All Chapters of ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Chapter 121 - Chapter 130

พริบตาแห่งความเป็นตาย เจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างบุรุษกำยำตวัดดาบฟาดฟันเข้าใส่ร่างของแม่ทัพเตเมอร์ด้วยท่วงท่าที่ดุดันและฉับไวปานสายฟ้าแลบแสงสะท้อนจากคมดาบที่วาดผ่านอากาศดูน่าพรั่นพรึงจนเตเมอร์ที่พยายามจะจู่โจมสวนกลับถึงกับหน้าถอดสี เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวเท้าถอยหลังอย่างลนลานเพื่อหวังจะตั้งหลักรับแรงปะทะที่มหาศาลนี้ทว่าโชคชะตาดูเหมือนจะไม่เข้าข้างคนชั่ว พื้นหินบริเวณสันผาที่ทั้งลื่นแฉะด้วยตะไคร่น้ำและไอเย็นจากน้ำตก ทำให้เท้าของเขาไม่อาจทรงตัวได้มั่นคงเตเมอร์ก้าวพลาดอย่างรุนแรงจนร่างเสียสมดุล ก่อนจะหงายหลังร่วงหล่นลงสู่กระแสน้ำสีขุ่นที่เชี่ยวกรากเบื้องล่างไปต่อหน้าต่อตาอาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง!“เหวออออออ!!”เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความสยดสยองของเตเมอร์สะท้อนก้องไปตามหน้าผา ก่อนจะจบลงด้วยเสียง ตูม! สนั่นหวั่นไหว เมื่อร่างหนาหนักร่วงกระแทกผิวน้ำเบื้องล่างและหายวับไปในเกลียวคลื่นที่คลั่งแค้นทหารเผ่าบาสมิลที่หลงเหลืออยู่สองถึงสามคน เมื่อเห็นแม่ทัพใหญ่ของตนถูกกระทำจนร่วงหล่นลงไปต่อหน้า ก็พลันลืมตายด้วยความแค้น พวกมันรีบพุ่ง

“ท่านลุกขึ้นมาทานยาก่อนเถิด” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะลุกขึ้นมาช่วยพยุงร่างอันบอบช้ำของอาซือหลันให้ลุกขึ้นนั่งพิงตลอดการเคลื่อนไหว อาซือหลันร้องโอดโอยตลอดการช่วยเหลือ ยิ่งเจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้ยินเขาร้อง นางก็ยิ่งเบามือมากขึ้น จนแทบจะโอบอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขนจนกระทั่งอาซือหลันได้นั่งพิงหมอนบนเตียงอย่างเรียบร้อย ด้วยแววตาที่พราวระยับ แต่ด้วยแขนและลำตัวของเขาที่ระบมอย่างหนักจากการรับแรงกระแทกในน้ำแทนอีกฝ่ายเขาจึงใช้เลือกอภิสิทธิ์นี้อย่างเต็มที่!!“แขนข้าไม่มีแรงเลย เจ้าช่วยป้อนยาให้ข้าหน่อย”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเหลือบดูรอยช้ำบนแขนของเขาแล้วก็ได้แต่นึกท้อใจ ในยามนั้น เพราะนางตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะปกป้องเขา หากแต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการใช้ร่างของเขาปกป้องร่างของตนเองเสียอย่างนั้น!?“ได้” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งตอบตกลงอย่างง่ายดาย แล้วทรุดตัวนั่งข้างเตียง ยกถ้วยยามาป้อนเขาทีละคำ ก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องในค่ายเหยี่ยวดำในตลอดสองวันนี้ให้เขาฟัง“หลังจากที่จาฮานและบาคียาร์ช่วยพวกเรากลับมา หมอทหารก็ได้เข้ามาตร

“ท่านทานยาแล้วก็นอนพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะสั่งให้จาฮานเตรียมเก็บข้าวของยกทัพกลับเมืองหนิงเปียนนะเจ้าคะ” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเลิกคิดมาก ก่อนจะหันมาช่วยอาซือหลันให้ล้มตัวลงไปนอนอย่างช้า ๆ แล้วยกผ้าห่มมาคลุมร่างของอีกฝ่ายให้อย่างเอาใจใส่“เจ้าอยู่เฝ้าจนกว่าข้าจะหลับได้หรือไม่?” อาซือหลันสวมบทผู้ป่วยผู้งอแงร้องขออภิสิทธิ์เพิ่มเติมเมื่อได้เห็นท่าทางออดอ้อนเบา ๆ ของเขา เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็พยักหน้าอย่างจำยอม จึงได้ทรุดตัวลงนั่งที่ข้างเตียง รอจนกว่าอีกฝ่ายจะหลับสนิทเมื่อเห็นว่าลมหายใจของอาซือหลันเข้าออกอย่างสม่ำเสมอแล้ว เจิ่งเสวี่ยอิ๋งจึงได้เอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมา หลังจากที่เปิดกล่องนางจึงได้เห็นเศษหยกของมารดาที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหลังจากที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้สลับร่างกับอาซือหลันเป็นครั้งที่สองแล้ว เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็รู้ดีว่าครั้งต่อไปจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่นางจะได้สลับร่างกลับมา และด้วยเป็นของต่างหน้าของมารดาเพียงชิ้นเดียว นางก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์สลับร่างขึ้นเมื่อใดสุดท้าย เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็ตัดสินใจเย

ในขณะที่อีกด้านหนึ่งในเวลาเดียวกัน รถม้าของแม่ทัพแห่งกองทัพเหยี่ยวเพลิงกำลังวิ่งไปตามเส้นทางกลับสู่เมืองหนิงเปียนอย่างช้า ๆภายในห้องโดยสารที่ตกแต่งอย่างดี อาซือหลันนอนแผ่หลาอยู่บนเบาะที่ปูด้วยผ้าขนสัตว์อันอ่อนนุ่ม แม้ว่าบาดแผลจากการกระแทกโขดหินจะไม่ได้รุนแรงถึงชีวิต แต่ก็ทำให้ร่างกายเขาร้าวระบมไปทั้งตัว และแน่นอนว่าเขาใช้ความเจ็บปวดนั้นเป็นข้ออ้างในการออดอ้อนฮูหยินของตนได้อย่างหน้าไม่อายนับตั้งแต่ที่อาซือหลันรู้ชัดถึงความรู้สึกของตนเองแล้ว กระทำของเขาก็เปิดเผยยิ่งนัก!ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเฝ้าดูแลเขาอย่างใกล้ชิด แม้ว่าอาการระบมของอาซือหลันจะไม่ได้เจ็บมากเท่าวันแรก ๆ ที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังมีอาการเจ็บอยู่บ้างเมื่อต้องเคลื่อนไหวร่างกายมาก ๆเจิ่งเสวี่ยอิ๋งกำลังบดสมุนไพรและอุ่นยาต้มอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ปริปากบ่น แต่เมื่ออาซือหลันเริ่มทำเสียงโอดครวญเกินจนเหตุ มือบอบบางที่กำลังบดยาอยู่ก็หยุดชะงักอาซือหลันแสร้งร้องโอดครวญเสียงเบา “โอ๊ย... เสวี่ยเอ๋อร์... เจ้าดูสิ แขนข้าปวดไปถึงกระดูกเลย ยามม้าวิ่งกระแทกทีไร ข้าก็รวดร้าวไปทั้งตัวเลย

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งช่วยพยุง... แต่ที่ถูกต้อง น่าจะเป็นถูกอาซือหลันโอบไหล่ไว้เดินตามทางมาถึงเรือนจวิ้นเหอ โดยที่หน้าเรือนมีไฉ่หง ชุนจี๋ และนีกาคอยยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้างอาซือหลันเห็นสาวใช้ข้างกายของตนก็นึกพอใจ แต่กลับกลายเป็นเจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่รู้สึกไม่คุ้นชินกับสามสาวใช้เหล่านี้ ด้วยพวกนางล้วนแต่เป็นคนที่อาซือหลันเลือกมาเองทั้งนั้น“นายท่าน! นายหญิง!” ไฉ่หง ชุนจี๋ และนีกาทำความเคารพพร้อมกันมือหนาคลายออกจากไหล่บาง ก่อนจะพูดขึ้น “มาถึงเรือนแล้ว เจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสียก่อนเถิด แล้วค่อยมาพักผ่อน พวกเจ้าสามคนดูแลนายหญิงให้ดี”“เจ้าค่ะ!!” สามคนรับคำแข็งขัน “เชิญเจ้าค่ะ นายหญิง”“หื้ม?” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งถูกไฉ่หง ชุนจี๋ และนีกาพาตัวเข้าไปอย่างงงงวย โดยที่ไม่อาจปฏิเสธคำใดได้เลยอาซือหลันยืนมองชายาเอกที่ถูกสาวใช้รุมล้อมพาไปอาบน้ำอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ตัวเขาเองก็จะหมุนตัวรีบกลับไปที่ห้องหนังสือด้วยเช่นกัน โดยในระหว่างทางก็ได้กำชับยอลดาชอีกครั้ง“จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนที่