter 106

Ariana's POV Tahimik kaming kumakain,tanging tunog ng kutsara at tinidor lang ang maririnig sa mesa. Pero alam kong pare-pareho kaming may iniisip.Dahilan kaya hindi ko halos malasahan ang pagkain. Hanggang sa biglang-tumunog ang cellphone ko. Nanginginig ito sa tabi ng plato ko. Sabay-sabay kaming napatingin doon.Hindi ko agad hinawakan.Parang alam ko na kung sino. Mabagal kong inangat ang phone.At tama nga ako. Phyton calling… Biglang kumabog ang dibdib ko.Ramdam kong nakatingin sa’kin si Daddy. Si Noah naman, bahagyang tumigil sa pagnguya.Hindi ako agad sumagot.Pero patuloy ang pag-ring. “Aren’t you going to answer that?” kalmadong tanong ni Noah, pero may laman. Huminga ako nang malalim. "sasagutin ko lang ang tawag."sabi ko saka sila iniwan sa kusina. Lumabas muna ako upang sagutin ang tawag ni phyton,pero bago iyon-huminga muna ako ng malalim. “Hello?” maingat kong sagot. Sa kabilang linya, ilang segundo ng katahimikan bago ko narinig ang boses niya. “Ariana…” "May

Chapter 107

Lucas’ POV Tahimik ang biyahe. Nasa likod sina Mom at Dad, abala silang mag- usapan tungkol sa kung gaano katagal silang nawala at kong gaano nila nami-miss si Phrea. Paminsan-minsan, sumisingit ang tanong tungkol kay Arabelle-kung kamusta na raw ba siya, kung maayos na ba talaga siya. Sumagot lang ako ng maikli. “Okay naman.” Pero ang totoo, ramdam kong may kakaiba mula ng makabalik sila. Kanina sa tawag, saglit siyang natahimik bago sumagot. Hindi iyon ang Arabelle na kilala ko. Dati, kahit pagod, may lambing ang boses niya at may sigla.Ngayon… parang may iniingatang salita. “Anak,malayo pa ba tayo?” tanong ni Mom mula sa likod. “Mga isang oras pa, Ma,” sagot ko habang nakatutok ang mata sa kalsada. “Sabihan mo si Arabelle na h'wag na mag-abala. Kami na ang bahala sa dadalhin.” Ngumiti ako nang bahagya. “Sabi niya wala raw siyang gusto. Si Phrea na lang.” Napangiti si Mom. “Buti naman at gano’n.” Pero ako, hindi mapalagay.Pagkatapos ng tawag kanina,may gusto

Chapter 10

Lucas's POV Continued Hindi ko alam kong paano ako nakabalik sa loob ng bahay nila Ariana,matapos ang pag-uusap namin. Parang may bahagi sa’kin na naiwan sa ilalim ng punong iyon-kasama ng mga pangarap kong matagal ko nang hinintay.Pero-hindi pala,pangarap ko lang mag-isa. Maayos akong ngumiti sa harap nina Mom at Dad. Sumagot ako sa mga tanong nila. Nakisabay sa tawanan. Pero sa loob ko, parang may tahimik na pagguho. Hindi ako galit,at hindi ko rin siya masisisi. Mas masakit pala ang tanggapin ang katotohanang hindi ka na ang pinili-kahit wala ka namang ginawang mali. Pagkatapos ng hapunan, nagpaalam ako kay mom at dad-sinabi kong may kailangan lang akong ayusin. Walang nagtanong nang marami. Makalipas ang ilang minuto, nakaparada na ako sa labas ng pamilyar na bar-ang lugar kung saan madalas kaming magtagpo ng matalik kong kaibigan kapag may kailangang lunurin sa alak o pag-usapan sa katahimikan. Nauna na pala siya sa loob. Nakaupo sa sulok, may hawak nang baso na

Chapter 109

Phyton's POV Pagod ako maghapon sa trabaho-halos wala akong pahinga sa buong araw,sunod-sunod ang meeting. Pagpasok ko sa bahay, bahagya kong hinilot ang batok ko. Medyo masakit ang ulo ko. Ang gusto ko lang gawin ay maligo at matulog.Pero pag-angat ko ng tingin sa sala, natigilan ako. Nandoon sina Mama at Papa.Magkatabi at parehong tahimik.At mukhang hinihintay nila ako. Alam ko na agad ang dahilan.Kaya marahas akong napabuntong hininga.“dad-mom,” sabi ko, pilit na normal ang tono.Walang nagsalita agad. “Umupo ka muna,” sabi ni dad, malamig ang boses. Dahan-dahan akong umupo sa single sofa sa tapat nila.Ramdam ko ang bigat ng hangin sa pagitan namin. "anak,"panimula ni mom"nalaman namin mula kay tito Steban mo ang pagkansela ni Arabelle sa kasal nila ni Lucas." Hindi ako nagsalita,kaya si daddy naman ang nagsalita."phyton,sana maintindihan mo ang nais naming mangyari ng mommy mo-hindi lang ito para sa ating lahat,maging kay Phrea na anak ninyo.Isipin mong maigi,bago

Chapter 110

Ariana's POV Kabado ako sa mga sandaling ito.Kasalukuyang nasa loob pa rin ako ng banyo, hawak ang pregnancy test na ilang minuto ko nang tinititigan.Kanina pa malinaw ang resulta. Dalawang linya.Hindi ko alam ano ang mararamdaman ko sa mga sandaling ito. Napahawak ako sa lababo. Parang biglang nanghina ang tuhod ko. Hindi ito parte ng plano,hindi sa ganitong panahon at hindi sa gitna ng gulong pinagdadaanan namin. Sa labas ng pinto, naririnig ko ang mahihinang yabag ni Noah.Alam kong kanina pa siya d'yan sa labas, naghihintay ng resulta. Huminga muna ako nang malalim. Pinahid ko ang gilid ng mata ko. Hindi ako dapat magmukhang wasak paglabas ko.Pagkatapos,binuksan ko ang pinto. Napatingin siya sa’kin na may pagtatanong. "doon tayo sa sala mag-usap."sabi ni Noah sa wakas. Nakaupo pa rin si daddy kong saan ko siya iniwan kanina. Katahimikan sandali, hanggang si daddy ang unang nagsalita. "anong resulta?" Hindi agad ako nakasagot.Parang may nakabara sa lalamuna

ANTERIOR

...

8 9 10 11 12 13

PRÓXIMO

ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

DMCA.com Protection Status