Todos los capítulos de ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Capítulo 101 - Capítulo 110

ทั้งสองฝ่ายเดินทางมาพบกันที่เนินเขา ซึ่งบาคียาร์ได้เตรียมกระโจมเปิดโล่งไว้เรียบร้อยแล้ว ซุลฟิการ์ ผู้นำเผ่าคีตันแต่งกายด้วยชุดหนังหยาบและมีใบหน้าเคร่งเครียดในขณะที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งสวมชุดเกราะที่อาซือหลันจัดให้เรียบร้อยแล้ว โดยนางนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสง่างาม มีอาซือหลัน จาฮาน ไครัต และบาคียาร์คอยยืนอารักขาอยู่ด้านหลัง“ท่านแม่ทัพอาซือหลัน... ข้าไม่คาดคิดว่าท่านจะให้เกียรติมาเจรจากับเผ่าเล็ก ๆ อย่างเราด้วยตนเองเช่นนี้” ซุลฟิการ์เอ่ยขึ้นเจิ่งเสวี่ยอิ๋งแย้มยิ้มส่งไมตรี “ท่านผู้นำซุลฟิการ์… ข้าเองก็ยินดีที่เห็นท่านตอบรับคำเชิญของข้า ท่านคงทราบดีว่าหากข้าต้องการทำสงครามอย่างจริงจัง ข้าคงส่งทหารม้าของข้าไปเยือนถึงหน้าประตูเผ่าของท่านแล้ว”ซุลฟิการ์หัวเราะหึ ๆ ด้วยความระแวง “ท่านแม่ทัพอาซือหลัน ช่างล้อข้าเล่นเสียจริง… มาเถิด บุรุษอย่างเราไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมให้วุ่นวาย ท่านต้องการสิ่งใด?”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยกมุมปาก “สงครามครั้งนี้ ท่านเห็นด้วยหรือ?”มุมปากของซุลฟิการ์กระตุก ครั้นให้ท่านพูดตร

“กลับค่ายได้!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งตะโกนสั่งกองทัพนับร้อยนาย ก่อนจะกระตุกสายบังเหียนควบเจ้าเสี่ยวเฮยให้หันหน้ากลับไปทางค่ายเหยี่ยวดำอดีตต้าเฮยยกสองเท้าหน้าขึ้นอย่างคึกคะนอง ก่อนจะคำรามออกมาเสียงดังด้วยความสดชื่น เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังกำลัง ท่ามกลางสายตาขุ่นเคืองของเจ้านายคนเก่าที่ถลึงตามองด้วยความน้อยใจทีเป็น ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ ดูเจ้าจะคึกคักเสียเหลือเกินนะ!! เจ้าม้าหน้าเหม็นเอ๊ย!!อาซือหลันอดตวัดสายตามองค้อนทั้งม้าศึกคู่กายและคนที่กำลังควบมันอยู่ไม่ได้ จากแววตาขุ่นมัวที่จ้องเจ้าเสี่ยวเฮย ก่อนจะเลื่อนขึ้นมามองบุรุษที่ควบมันนำหน้ากองทัพเหยี่ยวเพลิงของเขาแววตาของอาซือหลันก็อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัวเช่นเดียวกับใจของเขาที่ดูจะอ่อนนุ่มและหวั่นไหวได้ง่ายขึ้นตลอดเวลาที่ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ กลายเป็นเขา แล้วเข้ามาเป็นแม่ทัพบัญชาการค่ายเหยี่ยวดำและกองทัพเหยี่ยวเพลิง เขาอดยอมรับไม่ได้ว่านางทำหน้าที่นั้นได้เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าร่างบอบบางที่เขายึดครองอยู่นั้นผ่านเส้นทางชีวิตแบบใดมาบ้างยามแรกที่เขาเห็นนาง ยังหลงคิดว่านางจะต้องวางตัวเป็

“พิษ?” อาซือหลันทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ แต่เพื่อความปลอดภัย เขาจึงรีบตะโกนออกไปนอกกระโจม “จาฮาน! ตามหมอทหารมาเดี๋ยวนี้! สั่งให้ทุกคนหยุดกินอาหารก่อน ในอาหารมีพิษ!”“ขอรับ!!” เสียงบรรดาคนสนิทของอาซือหลันดังขึ้นที่นอกกระโจมอย่างพร้อมเพรียงไม่นาน ค่ายเหยี่ยวดำก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที แม้ว่าบางส่วนจะยังไม่ได้รับประทานซุปชอร์พา แต่ก็มีคนที่ทานเข้าไปแล้วไม่น้อย จึงต้องมีการจัดการแยกผู้ป่วยออกมาในทันทีในระหว่างที่หมอทหารกำลังตรวจสอบซุปชอร์พาอยู่นั้น อาซือหลันซึ่งยืนอยู่อีกด้านกับเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง ก็กระซิบถามขึ้นอย่างแผ่วเบา “ซุปนี่มีพิษจริงหรือ? แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?”“ข้า...” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งคิดหาเหตุผล เพราะไม่อยากให้เป็นพิรุธเฉกเช่นครั้งที่ถูกเขาถามว่าเคยลิ้มรสโสมด้วยหรือ? “คุณหนูที่ข้าดูแลนั้น มีร่างกายที่อ่อนแอ ท่านพ่อท่านแม่มีความรู้ทางด้านการรักษาอยู่บ้าง จึงได้สอนให้ข้าปรุงสมุนไพรรักษาอาการ”แต่ก็เป็นจริงตามที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งบอก แต่เดิมร่างกายของนางอ่อนแอ โชคดีที่หนู่เอ๋อร์เ

ภาพลักษณ์ของแม่ทัพ ‘อาซือหลัน’ ผู้สง่าผ่าเผยและเด็ดเดี่ยว ผู้ซึ่งตรากตรำกรำงานหนักเคียงบ่าเคียงไหล่ช่วยเหลือหมอทหารดูแลเหล่าทหารกล้าที่โดนพิษมาตลอดทั้งราตรีกาลนั้น ช่างดูน่าเลื่อมใสยิ่งนักในสายตาคนนอกทว่าทันทีที่ม่านกระโจมส่วนตัวถูกปิดลงและเงาของบุคคลภายนอกลับตาไป บุรุษผู้ดูน่าเกรงขามเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นแม่นางน้อยที่แสนจะงอแงด้วยความอ่อนเพลียจนขีดสุดไปเสียอย่างนั้นท่าทางที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทำให้ อาซือหลันตัวจริงถึงกับยืนอึ้ง ปรับอารมณ์และสายตาตามแทบไม่ทันกับความละเมียดละไมที่จู่ ๆ ก็พุ่งพรวดขึ้นมาของนางเจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างกำยำเดินโซเซเข้าสู่ส่วนลึกของกระโจม พลางใช้ฝ่ามือใหญ่กุมท้องน้อยด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “ห้องน้ำ! ห้องน้ำอยู่ไหน! ร่างกายของข้า... ไม่สิ ร่างกายของท่านต้องการห้องน้ำเดี๋ยวนี้!”ทว่าเพียงแค่พยายามจะก้าวเท้าเข้าไปในส่วนพื้นที่ชำระล้างที่ถูกจัดสรรไว้ในกระโจมพักผ่อน นางก็ต้องรีบดีดตัวเบี่ยงกายกลับออกมาทันควันประหนึ่งเหยียบถูกกองไฟ ใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง“โอ๊ย! เหม็น

จากการประชุมในช่วงสายวันนั้น ทำให้อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งทราบความคืบหน้าในหลายประเด็น โดยหมอทหารได้รายงานว่าทหารส่วนใหญ่ที่ถูกพิษได้รับการรักษาทันท่วงที เพียงแค่พักฟื้นก็หายดีดังเดิม โดยทหารที่มีอาการสาหัสนั้น มีเพียงไม่กี่รายเท่านั้นส่วนเรื่องเสบียง จากเดิมที่ได้มีการขนส่งเสบียงไปที่แนวหน้าแล้วเมื่อวาน ทำให้ลดปัญหาการขาดแคลนเสบียงของด่านหน้าไปได้มาก นอกจากนี้ ทางเผ่าคีตันเอง ซุลฟิการ์ก็ได้สั่งให้กองทัพล่าถอยออกจากเขตชายแดนเป็นที่เรียบร้อยแล้วสายที่ส่งไปสืบที่กองทัพของเผ่าบาสมิลกลับมารายงานว่า อิสกันดาร์ ผู้นำของเผ่าบาสมิลเดือดดาลไม่น้อยที่อยู่ ๆ ซุลฟิการ์ก็กลับลำ ไม่ยอมให้ความร่วมมือมาสนับสนุนกองทัพ เขาจึงต้องระดมพลในเผ่าใหม่อีกครั้งเป็นจำนวนมากและจากที่สายสังเกตเห็น ก็พบว่ารายการเสบียง อาวุธ ยา และม้าศึกที่อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งกำลังตามหาว่าหายไปจากค่ายทหารได้อย่างไร ซึ่งสิ่งเหล่านั้นล้วนแต่ปรากฏอยู่ในค่ายทหารของเผ่าบาสมิลทั้งสิ้นเพียงเท่านี้ก็ชัดเจนแล้วว่าทั้งจวนแม่ทัพและค่ายทหารของเขาล้วนแต่มีไส้ศึกซ่อนอยู่ทั้งนั้น ดวงตากลมโตของอาซือหลันเ