Lahat ng Kabanata ng Pagmamay-ari Kita: Kabanata 81 - Kabanata 90

Phyton's POV Sa mga sumunod na araw naming pananatili rito sa isang lugar-nagising ako sa tunog ng alon at sa mahinang huni ng hangin na dumaraan sa mga puno sa gilid ng dalampasigan. Masakit pa rin ang buong katawan ko, pero iba na ang sakit—hindi na ito iyong parang hinihila ka pabalik ng dagat, kundi iyong paalala na buhay na ako at kailangan ko ng kumilos. At si Ariana-nakahiga siya sa buhanginan, bahagyang nakatagilid, yakap ang improvised na kumot. Mabagal at pantay ang paghinga niya. Sa liwanag ng umaga, mas malinaw kong nakita ang pagod sa mukha niya—ang mga pilikmata niyang basa pa rin sa luha ng kagabi, ang buhok niyang gusot, ang mga kamay niyang may galos. Saglit akong napatigil sa pagtingin. Parang may parte sa akin na gustong manatili roon,bantayan lang ang paghinga niya at siguraduhing hindi siya mawawala sa pagmulat ko. Pero mas malakas ang isa pang tinig sa loob ko—ang tinig na nagsasabing- kong gusto naming mabuhay, kailangan kong gumalaw. Dahan-dahan akong

Phyton’s POV Sa mga sumunod na araw ng pananatili namin sa isla, unti-unting nag-iba ang takbo ng oras. Hindi na ito binibilang sa oras o araw—kundi sa mga sandaling tahimik kaming magkasama. Sa paghahati ng pagkain,sa paghahanap ng tubig na kailangan naming inumin. Sa pag-upo sa buhangin habang pinapanood ang dagat na minsang muntik nang kumuha ng lahat sa amin. At sa mga sandaling iyon, mas naging malinaw sa akin ang isang bagay na matagal ko nang pilit tinatanggihan.Hindi pala talaga nawawala ang damdamin-natutulog lang.Dahil isang hapon, habang abala ako sa pag-aayos ng mga kahoy na magagamit namin mamayang gabi- nakita ko siyang lumusong sa dagat.Si Ariana. May suot siyang maliit na tela—improvised, simple, walang anumang intensyong mang-akit. Pero sa paraan ng pagdampi ng araw sa balat niya, sa kong paano hinahaplos ng alon ang mga binti niyang mapuputi, para akong binuhusan ng katahimikan na may kasamang panganib.Hindi ako dapat tumingin sa kanya nang matagalPero tu

Ariana's POV Ilang araw na kaming nasa isla. Hindi ko na mabilang kong pang-ilang sikat at paglubog na ng araw-pare-pareho na lang ang itsura ng langit, pare-pareho ang tunog ng alon, pare-pareho ang pakiramdam ng paghihintay na unti-unting nauubos.Sa una, bawat umaga ay may kaunting pag-asa.Baka may barkong dadaan. Baka may helikopter na lilitaw sa abot-tanaw. Baka may makakita ng apoy, ng usok, ng anino naming dalawa.Pero habang tumatagal, mas nagiging mabigat ang katahimikan,walang dumating. Ang dagat sa paligid namin ay parang isang malaking salamin—walang bakas ng mundo sa kabila. Walang ingay ng makina,walang sigaw ng tao. Tanging hangin at alon na paulit-ulit lang,walang pagod at walang pakialam. At doon nagsimulang pumasok ang takot sa dibdib ko.Hindi iyong bigla at marahas—kundi iyong dahan-dahang gumagapang. Iyong takot na sumisiksik sa pagitan ng paghinga ko. Iyong tanong na ayaw mong bigkasin pero paulit-ulit na bumubulong sa isip mo: Paano kong walang darating?Paano

Phyton's POVPagmulat ko ng mga mata, ang unang pumasok sa isip ko ay ang init.Hindi na iyong nakapanghihinang init ng lagnat -kundi iyong init na unti-unting bumabalik sa katawan ko,sa dugo, sa paghinga ko. Masakit pa rin ang ulo ko, pero malinaw na ang paligid.Ang silong naming dahon ng niyog. Ang tunog ng hampas nang alon,at ang presensya ni Ariana sa tabi ko na nakayakap sa'kin ang braso niya-himbing nang tulog.Ang paghinga niya ay pantay at banayad. Nararamdaman ko ang init ng balat niya sa akin.Hindi lang init ng katawan, kundi init na diretso sa dibdib ko. Hindi ako gumalaw dahil natatakot akong magising siya. Natatakot akong magbago ang sandaling ito kapag kumilos ako. Kaya tinitigan ko lang siya habang bahagyang nakabuka ang labi niya.Ang pilikmata niyang nakahimlay sa pisngi, ang buhok niyang nakakalat sa balikat ko.Halos napapamura ako ang isipan ko dahil sa damdaming ngayon na parang isang apoy añna biglang nabuhay. “Hindi!"bulong ko sa sarili ko, halos hindi marinig

Ariana's POV Nakaramdam ako ng pamimigat sa aking dibdib dahil sa mga narinig kong sinabe ni Phyton.Hindi naman siya naging masakit magsalita. Sa totoo lang, maingat pa nga. Pero minsan, mas masakit ang mga salitang pinipiling hindi sabihin kaysa sa mga direktang binibigkas.Tahimik akong nakatayo habang nakatingin sa kanya. Kita ko ang pag-iwas niya ng tingin sa'kin,ang pilit na pagiging kalmado, at doon ko mas lalong naramdaman na may pader sa pagitan namin—hindi dahil ayaw niya, kundi dahil pinili niya.At mas masakit iyon.Gusto kong magsalita. Gusto kong sabihin na naiintindihan ko siya kong ayaw niyang sabihin.Pero may parte sakin ang nanghihinayang—hindi dahil umasa ako nang sobra, kundi dahil may katotohanang malinaw naming pareho pero walang lakas ng loob na bigkasin.Huminga ako nang malalim at pilit na inayos ang sarili ko. Ayokong makita niya ang bigat na nararamdaman ko. Ayokong maging dahilan pa ng pag-aalala niya.“Okay lang,” mahina kong sabi, kahit hindi ako sigurado