Lahat ng Kabanata ng Pagmamay-ari Kita: Kabanata 61 - Kabanata 70

Ariana's pov Sa paglipas ng panahon, natutunan kong ang sugat ay hindi laging naghihilom sa paraan na inaasahan natin. May mga sugat na nananatili—hindi para pahirapan ka, kundi para paalalahanan kang minsan kang naging totoo, minsan kang nagmahal, at minsan kang pumili kahit masakit. Lumipas ang mga araw na parang magkakapareho: mga check-up, mga paalalang uminom ng vitamins,mga gabing dapat maaga akong natutulog dahil mabilis na akong napapagod. Ngunit sa bawat paggising ko sa umaga, may munting pagbabago. May kaunting tapang na nadadagdag. May kaunting linaw na pumapalit sa dati kong kalituhan. Unti-unti kong naramdaman ang mas malinaw na galaw sa loob ng tiyan ko—hindi na basta kaba, hindi na takot. Isa na siyang presensya. Parang tahimik na boses na nagsasabing, Narito ako. Lalaban ako kong lalaban ka-iyon ay ang anak ko. Si Noah, naging mas madalas ang pagdalaw niya sa kwarto ko tuwing umaga bago siya pumasok sa trabaho—o kong minsan, hindi na rin siya pumapasok. Sa umaga,m

Ariana's pov Ilang buwan na ang lumipas mula nang ipanganak ko si phrea at sa bawat araw na dumaraan, mas nararamdaman ko ang bigat at saya ng pagiging isang ina. Hindi madali ang lahat, lalo na’t hindi ko na maibabalik ang nakaraan, pero pinipilit kong maging matatag para sa anak ko at para sa sarili ko. Nag-aral ako na siyang naging sandigan ko—isang paraan para muling makabuo ng pangarap na para lamang sa akin, para sa amin ng anak ko-si Phrea. Sa unibersidad, unti-unti akong nakabuo ng bagong buhay. Nagsimula akong magkaroon ng mga bagong kaibigan, mga guro na tumutulong sa akin, at syempre, si Lucas. Si Lucas ay hindi lamang isang simpleng kaklase. Siya ay isang tao na sa kabila ng lahat ng aking mga takot at pagdududa, ay nanatiling nandiyan. Hindi niya minadali ang puso ko, hindi niya ako pinilit na umibig muli. Sa halip, ipinakita niya sa akin na ang pagmamahal ay hindi lang tungkol sa pag-angkin, kundi tungkol sa pagrespeto sa proseso ng isa’t isa. Minsan, habang nagl

Ariana/Arabelle Pov Tahimik na ang buong bahay. Mahimbing nang natutulog si Phrea sa kama—mahigpit ang yakap sa paborito niyang laruan. Tatlong taong gulang na siya. Sa bawat paghinga niya, para akong pinapaalalahanan kong bakit kailangan kong maging matapang. Nakaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang isang folder ng mga dokumento—passport, papeles, at ang tiket pauwi ng Pilipinas. “Handa ka na ba talagang bumalik ng Pilipinas?” marahang tanong ni Noah mula sa may pintuan. Hindi ako agad nakasagot.Paano mo sasabihing handa ka, kong ang puso mo mismo ay nanginginig?Ilang taon kong iniiwasan ang salitang Pilipinas, na minsan kong minahal na hindi dapat talikuran. “Hindi ko alam,pero kailangan na.”totoo kong sagot. Lumapit siya at naupo sa tabi ko. Matagal na naming napag-usapan ang pagbabalik namin—hindi isang biglaang desisyon, kundi isang hakbang na dahan-dahang hinubog ng panahon. May mga obligasyong kailangang harapin. May mga tanong na hindi puwedeng manatiling tahimik habambu

Phyton's povPababa ako ng hagdan,makakasalubong ko si Noah na nakakunot ang noo."Noah."tawag ko sa kanya."may pupuntahan lang ako."Mas lalong kumunot ang noo niya dahil sa sinabe ko."saan ka pupunta,isasama mo ba si Phrea?"tanong niya sa'kin.Mabilis akong umiling."hindi."agad kong sagot."ako lang mag-isa,para kasing may nag-uutos sa'kin na puntahan ang lugar kong nasaan ang maraming alaala ni lolo Damian."Napabuntong hininga siya"sige,ako muna ang bahala sa kanya.Basta mag-iingat ka,babalik kang ligtas."Tumango ako at ngumiti.Bago ako tuluyang umalis,nagpaalam muna ako ng maayos sa anak ko." Nueva Vizcaya".isang malaking karatula sa gilid ng daan. Pagkababa ko ng sasakyan, sinalubong ako ng amoy ng lupa at damo. Iba ang hangin dito—mas mabigat, mas totoo.Parang bawat paghinga ko ay may kasamang alaala. Ilang taon na rin ang lumipas, pero hindi nagbago ang daan.Maliko pa rin ang daan,kong saan minsang naligaw si Phyton.May nagtataasang damo at mga puno. At naroon pa rin ang

Phyton's POV Apat na taon… Mataman akong nakatitig sa malayo habang may hawak na baso ng alak. Tahimik ang paligid, pero magulo ang isip ko. Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kong ito na ba ang tamang panahon upang bumalik—upang harapin ang lahat, at tuluyang ilibing ang nakaraan na matagal ko nang daladala. Alam kong nag-aalala na sina Mom at Dad. Umalis ako nang walang paalam, walang paliwanag,walang tawag ni walang text. Matapos ang gabi ng kaarawan ng ina ko,umalis akong hindi nila namalayan.Nagtungo sa isang lugar,na walang nakakaalam maliban kay Marco. Mabigat ang dibdib ko sa tuwing naiisip ko ang mukha ni Mom—kung paano niya ako hahanapin sa bawat anino, sa bawat tunog ng telepono. Si Dad naman, kahit hindi palasalita, siguradong alam kong gabi-gabi rin akong iniisip. Hindi ako naging mabuting anak. Alam ko iyon. Pero noong panahong iyon, masyado akong durog para manatili. Isang lagok pa ng alak ang ginawa ko, pero hindi nito kayang lunurin ang alaala. Lalon