Semua Bab ยั่วรัก คุณหมอวายร้าย: Bab 21 - Bab 30

“.....” ปรางค์วลัยนิ่งขรึมไป เธอพยุงตังเองลุกขึ้นนั่งด้วยใบหน้านิ่ง“เป็นอะไร” เมฆาเลิกเล่น เขายอมปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ แล้วนั่งมองหน้าเธอด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ“จำคำพูดตัวเองไม่ได้เหรอ” เสียงที่เคยหวานใส ตอนนี้มันกลับแข็งกระด้างจนคนฟังตกใจ“คำพูดอะไร.....เธอได้ยินเหรอ!!!” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเคยพูดอะไรไว้ก็หน้าเสีย“ใช่ ขอโทษนะ ถ้าต้องพูดว่าคำพูดของนายมันทำให้ฉันแพนิค กลัวเพศตรงข้าม ไม่มั่นใจตัวเองจนไม่กล้าคบกับเพื่อนต่างเพศอยู่หลายปี นั่นเป็นสาเหตุที่ฉันไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตนายตลอดเวลาที่ผ่านมา” หญิงสาวบอกเขาด้วยสีหน้านิ่งขรึม แต่แววตาของเธอยังเจือแววความปวดร้าวเมฆานิ่งอึ้งไป เขาไม่คิดว่าปรางค์วลัยจะได้ยินประโยคนั้น ตอนนั้นเขายังเป็นวัยรุ่นอยู่ วันนั้นเขาพาแฟนมาที่บ้าน แต่ด้วยความที่สาวเธอขี้หึง ไม่พอใจที่ปรางค์วลัยเข้าออกบ้านเขาตลอด เขาจึงพูดออกไปแบบไม่ทันคิดอะไร เพื่อให้แฟนสาวในตอนนั้นเลิกสนใจปรางค์วลัยและสนใจสิ่งที่กำลังจะทำ อีกอย่างวันนั้นเขาไม่เห็นปรางค์วลัย จึงไม่คิดว่าเธอจะได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกหลังจากเก็บความรู้สึกนี้มานานหลายปี ในที่สุดเธอก็

ร่างเล็กปลิวหวือลงไปบนเตียงเมื่อถูกโยนลงไป ใบหน้าสวยบิดเบ้ด้วยความเจ็บ มือทั้งสองข้างพยายามยันตัวขึ้นมานั่ง ดวงตากลมโตตวัดมองคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง“ดีเนอะ ไปเที่ยวกับผู้ชายกลับดึกกลับดื่นไม่สนใจว่าคนอื่นจะพูดว่ายังไง”“ในสมองคิดแต่เรื่องแบบนี้เหรอ อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นแบบตัวเองดิ”“เธอรู้ดีแค่ไหนว่าผู้ชายเป็นยังไง มันไม่มีใครเข้าหาผู้หญิงด้วยความบริสุทธิ์ใจหรอกนะ”“รู้ โตแล้ว ไม่ได้โง่ ผู้ชายมันก็หวังเซ็กซ์ทั้งนั้นแหละ”“ก็รู้นี่”“ฉันโตแล้วนะ บรรลุนิติภาวะแล้ว ไม่ได้โง่เหมือนเมื่อก่อน”“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันขอโทษ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”“สิ่งที่มันแตกไปแล้ว มันประกอบคืนไม่ได้หรอกนะ หมอเมฆ”“.....”“ออกไปจากบ้านฉัน อ้อ คืนกุญแจบ้านฉันด้วย นายไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเข้ามาในบ้านฉันอีก”“ฉันรับปากน้าปริมไว้แล้วว่าจะดูแลเธอ”“ฉันดูแลตัวเองได้ ออกไปเถอะ”เมฆานิ่งงันไปพักใหญ่ เขาแค่เป็นห่วงปรางค์วลัย ตอนนี้คนแถวนี้รู้หมดแล้วว่าหญิงสาวอยู่บ้านคนเดียว หากมีคนคิดไม่ดีแอบเข้ามาในบ้านเธอจะเอาตัวรอดยังไง เขาถึงต้องคอยเข้ามาดูความปลอดภัยในบ้านว่ากุญแจยังล็อกดีหรือไม่ ประตูหน้าต่างม

“ยัยนี่ดื่มไปเยอะแค่ไหนเนี่ย” เมฆาถามพร้อมกับสบตาชยกร“ก็ตั้งแต่มาก็ยังกระดกไม่หยุด” หมอหนุ่มพูดพลางถอนหายใจ“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” ชมพูแพรถาม เธอกระพริบตาถี่พร้อมกับสีหน้าไม่เข้าใจ“มีเรื่องกันนิดหน่อย” ตอบพลางส่งสายตาขู่หนุ่มๆที่มองมาที่ปรางค์วลัย“ไม่หน่อยล่ะมั้งคะ สภาพขนาดนี้” หญิงสาวตัวเล็กยิ้มแหย“ประมาณนั้น ก็ยัยนี่ไม่ฟังพี่เลย” เมฆาบ่นโอดครวญ เขาเพิ่งรู้ว่าปรางค์วลันไม่ได้เล่าให้ชมพูแพรฟัง“ชมพูไม่ถามนะคะ เราไม่ซักเรื่องส่วนตัวกันค่ะ นอกจากเพื่อนเล่า” ชมพูแพรพูดดักทาง“ว้า พี่กะจะถามเลยนะเนี่ย” เมฆาพูดทีเล่นทีจริง แต่สบตากับชยกร และเมื่อเห็นเขากระพริบตากลับมาก็รู้ว่าเป็นเรื่องจริง“พูดมาก เก็บยัยการ์ตูนกลับบ้านเลยไป ปล่อยกลับเองน่าจะไม่ถึงบ้าน” ชยกรขมวดคิ้ว เมื่อปรางค์วลัยยังกระดกไม่หยุด“เออ รู้แล้วน่า” หมอหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายของหญิงสาวแล้วดึงท่อนแขนเปลือยให้ลุกตามเขาไป“อะไร จะไปไหน อย่ามายุ่งกับฉัน” ปรางค์วลัยที่เมาจนเสียงอ้อแอ้โวยวาย เพราะถึงเธอจะเมา แต่เธอก็รู้สึกตัวและยังรู้เรื่อง“พอได้แล้ว เมาจนจะเป็นหมาอยู่แล้ว” ร่างสูงบ่นเบาๆพร้อมกับดึงให้ร

หลายวันผ่านไป คืนนั้น หลังจากปรางค์วลัยด่าเมฆาจบ หญิงสาวก็ผลักเขาออกและลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า ก่อนจะคว้าเอาเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขามาสวมทับและเดินออกจากบ้านเขาและกลับบ้านของตัวเองไปทางเมฆาที่ยังอึ้งอยู่ เขานั่งนิ่งอยู่แบบนั้นโดยไม่ได้ตามหญิงสาวไป แต่เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้นทางโรงพยาบาลได้โทรมาตามเขาให้ไปผ่าตัดเคสด่วน เขาจึงรีบออกไปไม่ทันได้ปรับความเข้าใจกับปรางค์วลัยอีกจนหลายวันต่อมาเมฆาก็ยังไม่ได้เจอปรางค์วลัยจนเริ่มรู้สึกผิดปกติ ถึงหญิงสาวจะออกจากบ้านเช้าหรือกลับดึกแค่ไหนก็ยังต้องได้เจอกันบ้าง แต่นี่ไม่ได้เจอกันเลย จนต้องเข้าไปรอในบ้านของหญิงสาว และสิ่งที่ทำให้เขาปะหลาดใจก็คือปรางค์วลัยไม่ได้กลับมา“ไปไหนของยัยนี่วะ”‘ไอ้หมอหนึ่ง มึงถามชมพูให้หน่อย ว่ารู้ไหมว่ายัยปลาการ์ตูนหายไปไหน’ชายหนุ่มบ่นพึมพำก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่โยนทิ้งเอาไว้ข้าวตัวเมื่อตอนเข้ามามากดส่งข้อความหาชยกรเพื่อให้เพื่อนรักถามภรรยาสาวอย่างชมพูแพรให้‘ชมพูบอกเลิกงานก็แยกกันกลับบ้านตามปกติ ตูนไม่ได้กลับบ้านเหรอ’‘เออ เอาไว้เล่าให้ฟัง’รอไม่นานเสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น ชายหนุ่มมองพลางขมวดคิ้วก่อนจะตอบก

“นี่แกกลับบ้านหรือยังเนี่ย” ชมพูแพรถามขึ้นระหว่างที่มองหาโต๊ะที่ว่าง“ยัง” ปรางค์วลัยพยักหน้าไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ให้เพื่อนเห็น“ฉันว่าแกกลับบ้านเถอะ ป่านนี้หมอเมฆคงเป็นห่วงแกแย่แล้ว” หญิงสาวตัวเล็กสุดในกลุ่มที่เริ่มมีหน้าท้องนูนขึ้นเล็กน้อยก้าวเท้านำไปพรางพูดด้วยความเป็นห่วงเพื่อน“คนอย่างนั้นน่ะเหรอ อย่าไปพูดถึงเลย” ปากอิ่มสวยเบะอย่าไม่ปิดบัง“แกนี่นะ” ชมพูแพรถอนหายใจหลังจากที่พากันนั่งลงเรียบร้อยแล้วปรางค์วลัยหลีกเลี่ยงการตอบเพื่อนรักด้วยการตักข้าวใส่ปากแล้วเคี้ยวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนชมพูแพรต้องถอนหายใจ พศินแอบส่ายหน้ากับชมพูแพรไม่ให้เธอยื่นมือเข้าไปยุ่ง ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง ปกติเวลามีปัญหาหรือเรื่องไม่สบายใจพวกเธอทั้ง 3 คนมักจะพูดคุยปรึกษากันเสมอ แต่ครั้งนี้ปรางค์วลัยเลือกที่จะเงียบและจัดการปัญหาด้วยตัวเอง พศินจึงต้องเบรกไม่ให้ชมพูแพรเข้าไปยุ่งมากนัก“แล้วแกหลบพี่หมอยังไงวะ ทั้งที่บ้านก็อยู่ใกล้กันแค่นั้น” พศินถามด้วยความสงสัย“มีตาทิพย์” หญิงสาวตอบเพื่อนทีล่นทีจริงชมพูแพรเงียบไปอึดใจ เธอเข้าใจความหมายของปรางค์วลัย แต่ไม่ได้พูดออกมา พศินที่ยังไม่ทันได้คิดก็บ่นๆปรางค์วลัย