All Chapters of นางฟ้ามาเฟีย: Chapter 121 - Chapter 130

“…อยากรู้จริงว่าใครนะที่ทำให้ท่านลูส เดือดเป็นขุมเพลิงในอเวจีได้เพียงนี้” เอ็ดเวิร์ดคิ้วขมวด มองน้ำใสที่ปิดประตูอย่างรวดเร็ว            “ดูคุณกลัวลูส มากเลยนะ”            “จะว่ากลัวก็ไม่เชิง แต่อารมณ์แบบนี้ของเขาก็น่ากลัวไม่น้อยไม่ใช่เหรอ...แต่เรียกว่าเกรงๆ จะดีกว่า อย่าได้เห็นยามที่เขาโกรธเลย ราบเป็นน่ากลองเลยล่ะ”            “คุณเคยเห็นเหรอ?”            “ยามในเมืองแบบนี้ พึ่งเคยเห็น แต่ยามที่ออกสนาม เห็นครั้งสองครั้ง ลูสฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้อย่างเลือดเย็น จนคิดว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ และถ้าคนของเราหรือพวกเราใครต้องเสียท่าและจากไป ลูสจะเปลี่ยนไปจนน่ากลัวมาก...” น้ำใสหวลนึกถึงที่เคยออกภาคสนาม ประจัญบานร่วมทำงานกับลูส ใบหน้าหวานๆ ก็ค่อยๆเปลี่ยนไป    &nb

“เมแกน อย่าเสียงดังสิครับ ผมเป็นห่วงเชือกฟาง แต่ผมไม่งี่เง่านะครับ...”            “อย่าช้าอยู่เลย” โนอาห์กล่าวเตือน ไอเดนและเมแกนขยับเดินไปที่เตียงของโนอาห์ทันที ไอเดนดึงโต๊ะสำหรับทานอาหารของผู้ป่วยมาตรงหน้าโนอาห์ และเริ่มลงมือกันทันที เมแกนไม่เข้าใจว่าทั้งสองกำลังทำอะไร จึงยืนดูอยู่ ไอเดนต่อสายโน้ตบุคของตนให้โนอาห์แล้ว ก็ล้วงเอาโทรศัพท์ของตนออกมา ต่อสายเข้ากับโน้ตบุค            โนอาห์ก็พิมพ์บางอย่าง และหน้าจอคอมก็เปลี่ยนไปเป็นตาข่าย ไม่ใช่ เครือข่าย ใยแมงมุม ต่างหาก            “ภาระกิจ Spider...เริ่มแล้ว” โนอาห์เปิดลำโพงโทรศัพท์            “ไอเดน ถามได้มั้ยว่ากำลังทำอะไร?”            “พวกเรากำลังหาตำแหน่งของเชือกฟางครับ

ลูส ที่เดินหาตามวิถีว่า แผงวงจรน่าจะซ่อนอยู่บริเวณนี้ ดวงตาเข้มหลี่ลง เมื่อในที่สุดเขาก็เจอมัน อาวุธบรรจุตะกั่วถูกเก็บไว้ที่เอว เขาดึงมีดพับขนาดเล็กแต่ทรงประสิทธิภาพออกมา ค่อยๆเปิดกล่องสีเหลี่ยมขนาดฟุตคูณฟุต ภายในมีสายไฟมากมายๆ รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าเขา พวกนี้ไม่มีสมองที่จะดัดแปลงหรือออกแบบให้แผงวงจรเป็นแบบอื่นเลยเหรอ นี้มันแบบที่เขาเป็นคนออกแบบเองทั้งหมด แต่พวกมันผิดที่มาใช้กับเขา เขาให้อาวุธชิ้นนี้ไป เพราะอยู่ฝ่ายเดียวกัน แต่มีบางอย่างที่เขาไม่ได้บอกและแจ้งเพื่อนร่วมอาชีพเดียวกัน กับแผงวงจรพวกนี้ว่าเขาซ่อนลูกเล่นไว้เช่นกัน คนที่รู้เรื่องนี้ก็มีแต่ครูก้าคนสนิทและไว้ใจมากเหมือนไว้ใจตัวเองกับอีกคนคือ  น้ำใสที่ใคร่จะอยากรู้ แต่ทำไม่เป็น แต่เธอรู้หลักการของเขาดี และตอนนี้คงบอกให้ทุกคนหาที่ซุ่มแล้ว...เหลือแต่เขาที่ต้องไปเอาหัวใจของตัวเองในโกดังร้างข้างในมาเบียดข้างกายให้เร็วที่สุด            ลูสตัดสายไฟบางเส้นและทำอะไร ต่อมิอะไรอีกหลายอย่าง สองสามนาที เขาดึงโทรศัพท์ของตัวเองออกมา และแกะฝาด้านหลังออก มีสายไฟเส้นหนึ่งที่โผล

“ครับ” เอริคตอบรับอดัม แต่บางอย่างที่สีข้างเขา อดัมมองตากับเจอาร์ เอริคไม่ได้สวมเสื้อเกราะ จึงไม่มีแนวการป้องกัน ทำให้แท่งไม้เสียบที่สีข้างเขา แต่ไม่ลึกมาก อดัมถอดเสื้อเกราะของตัวเองออกทันที เพราะมันเป็นแบบเส้นใยพิเศษเข้ารูป มันจะช่วยห้ามเลือดให้กับเอริคได้หลังจากที่เขาดึงแท่งไม้นั้นออก เจอาร์รีบถอดเสื้อที่เอริคสวมออกทันที “อื้มมมมม...” เสียงคำรามในคอของเอริคดังออกมา เมื่อไม่มีสัญญาณบอกกล่าวใดๆ ล่วงหน้าในการดึงแท่งไม้ออกจากร่างกายเขา เสื้อที่เอริคสวม ถูกวางและกดแผลที่มีของเหลวไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ดวงตามรกตและดวงตาสีเข้มของเจอาร์ มองกันอย่างรู้และเข้าใจ ว่าเอริคมีเวลาไม่มาก เส้นเลือดใหญ่ แท่งไม้สร้างความเสียหายให้กับเส้นเลือดใหญ่เข้าแล้ว            “อดทนหน่อยนะ อย่าหลับนะ” อดัมเอ่ยกับเอริค เมื่อสวมเสื้อเกราะให้เรียบร้อย เอริคพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “พี่เจอาร์ คุ้มกัน เราจะฝ่าออกไป...” เจอาร์เข้าใจทันที อดัมประคองร่างของเอริคไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือดึงอาวุธบรรจุตะกั่วออกมา

“หมดเรื่องแล้วสินะ!” อลันพูดกับปิ่นมุก ที่เขาโอบเอวไว้อย่างหวงแหนไม่เปลี่ยนแปลง            “ค่ะ คงจบเสียที ขอช่วงเวลาชีวิตที่สงบสักนิดเถอะค่ะ...” อลันอดยิ้มออกมาอีกครั้งไม่ได้ ขำขันกับท่าทางของปิ่นมุก ก่อนหน้านี้เธอก็น้อยเสียเมื่อไหร่ คราวนี้คงเข้าใจความรู้สึกของเขาอย่างจริงๆจังๆเสียทีว่า เวลาคนที่เรารัก รักมาก คอยแต่จะหาเรื่องใส่ตัวให้ตัวเองต้องเดือดร้อนมันเป็นยังไง             “จะบ้าเหรอไง...ฉันไม่ไป” น้ำใสร้องบอกเอ็ดเวิร์ด ที่คอยแต่จะลากเธอกลับไปกับเขา            “ผมอยากพาคุณไปที่หนึ่งนะ...” น้ำใสถอนหายใจ อย่างจำใจ จำยอม ครั้งนี้เปลี่ยนไป เธอไม่ชินเลยที่มีใครสักคนมาติดหนึบแบบนี้ ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรของเขานะ ทั้งๆที่เขาเองห่างไกลความขี้เหร่ น่าเกลียด มาก สิ่งที่ติดตามเขา หล่อ เท่ห์ ทรงเสน่ห์ บาดหัวใจ โอ้ย!!! เยอะแยะไปหมด แต่ทำไมเขาถึงมา