Lahat ng Kabanata ng Pagmamay-ari Kita: Kabanata 101 - Kabanata 110

Ariana's POV Pagkababa ko pa lang ng sasakyan sa harap ng bahay namin,patakbo akong pumasok sa loob.Agad ng mata ko si Phrea,pero hindi ko siya makita. “Nasaan si Phrea?” agad kong tanong kay Lucas,na may ngiti sa labi niya. “Nasa silid. Kakatulog lang—” sabi ni Lucas, pero hindi ko na siya pinatapos. Mabilis akong pumanhik sa taas. Hindi ko na inintindi ang pagod, at ang hilo.Ang nais ko lang ay makita at mayakap ang anak ko. Pagbukas ko ng pinto ng kwarto, nandoon siya.Mahimbing ang tulog ni niya,nakayakap sa maliit niyang unan. Mas mahaba na ang buhok niya. Parang mas tumangkad siya O baka ako lang ang naninibago dahil sa tatlong buwan na hindi ko nakasama at nakita. Dahan-dahan akong lumapit sa kanyang kinahihigaan.At nang mahawakan ko ang pisngi niya, doon na tuluyang bumigay ang dibdib ko. “Baby…” bulong ko na nanginginig ang boses. Hindi ko napigilang mapaluha, ngunit tahimik lang. Ayokong magambala ang masarap niyang tulog.At gusto ko munang namnamin ang sanda

Ariana's POV Katatapos ko lang ayusin aking sarili sa harapan ng salamin.Nakahanda na ang bag ko at nasa sala si Phrea, abala sa panonood ng cartoons, kasama si Daddy. “Aalis ka?” tanong ni Daddy nang makita niya akong papababa ng hagdan. “Sandali lang po. May kakausapin lang sa labas." sagot ko, pilit na kalmado ang boses. Alam kong hindi na kailangang ipaliwanag kung sino.Tumango siya. Pagbukas ko ng pinto, saktong may papasok.Kaya napahinto ako-si Noah. Nakatitig siya sa’kin-hindi galit, pero mabigat. Parang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ‘to. “Aalis ka?” tanong niya ng diretso. “Oo,” sagot ko, na hindi umiwas sa tingin. Sandali siyang natahimik bago isinara ang pinto sa likod niya. Naiwan kaming dalawa sa maliit na espasyo sa may entrada. “Kanino!kay Phyton ba?” tanong niya. Hindi ko na tinago,agad ko na sinabe. “Oo.” Napabuntong-hininga siya at napakamot sa batok. Hindi siya sumigaw,hindi rin siya nagalit. Mas mabigat pa nga ang katahimikan niya kaysa siga

Ariana's POV Tahimik kaming kumakain,tanging tunog ng kutsara at tinidor lang ang maririnig sa mesa. Pero alam kong pare-pareho kaming may iniisip.Dahilan kaya hindi ko halos malasahan ang pagkain. Hanggang sa biglang-tumunog ang cellphone ko. Nanginginig ito sa tabi ng plato ko. Sabay-sabay kaming napatingin doon.Hindi ko agad hinawakan.Parang alam ko na kung sino. Mabagal kong inangat ang phone.At tama nga ako. Phyton calling… Biglang kumabog ang dibdib ko.Ramdam kong nakatingin sa’kin si Daddy. Si Noah naman, bahagyang tumigil sa pagnguya.Hindi ako agad sumagot.Pero patuloy ang pag-ring. “Aren’t you going to answer that?” kalmadong tanong ni Noah, pero may laman. Huminga ako nang malalim. "sasagutin ko lang ang tawag."sabi ko saka sila iniwan sa kusina. Lumabas muna ako upang sagutin ang tawag ni phyton,pero bago iyon-huminga muna ako ng malalim. “Hello?” maingat kong sagot. Sa kabilang linya, ilang segundo ng katahimikan bago ko narinig ang boses niya. “Ariana…” "May

Lucas's POV Continued Hindi ko alam kong paano ako nakabalik sa loob ng bahay nila Ariana,matapos ang pag-uusap namin. Parang may bahagi sa’kin na naiwan sa ilalim ng punong iyon-kasama ng mga pangarap kong matagal ko nang hinintay.Pero-hindi pala,pangarap ko lang mag-isa. Maayos akong ngumiti sa harap nina Mom at Dad. Sumagot ako sa mga tanong nila. Nakisabay sa tawanan. Pero sa loob ko, parang may tahimik na pagguho. Hindi ako galit,at hindi ko rin siya masisisi. Mas masakit pala ang tanggapin ang katotohanang hindi ka na ang pinili-kahit wala ka namang ginawang mali. Pagkatapos ng hapunan, nagpaalam ako kay mom at dad-sinabi kong may kailangan lang akong ayusin. Walang nagtanong nang marami. Makalipas ang ilang minuto, nakaparada na ako sa labas ng pamilyar na bar-ang lugar kung saan madalas kaming magtagpo ng matalik kong kaibigan kapag may kailangang lunurin sa alak o pag-usapan sa katahimikan. Nauna na pala siya sa loob. Nakaupo sa sulok, may hawak nang baso na

Ariana's POV Kabado ako sa mga sandaling ito.Kasalukuyang nasa loob pa rin ako ng banyo, hawak ang pregnancy test na ilang minuto ko nang tinititigan.Kanina pa malinaw ang resulta. Dalawang linya.Hindi ko alam ano ang mararamdaman ko sa mga sandaling ito. Napahawak ako sa lababo. Parang biglang nanghina ang tuhod ko. Hindi ito parte ng plano,hindi sa ganitong panahon at hindi sa gitna ng gulong pinagdadaanan namin. Sa labas ng pinto, naririnig ko ang mahihinang yabag ni Noah.Alam kong kanina pa siya d'yan sa labas, naghihintay ng resulta. Huminga muna ako nang malalim. Pinahid ko ang gilid ng mata ko. Hindi ako dapat magmukhang wasak paglabas ko.Pagkatapos,binuksan ko ang pinto. Napatingin siya sa’kin na may pagtatanong. "doon tayo sa sala mag-usap."sabi ni Noah sa wakas. Nakaupo pa rin si daddy kong saan ko siya iniwan kanina. Katahimikan sandali, hanggang si daddy ang unang nagsalita. "anong resulta?" Hindi agad ako nakasagot.Parang may nakabara sa lalamuna