All Chapters of ฮูหยินวิปลาส.: Chapter 101 - Chapter 110

โจวต้าซานอธิบาย"แม้จะอยู่ในตัวเมือง แต่ค่อนข้างสงบ เพราะมีกองลาดตระเวนผ่านทุกยาม"ไม่นานนัก...เกวียนก็หยุดลงหน้าประตูเรือนแห่งหนึ่ง เรือนหลังนี้มิได้โอ่อ่าหรูหราเหมือนจวนของขุนนางใหญ่ หากแต่ก็ไม่เล็กจนคับแคบกำแพงอิฐสีขาวสูงเกือบสองจั้งล้อมรอบตัวเรือน ประตูไม้สีดำทำจากไม้เนื้อแข็ง มีห่วงทองเหลืองขั

โจวจื่อเฉียงรับรู้ถึงสายตาเหล่านั้น จึงขยับมายืนห่างจากซูอวี้หนิงเพียงครึ่งก้าว สีหน้าสงบนิ่ง แต่แววตากลับกวาดมองผู้คนโดยรอบอย่างระมัดระวังซูอวี้หนิงหาได้สนใจสายตาเหล่านั้นไม่ นางค่อย ๆ ไล่อ่านชื่อหนังสือทีละเล่มตำราสมุนไพรห้าร้อยชนิดบันทึกการรักษาโรคภายในบางเล่มนางเคยอ่านจากตำราของหูเทียนเหิงแล

“อืม ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะบอกให้คนของเราไปจัดการเรื่องนี้ให้”เมื่อเห็นอีกฝ่ายว่าง่าย ซูอวี้หนิงก็ยิ้มออกมาทันที ก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อมุ่งหน้าไปที่ห้องพักของโจวต้าซานต่อโจวจวงจื่อมองแผ่นหลังของซูอวี้หนิงจากไปพร้อมกับมีแววตาสับสนในความรู้สึกหลังจากที่นางได้รับรู้เรื่องราวต่าง ๆ จากพี่ชายแ

ทั้งสี่คนเดินมาตามถนนสายหลักของเมืองมณฑลซิ่งโจว ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมือง ผู้คนก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น ร้านรวงทั้งสองฝั่งถนนเปิดเรียงรายอย่างคึกคัก เกวียนสินค้าจากต่างเมืองแล่นเข้าออกไม่ขาดสาย ทำให้ทั้งเมืองเต็มไปด้วยชีวิตชีวาใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้นอาคารขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เหนือประตูทางเข้าหล

เซิ่นเหวินชิงกล่าวตามความจริง ก่อนที่เขาจะเดินทางมาที่นี่ ระหว่างทางเห็นชาวบ้านเดินทางกันมากมายจึงสอบถามคนเหล่านั้น ได้ความว่า จะไปที่อารามฝูกวานเพื่อรักษาโรคเขาที่มีความอยากรู้จึงได้ไปที่อารามฝูกวานเพื่อไปดูสักครั้ง แต่เมื่อเข้าไปก็ได้พบกับหมอสี่คนและเจ้าอาวาสหนึ่งคนช่วยกันรักษาผู้ป่วยอยู่ แม้ผู้ป