تسجيل الدخولชายชรากวาดสายตามองผู้เข้าสอบทั้งหมด ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ข้าคือผู้ตรวจการสอบแพทย์เซียงซื่อประจำมณฑลซิ่งโจว การสอบครั้งนี้ ราชสำนักมีพระบัญชาให้คัดเลือกผู้มีความรู้ ความสามารถ และคุณธรรมเข้าสู่สำนักแพทย์หลวง แต่จำไว้ให้ดี..."เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง"แพทย์ที่เก่งเพียงกา
ตอนที่ 65จนกระทั่ง...เช้าตรู่ของวันที่สาม เสียงฆ้องใบใหญ่ดังขึ้นจากหน้าที่ว่าการเมืองมณฑลซิ่งโจวเหง่งหง่างๆๆเสียงประกาศดังกังวานไปทั่วบริเวณ"ผู้เข้าสอบแพทย์เซียงซื่อทุกคน จงเตรียมตัวเข้าสู่สนามสอบ! เมื่อเข้าสนามสอบแล้ว จะมิได้รับอนุญาตให้ออกมาจนกว่าจะสิ้นสุดการสอบในอีกสองวัน!"ผู้เข้าสอบนับพันค
เซิ่นเหวินชิงกล่าวตามความจริง ก่อนที่เขาจะเดินทางมาที่นี่ ระหว่างทางเห็นชาวบ้านเดินทางกันมากมายจึงสอบถามคนเหล่านั้น ได้ความว่า จะไปที่อารามฝูกวานเพื่อรักษาโรคเขาที่มีความอยากรู้จึงได้ไปที่อารามฝูกวานเพื่อไปดูสักครั้ง แต่เมื่อเข้าไปก็ได้พบกับหมอสี่คนและเจ้าอาวาสหนึ่งคนช่วยกันรักษาผู้ป่วยอยู่ แม้ผู้ป
ตอนที่ 64หลังจากทุกคนรับประทานอาหารกันจนอิ่มแล้ว พนักงานจึงทยอยเข้ามาเก็บสำรับออกไปอย่างเงียบเชียบ ไม่นานนัก ชากลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ถูกยกเข้ามาแทน พร้อมกับผลไม้แห้งและขนมชิ้นเล็กสำหรับรับประทานคู่กับชาเซิ่นเหวินชิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนหันไปพยักหน้าให้ชายรับใช้ของตนเองที่ยืนรออยู่หน้าประตู"นำเข้ามาได้"
ทั้งสี่คนเดินมาตามถนนสายหลักของเมืองมณฑลซิ่งโจว ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมือง ผู้คนก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น ร้านรวงทั้งสองฝั่งถนนเปิดเรียงรายอย่างคึกคัก เกวียนสินค้าจากต่างเมืองแล่นเข้าออกไม่ขาดสาย ทำให้ทั้งเมืองเต็มไปด้วยชีวิตชีวาใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้นอาคารขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เหนือประตูทางเข้าหล
ตอนที่ 63คนที่มาจากอำเภอเซี่ยงเองก็มองไปที่คนเหล่านั้นเช่นกัน แม้พวกเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าสตรีทั้งสามคนนี้เก่งกาจจริงหรือไม่ แต่เมื่อมีคนมาต่อว่าคนบ้านเดียวกันเช่นนี้ ก็อดที่จะโมโหขึ้นมาไม่ได้ชายหนุ่มผู้หนึ่งจากอำเภอเซี่ยงก้าวออกมาข้างหน้า พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ"พวกเจ้าจะดูแคลนผู้ใดก็เป็นเรื่อ
ตอนที่ 7ชายวัยกลางคนชะงักเล็กน้อย แต่เพียงไม่นานแววตาของเขาก็คล้ายเปลี่ยนไปเป็นสีแดง คล้ายกับคนที่กำลังกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา“ลุงกลับมาได้ยินว่าเจ้าหายป่วยแล้ว เจ้าหายแล้วจริง ๆ” ลุงโจวกล่าวกับอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มซูอวี้หนิงไม่ได้กล่าวตอบ นางทำเพียงพยักหน้าให้อีกฝ่ายเท่านั้นซูอวี้หนิงพาทั้งสองค
ตอนที่ 6เมื่อเห็นว่าซูอวี้หนิงนิ่งเงียบเหม่อมองไปที่ทุ่งนาด้านล่างด้วยความสนใจ นางจึงกล่าวขึ้น“อีกสิบกว่าวันก็ต้องลงทุ่งนาเกี่ยวข้าวแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นพวกชาวบ้านก็จะนำข้าวเปลือกมาแบ่งให้แก่เจ้า พร้อมกับค่าเช่า เมื่อถึงเวลานั้น พี่ชายใหญ่และข้าจะยุ่งมาก คงพาเจ้าไปเที่ยวที่ลำธารไม่ได้” โจวงจวงจื่อ
ตอนที่ 5“ข้าคิดว่า การที่นางได้รับบาดเจ็บหนักในครั้งนี้ ทำให้เลือดลมในร่างกายเปลี่ยนไป มันอาจเป็นความโชคดีของนาง” หมอหูพูดถึงการคาดเดาของเขาให้อีกฝ่ายได้ฟัง แม้เขาจะไม่แน่ใจ แต่นี่เป็นเหตุผลเดียวที่พอจะเป็นไปได้โจวซื่อที่ได้ยินเช่นนั้น กลับไม่ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย“เจ้าอย่าพึ่งเป็นกังว
ตอนที่ 4เสียงลมพัดหวิวผ่านต้นไม้ใหญ่ริมทุ่งหญ้า กลิ่นดินเปียกชื้นแทรกมากับไอหมอกบางยามเช้า แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านใบไม้ลงมากระทบกับหลังคากระเบื้องดินเผาของบ้านหลังเล็กในชนบทเสียงไก่ขันแว่วมาแต่ไกล ตามด้วยเสียงหมาเห่า และเสียงน้ำไหลจากรางไม้ที่พาดออกจากโอ่งภายในห้องนอนขนาดเล็ก ผ้าห่มผืนบางปกคลุมร่างห







