Lahat ng Kabanata ng Pagmamay-ari Kita: Kabanata 71 - Kabanata 80

Ariana’s POV Tahimik ang opisina.Tanging tunog ng keyboard at mahinang ugong ng aircon ang kasama ko habang abala ako sa pag-aayos ng mga dokumentong kailangang isumite bago matapos ang araw na ito. Sanay na ako sa ganitong katahimikan—ito ang uri ng tahimik na nagbibigay ng kontrol, ng kaayusan. Isang bagay na matagal ko nang hinabol matapos ang kaguluhan ng nakaraan. Biglang tumunog ang phone ko sa gilid ng mesa.Saglit lang ang sulyap ko, handa sana akong balewalain iyon, pero nanigas ang mga daliri ko nang mabasa ko ang pangalan sa screen. "tita Cony" Nanikip ang dibdib ko. Hindi agad ako huminga. Hindi ko rin agad binuksan ang mensahe na galing sa kanya.Parang isang maling galaw ko lang ay babagsak na naman ang mundong matagal kong binuo para sa sarili ko at para sa anak ko. Sa huli, pinilit kong maglakas-loob at binuksan iyon. “Magandang araw, Ariana. Pasensya na sa istorbo. Kami ng asawa ko ay humihingi ng kaunting oras mo. Nais sana naming makita ang bata… kung ma

Phyton’s POV Matapos ang pag-uusap naming nila Noah at Ariana ng araw na iyon tungkol sa bata, masasabi kong masaya ako. Masaya—dahil malinaw na maayos ang kalagayan niya. Masaya—dahil nakita ko ang inosenteng ngiti niya, ang mga matang walang alam sa mga pagkukulang ng matatanda. Sa mga sandaling iyon, naniwala akong sapat na ang makita siyang buháy, masaya, at ligtas. Ngunit may bahagi sa dibdib ko ang nasasaktan. Lalo na nang ipakilala ako ni Ariana sa kanya. “Anak, si Tito Phyton.” Ngumiti ako,tumango. Lumuhod pa ako upang mapantayan ang taas niya. Ginawa ko ang lahat para magmukhang normal ang mga sandaling iyon, para hindi mahalata ang biglang pagbigat ng dibdib ko. Pero nang marinig kong tinawag niyang “Daddy” si Lucas-parang may dahan-dahang tumutusok sa dibdib ko. Hindi malakas,hindi rin marahas. Tahimik lang—pero sapat para maramdaman kong may bahagi ng pagkatao kong tuluyang naisantabi. Masakit pala. Akala ko handa na ako. Akala ko ayos lang sa aki

Ariana’s POV Kinabukasan, hindi pa sumisikat ang araw ay gising na ako. Tahimik ang bahay. Maingat akong kumilos habang isinasara ang zipper ng bag kong dadalhin ko, pilit kong iniiwasang gumawa ng ingay. Sumilip ako sa kwarto namin ni Phrea. Mahimbing ang tulog niya, yakap ang maliit na unan, bahagyang nakasimangot na para bang may panaginip.Lumapit ako at hinalikan ang noo niya. “Babawi ako pagbalik ko.” bulong ko, kahit alam kong hindi niya iyon maririnig. Paglabas ko sa sala, nandoon na si Noah-naghihintay. Hawak niya ang susi ng kotse, maayos ang suot kahit halatang kulang sa tulog. Nagtagpo ang aming mga mata-walang kailangang sabihin. “Handa ka na?” tanong niya. Tumango ako. “Oo.”Kinuha niya ang dala kong bag saka naunang lumabas at tinungo ang sasakyan.Sumakay kami.Sa biyahe papuntang airport, halos walang nagsalita sa amin. Hindi dahil may tampuhan—kundi dahil pareho naming alam na ang katahimikan ay mas maayos kaysa sa mga salitang maaaring makapagpagulo sa is

Rescue Update Makalipas ang ilang oras mula nang mawalan ng signal ang eroplano, tuluyan nang kumilos ang rescue operations. Mula sa baybayin hanggang sa malalim na bahagi ng dagat, nagkalat ang mga barko ng coast guard, rescue helicopters, at mga volunteer vessel. Ang karagatan—na kanina lang ay tila tahimik ay naging saksi sa isang desperadong paghahanap. Sa ibabaw ng tubig, unti-unting lumitaw ang mga bakas ng trahedya. Mga piraso ng upuan.Mga maletang bahagya pang bukas, inaanod ng alon. Isang life vest na walang may suot. Isa-isang iniligtas ang ilang pasahero. May natagpuang lalaki na nakakapit sa isang bahagi ng pakpak ng eroplano—wala nang malay, pero humihinga pa. May isang batang babae na lumulutang, yakap ang isang inflatable cushion-nanginginig sa lamig at takot. May mag-asawang sugatan ngunit buhay pa at pilit na nagkakahawak ng kamay- na para bang iyon na lang ang nagpapanatili sa kanila sa mundo. Isa-isa silang isinakay sa rescue boats. Isa-isa ring tinawag

Ariana's POV Mariin akong napapikit, kasabay ng pag-agos ng mga luha kong humahalo sa alat ng dagat. Hindi ko na alam kpng alin ang mas maalat—ang tubig na bumabalot sa amin, o ang sakit na sumisikip sa dibdib ko. Sumabay pa ang hampas ng alon sa katawan ko, paulit-ulit, parang may sariling tibok ang karagatan—walang pakialam sa mga nawawala,walang awa sa mga naiwan. Hindi ko alam kong ilang minuto o ilang oras akong ganoon. Yakap-yakap ko pa rin si Phyton, parang kong bibitaw ako, doon tuluyang magiging totoo ang lahat. Parang hangga’t hawak ko siya, may tsansa pang magbago ang wakas. Nang sa wakas ay nagmulat ako ng mga mata, masakit ang liwanag. Maputla ang langit—kulay abo na may bahid ng umagang pilit bumabangon. At doon ko napansin… iba na ang galaw ng alon. Mas mababaw. Mas mabagal-nakita kong malapit na kami sa lupa. Kumirot ang dibdib ko nang makita ko ang anyo ng baybayin—mga punong nakahilera sa malayo, ang kulay ng buhangin na unti-unting lumilinaw sa paningin ko. Tah