Todos los capítulos de ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Capítulo 81 - Capítulo 90

ตกดึกในคืนนั้น หลายเรือนในจวนแม่ทัพเริ่มดับโคมไฟเพื่อพักผ่อน หากแต่ห้องหนังสือของเจ้าของจวนยังคงจุดโคมไฟส่องสว่าง ร่างสูงกำยำของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้เขียนหนังสือขนาดใหญ่แสงเทียนบนโต๊ะส่องสะท้อนให้เห็นกระดาษสามแผ่นที่วางอยู่ตรงหน้า ตัวอักษรบนสุดเขียนไว้ว่า ‘เหอหลี’ ซึ่งมีความหมายว่าหนังสือแยกเรือนหรือหนังสือแยกจากกันอย่างสงบ‘เนื่องด้วยสมรสได้ก่อเกิดเป็นสายใยผูกพัน แต่เส้นทางชีวิตของแต่ละคนย่อมมีหนทางที่แตกต่างกัน บัดนี้ ข้า อาซือหลัน และภรรยา ตี๋ลี่เสวี่ย ได้พิจารณาไตร่ตรองร่วมกันอย่างถี่ถ้วนแล้วแม้นโชคชะตาได้นำพาพวกเราทั้งสองมาอยู่ร่วมกัน ทว่านิสัยและปณิธานของทั้งสองฝ่ายนั้นแตกต่างกัน จนมิอาจปรองดองเพื่อร่วมสร้างรังรักได้อีกต่อไป การฝืนทนอยู่ร่วมกันต่อไปมีแต่จะนำมาซึ่งความทุกข์และหมางเมินดังนั้น ทั้งสองฝ่ายจึงยินยอมที่จะยุติสถานะความเป็นสามีภรรยาลง ณ วันนี้ เพื่อให้แต่ละฝ่ายสามารถดำเนินชีวิตไปตามเส้นทางที่ตนปรารถนาได้อย่างสงบและเป็นอิสระต่อกันการแยกจากกันนี้ เกิดขึ้นด้วยความเต็มใจและสมัครใจร่วมกัน ข้าขอร

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งหรี่ตาคู่คมลง เพื่อรอฟังข้อเสนอของอีกฝ่ายที่น่าจะมีความต้องการที่สมน้ำสมเนื้อกับสิ่งที่นางร้องขอ “แล้ว... ท่านต้องการสิ่งใด?”“ข้าขออำนาจในจวน!” อาซือหลันประกาศกร้าว เพราะตัวเขาเพิ่งได้ตระหนักอย่างรู้ซึ้งแล้วว่า สำหรับสตรีนั้น อำนาจในจวนสำคัญมากเพียงใด ผู้ใดที่มีอำนาจในจวนในมือล้วนแต่จะทำสิ่งใดก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นอนุหรือสาวใช้ ล้วนแต่ต้องก้มศีรษะให้ทั้งสิ้น!!อาซือหลันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าวันหนึ่ง เขาจะต้องการอำนาจในการดูแลจวนของเรือนหลังมากถึงเพียงนี้มาก่อน!!“ได้!!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งตอบตกลงอย่างง่ายดาย รอยยิ้มกว้างจึงปรากฏบนใบหน้าของอาซือหลันอย่างลิงโลด “แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”“!!!” รอยยิ้มของอาซือหลันแข็งค้างอยู่อย่างนั้น ก่อนจะสวนกลับอย่างเกรี้ยวกราด “ทำไม!?”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเอียงคอมองหน้าเล็ก ๆ ของ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ อย่างไร้เดียงสา “อำนาจในจวนคืออำนาจของชายาเอก ในยามที่ข้าแต่งเข้าจวนแม่ทัพ ท่านพ่อก็ได้ยกอำนาจนี้ให้แก่ข้าอย่างชัดเจนแล้ว”&ldq

เช้าวันถัดมา อาซือหลันยืนบิดกายคลายความเมื่อยล้าอยู่ที่หน้าเรือนจวิ้นเหอ พลางอ้าปากหาวหวอด ด้วยเมื่อคืนกว่าที่เขาจะกลับมาถึงเรือนก็ล่วงเข้ายามโฉ่ว โดยมีจาฮานเป็นผู้มาส่งถึงเรือนจวิ้นเหอเพียงแค่เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ได้มองเห็นใครบางคนเดินตรงดิ่งมาที่เรือนของเขาอย่างรวดเร็ว มุมปากของอาซือหลันยกขึ้นสูงอย่างอดดีใจไม่ได้เหยื่อรายแรกมาให้เขาตบถึงที่! ดี! ไม่ต้องไปหาให้เหนื่อย!!“นายหญิง...” มู่หนี่ลาเอ่ยทักทายด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม อาซือหลันที่ได้เห็นรอยยิ้มจอมปลอมนั้นก็ได้แต่กลอกตามองบนในใจไม่รู้ว่าแต่ก่อนข้าตามืดบอดมองว่านางเป็นคนดีไปได้อย่างไรมาในยามนี้ นางเหมือนกาวเหนียวที่สลัดเท่าใดก็ไม่หลุดเสียที!“วันนี้เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใดรึ?”มู่หนี่ลาก้าวเท้าเข้ามาในเรือนจวิ้นเหอในทันที ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้กลางเรือน เป็นเชิงบังคับให้อาซือหลันต้องก้าวตามเข้ามาด้านใน “วันนี้ ข้าตั้งใจจะมาขอขมานายหญิงเจ้าค่ะ ด้วยเมื่อวาน ข้ายังไม่ได้ยกชาขอโทษนายหญิงจนเสร็จเรียบร้อยเลย”อาซือหลันอดกลอกตามอง

ด้วยอาซือหลันไม่ได้กินอาหารอิ่มท้องมาหลายวัน นอกจากที่จะสั่งให้จาฮานปล่อยข่าวลือเมื่อคืนแล้วนั้น เขายังได้สั่งให้จาฮานไปสั่งโรงครัวให้จัดเตรียมอาหารของนายหญิงให้ดี ให้เหมาะสมตามฐานะ โดยให้ยึดว่าเป็นคำสั่งของ ‘อาซือหลัน’ดังนั้น ตั้งแต่มื้อเช้าของวันนี้ อาซือหลันจึงได้อิ่มหมีพีมันเป็นวันแรก ก่อนที่ช่วงเที่ยงจะมีสาวใช้บางรายแอบเนียนมายืนรอรับใช้นายหญิงที่เริ่มมีอำนาจในมือหากแต่อาซือหลันกลับเลือกเพียงไฉ่หง สาวใช้แรงงานที่คอยกวาดลานเรือนจวิ้นเหอให้เขาทุกเช้า แม้ว่าในวันนั้น เขาจะยังไม่มีอำนาจอื่นใดในมือ และเลือก ชุนจี๋ สาวใช้อีกนางที่เป็นสหายสนิทของไฉ่หงอาซือหลันยังได้เลือกสาวใช้ชาวอุยกูร์อีกนางคือ นีกา เพื่อให้มาช่วยเขาแต่งกายในชุดอุยกูร์ได้อย่างสะดวกเขาไม่นึกโทษสาวใช้คนอื่น นกที่ดีย่อมต้องเลือกกิ่งไม้ที่พักพิง ในยามที่ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ ยังไร้อำนาจ ถูกดูแคลน พวกนางจะไม่สนใจก็ไม่แปลก แต่เมื่อยามที่ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ ได้ดีแล้ว จะไม่เลือกพวกนางก็ไม่แปลกเช่นกัน!เขาไม่ได้คิดที่จะแก้แค้นสิ่งใดแทน ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’

ตลอดสามสี่วันแห่งการค้นหาความจริง อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งอยู่ด้วยกันที่ห้องหนังสือตลอดเวลา แสงเทียนถูกจุดตั้งแต่เช้าจรดค่ำ พลางสร้างข่าวลือหวานชื่นไปทั่วจวนแม่ทัพว่านายหญิงคนนี้กำลังเป็นที่โปรดปรานของนายท่านเป็นอย่างมากจนทำให้สามอนุที่ถูกกักบริเวณอยู่ที่เรือนของตนเองได้แต่กัดฟันด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็ทำสิ่งใดไม่ได้ ได้แต่ภาวนาให้ตนเองหมดโทษจองจำโดยไวบนโต๊ะไม้หอมขนาดใหญ่ กองบัญชีหลายเล่มถูกกางออก แสงจากโคมไฟสะท้อนบนใบหน้าของทั้งสองที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบอย่างเคร่งเครียดอาซือหลันใช้ปลายนิ้วไล่ไปตามตัวอักษร ก่อนจะชี้ไปยังรายการหนึ่งด้วยความประหลาดใจ “เจ้าดูนี่... บัญชีค่าข้าวของจวนในช่วงสองเดือนก่อน ระบุราคาไว้ที่สิบสองตำลึงต่อกระสอบ”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งขมวดคิ้ว ก่อนใช้พู่กันจุ่มหมึกแล้ววงตัวเลข “สิบสองตำลึง? ท่านสงสัยอันใดรึ?”“ข้าจำได้ว่าช่วงนั้น ข้าวกำลังล้นตลาดในเมืองหนิงเปียน จนข้าต้องช่วยกระจายออกไปขายที่ต่างเมือง ดังนั้น ราคาไม่น่าจะเกินสิบตำลึงด้วยซ้ำ!”“ว้าว!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งลากเสียงอย่