ยั่วรัก คุณหมอวายร้าย의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 38

หลายเดือนต่อมาหลังจากที่ปรางค์วลัยเริ่มเปิดใจให้เมฆา อาการที่เธอเป็นต่างๆก็ค่อยๆทุเลาลง ชายหนุ่มช่วยซัพพอร์ตทั้งทางใจและเวลาให้กับหญิงสาวต่อเนื่องอย่างที่เขารับปากเอาไว้ เหมือนดั่งที่หลายคนว่าไว้ว่าการจัดการที่ต้นเหตุคือการเยียวยาที่ดีที่สุด“แกไม่คิดจะลงเอยกับหมอเมฆหน่อยเหรอวะ” ชมพูแพรถามขึ้นมาระหว่างที่ทั้ง 3 คนกำลังเดินไปหามื้อเที่ยงกิน“ยังไม่คิด” ปรางค์วลัยตอบแทบจะทันที“แต่ฉันว่าหมอเมฆก็คาดหวังอยู่นะแก ฉันดูออก” พศินบอกน้ำเสียงจริงจัง“ก็ช่างสิ ฉันทรมานมานานหลายปี ไม่ว่าอีตาเมฆจะคิดอะไร ฉันไม่คิดทั้งนั้นแหละ” ปรางค์วลัยยังคงไม่สนใจ“โถ่ พี่หมอของฉัน” พศินแกล้งรำพึงรำพัน“หมอเมฆเป็นของแกต้องแต่เมื่อไหร่ยะ เดี๋ยวฉันจะฟ้องเบน” ชมพูแพรขมวดคิ้วอย่างคนตามมุกไม่ทัน“จบกัน ช่างเถอะ” พศินตัดบทก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบข้อความที่ดังขึ้นพอดีชมพูแพรหันมามองสบตาปรางค์วลัย หญิงสาวยักไหล่อย่างไม่แคร์จนเพื่อนสนิทอย่างชมพูแพรต้องถอนหายใจ“เอาล่ะ สั่งเมนูค่ะสาวๆ”เมื่อเดินมาถึงที่ร้านส้มตำร้านประจำ พศินก็ยื่นกระดาษปากกามากลางวง ชมพูแพรกับปลางค์วลัยจึงเดินไปนั่งลงที่โต๊ะที่ยังว่างอยู่ พศิน

หลังจากปรางค์วลัยขึ้นห้องไปไม่นาน ร่างสูงของเมฆาก็หมุนตัวกลับออกไป ชายหนุ่มกลับไปอาบน้ำที่บ้านของตัวเอง ก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้ง โดยไม่ลืมปิดล็อกประตูและตรวจเช็กความเรียบร้อยเมื่อเห็นว่าทุกอย่างแน่นหนาดีแล้ว เท้าเรียวยาวของบุรุษก็ก้าวช้าๆแต่หนักแน่นมั่นคง ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเสียงดังให้รำคาญใจแม้แต่แอะเดียว จนเมื่อมาถึงหน้าประตูห้องนอนที่เขาใช้นอนเป็นประจำตลอดหลายเดือนมานี้ มือหนาก็ยกขึ้นจับลูกบิดหมุนมันเบาๆประตูก็เปิดแง้มออกโดยไม่มีเสียงดวงตาคมมองตรงไปที่เตียงนอนหลังใหญ่ ร่างสูงขยับก้าวเดินเข้าไปช้าๆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเจ้าของห้องเอาแต่ดูโทรศัพท์จนไม่สนใจ ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าเขาเดินเข้ามาในห้องจึงหยุดยืนอยู่ข้างเตียง สายตามองไปที่ร่างอวบอิ่มในชุดนอนกระโปรงที่กำลังนอนคว่ำหน้าดูโทรศัพท์ ตอนนี้บั้นท้ายกลมมันดันให้ชายกระโปรงมันสั้นขึ้นจนความยาวอยู่แค่ต้นขาเนียนของเธอเท่านั้นเมฆายืนนิ่งอยู่พักใหญ่ ปรางค์วลัยก็ไม่มีท่าทีจะรู้สึกตัว เขาจึงก้าวขึ้นเตียงไปโดยไม่ได้ส่งเสียง จนทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงแล้วพลิกกายทันทีธรรมชาติของคนตกใจที่มักจะอุทานหรือปล่อยสิ่งของในมือ ปรางค์วลัยก็เช่นกัน เธอร

“.....”“อยากไหม”“อือ”“อยากอะไร”“อยากโดนเอา”“งั้นก็ลุกขึ้นมาสิ ทำเองเลย”เมฆาขยับลุกขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง รอจนปรางค์วลัยลุกขึ้นมาก็ช่วยจับให้เธอขยับเข้ามานั่งคุกเข่า หญิงสาวอ้าหัวเข่าออกจนกว้าง มือจับบ่าเขาเอาไว้แน่นแล้วค่อยๆหย่อนสะโพกลงจนหัวมังกรจ่ออยู่ที่ปากถ้ำ หญิงสาวหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆกดตัวลง เมื่อหัวหยักมันผลุบเข้าไปภายในถ้ำ กายสาวสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย แต่ก็กดตัวเองลงจนสุด“อื้อออ”“ท่านี้มันจะทำให้เม็ดของเธอโดนขยี้ด้วยน่ะ เวลาที่เธอบดร่องกับโคนของฉัน” เขาบอกพลางจับสะโพกกลมบดลงเข้าหาตัวเองเป็นการยืนยันคำพูด“อ๊ายยย”“เสียวไหม”“อือ”“เสียวก็พูดออกมา ร้องออกมา ไม่ต้องเก็บ”มือหนาจับกลุ่มผมยาวกระชากจนหญิงสาวหน้าหงาย ก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนลำคอขาวที่ตอนนี้มีทั้งรอยกัดและรอยดูดอยู่หลายที่ก้อนเนื้ออวบถูกบีบขย้ำรุนแรงเป็นการกระตุ้นให้หญิงสาวฮีทมากขึ้น ปรางค์วลัยขยับสะโพกเบาๆ เธอไม่ได้ขยับยกสะโพกขึ้นลง แต่ขยับท่าทางเดียวกับเขาเวลาที่เขากระแทกใส่ร่องเธอ กลีบดอกไม้ที่แหวกออกจากขนาดของท่อนเอ็นทำให้เกสรสีสวยบดขยี้กับโคนเนื้อยามที่เธอขยับสะโพก“อือ อ๊ะ อ๊า” ปรางค์วลัยครางเป็นจังหวะยามที

หลังจากกึ่งลากกึ่งจูงปรางค์วลัยออกมาจากในผับได้ เขาก็จับหญิงสาวยัดเข้ารถ แล้วขับออกมาด้วยความเร็วพอสมควร จนกระทั่งมาถึงเส้นทางแยกก่อนขึ้นทางด่วน เขาก็เลี้ยวเข้าซอย ขับตรงไปสักพักจนเมื่อเห็นมุมที่สามารถพุ่งเอาหน้าเข้าไปจอดได้ก็รีบจอดแล้วปิดไฟในรถ“แวะทำไม ไม่กลับบ้านเหรอ” ปรางค์วลัยถาม ท่าทางเธอมึนงงเมฆาไม่ตอบอะไร เขาแค่เปิดประตูฝั่งตัวเองออกแล้วเดินอ้อมมาฝั่งที่ปรางค์วลัยนั่งอยู่ หญิงสาวลงจากรถด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ แต่เมื่อเขาเปิดขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังแล้วตบที่หน้าขาของตนเองเธอก็ถึงบางอ้อ เธอปิดประตูฝั่งตัวเอง มือเล็กถลกกระโปรงยีนของตัวเองขึ้นจนถึงโคนขา ปลดเชือกแพนตี้ตัวน้อยแล้วดึงออกโยนขึ้นไปบนรถ ร่างอวบอิ่มปีนขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งที่ตอนนี้รูดซิปกางเกงรอเอาไว้แล้วปิดประตูใบหน้าหวานบิดเบ้ เมื่อเธอค่อยๆหย่อนสะโพกลงโดยมีมือหนาจับท่อนเอ็นอันเขื่องที่แข็งพร้อมจะเข้าไปมุดเล่นในถ้ำสาวให้ตั้ง รอจนหญิงสาวขยับสะโพกเอาปากถ้ำลงมาจ่อที่หัวหยักแล้วกดลงมาช้าๆ เขาก็จับเอวบางเอาไว้แน่นแล้วกดลงทีเดียว สะโพกสอบกระเด้งสวนขึ้นไปพร้อมกันจนมันเข้าไปมิดจนสุดโคนหญิงสาวอยากจะร้องกรี้ดออกมาแต่ก็กลัวจะมีใคร