Masukหญิงสาวจากอนาคตฟื้นในร่างหญิงวิปลาสแห่งหมู่บ้าน ถูกโชคชะตาบีบให้แต่งกับชายลึกลับที่ตนช่วยไว้ เพื่อเปิดทางสู่เส้นทางหมอหญิงและความจริงของชาติกำเนิดที่ถูกปิดบังเอาไว้
Lihat lebih banyak“ท่านพ่อ ข้าจะล่อมันเอาไว้เอง” และเขาก็รู้ดีว่า โอกาสนั้น…มีเพียงครั้งเดียวโจวจื่อเฉียงวิ่งอ้อมไปที่ด้านข้างของมัน ก่อนจะกระโดดพุ่งสูงแล้วใช้ดาบในมือฟันใส่หน้าหมีดำเต็มแรงโฮกกดาบของเขาเฉียดโดนใบหน้าของมัน แต่ทำให้มันบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของหมีดำดังสนั่น ก่อนจะตะคร
ตอนที่ 32เฟิ่งอวี่เซียนเดินเข้ามาดูคนเจ็บที่โจวจื่อเฉียงและหม่าต้าหลางกำลังช่วยกันทำแผลอย่างลวก ๆ อยู่ โจวจื่อเฉียงหยิบขวดสุราเล็ก ๆ ออกมาราดไปที่แผลของอีกฝ่าย ทำเอาหม่าเอ้อหลางร้องลั่นไปด้วยความเจ็บปวดสุราขวดนี้เป็นของที่บิดาให้เขานำมาด้วย เอาไว้ดื่มแก้หนาวในป่า ไม่คิดว่าในสถานการณ์เช่นนี้มันจะมี
“เพราะเหตุใด หมาป่าพวกนี้จึงมาที่นี่ได้” ใครบางคนในกลุ่มพูดขึ้น เพราะตลอดสองวันที่พวกเขาเข้ามาด้านในป่าลึก พวกเขาไม่ได้ไปก่อกวนพวกหมาป่าเลยแม้แต่น้อย“พวกมันคงได้กลิ่นเลือด จึงมาที่นี่” โจวจื่อเฉียงกล่าวขึ้นเฟิ่งอวี่เซียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย หมาป่าพวกนี้ไวต่อกลิ่นเลือด พวกมันคงได้กลิ่นเลือดจากหมู
ตอนที่ 31เฟิ่งอวี่เซียนติดตามโจวต้าหลางและคนอื่น ๆ ขึ้นมาตามภูเขาสูงชัน การเดินทางในครั้งนี้จำเป็นต้องเดินเท้าเกือบสองชั่วยามกว่าจะมาถึงที่พักเล็ก ๆ ที่เหล่าชาวบ้านเหล่านี้ช่วยกันสร้างเอาไว้ด้านข้างลำธารโดยปกติแล้ว ชาวบ้านทั่วไปในหมู่บ้านมักจะออกมาวางกับดักสัตว์ที่บริเวณภูเขาไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนั
โจวซื่ออมยิ้มพลางจัดชายแขนเสื้อให้เธออีกครั้ง“เจ้าบ่าวมาถึงแล้วล่ะเสี่ยวซู เจ้าต้องนั่งสงบ ๆ นะ อย่าลุกลี้ลุกลน…เจ้าสวยอยู่แล้ว”โจวจวงจื่อหัวเราะเบา ๆ “ข้าจะออกไปดูหน้าเจ้าบ่าวให้ก่อนว่าทำหน้าเหมือนคนพร้อมแต่งหรือไม่”ด้านนอก โจวซื่อเปิดประตูเรือนเล็กน้อยแล้วโผล่หน้าออกไป เห็นเฟิ่งอวี่เซียนยืนอยู่
ตอนที่ 24ในที่สุดวันงานมงคลก็มาถึงแสงอรุณแรกของวันมงคลสาดลอดผ่านหมอกบางเหนือยอดไม้ของหมู่บ้านเล็ก ๆ เสียงไก่ขันแผ่วเบาและกลิ่นควันไฟจากครัวเรือนที่เริ่มตื่นเช้าคละเคล้ากันไปทั่ว บรรยากาศของวันทั้งวันเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่นอ่อน ๆบ้านของตระกูลโจวที่ปกติเรียบง่าย กลับมีสีแดงสดแต่งแต้มประปรายไ
ตอนนี้ภายในบ้านมีเพียงเขาคนเดียว เนื่องจากอีกสองวันจะถึงวันมงคล ครอบครัวโจวได้ให้ซูอวี้หนิงไปพักอยู่ที่บ้านของพวกเขา เพื่อทำตามธรรมเนียมปฏิบัติ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นตรงนอกประตู ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะค่อย ๆ คุกเข่าลง“ท่านแม่ทัพ”เฟิ่งอวี่เซียนไม่ได้หันมอง แต่เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ“รายงาน
ตอนที่ 23ซูอวี้หนิงชะงักไปเมื่อผ้าสีแดงสดคลี่ออกจากห่อผ้า แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้สาดต้องเนื้อผ้า จนเกิดประกายเงาอ่อน ๆ วูบวาบราวกับเปลวไฟที่เต้นระยิบระยับในอากาศผ้าเนื้อดีถูกตัดเย็บอย่างประณีต ลวดลายปักไหมทองเป็นรูปเมฆมงคลและดอกเหมยเรียงร้อยต่อกันอย่างงดงามละเอียดทุกฝีเข็ม แม้มิได้ประดับ


















Ulasan-ulasan