All Chapters of ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Chapter 121 - Chapter 130

181 Chapters

บทที่ 120

พริบตาแห่งความเป็นตาย เจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างบุรุษกำยำตวัดดาบฟาดฟันเข้าใส่ร่างของแม่ทัพเตเมอร์ด้วยท่วงท่าที่ดุดันและฉับไวปานสายฟ้าแลบแสงสะท้อนจากคมดาบที่วาดผ่านอากาศดูน่าพรั่นพรึงจนเตเมอร์ที่พยายามจะจู่โจมสวนกลับถึงกับหน้าถอดสี เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวเท้าถอยหลังอย่างลนลานเพื่อหวังจะตั้งหลักรับแรงปะทะที่มหาศาลนี้ทว่าโชคชะตาดูเหมือนจะไม่เข้าข้างคนชั่ว พื้นหินบริเวณสันผาที่ทั้งลื่นแฉะด้วยตะไคร่น้ำและไอเย็นจากน้ำตก ทำให้เท้าของเขาไม่อาจทรงตัวได้มั่นคงเตเมอร์ก้าวพลาดอย่างรุนแรงจนร่างเสียสมดุล ก่อนจะหงายหลังร่วงหล่นลงสู่กระแสน้ำสีขุ่นที่เชี่ยวกรากเบื้องล่างไปต่อหน้าต่อตาอาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง!“เหวออออออ!!”เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความสยดสยองของเตเมอร์สะท้อนก้องไปตามหน้าผา ก่อนจะจบลงด้วยเสียง ตูม! สนั่นหวั่นไหว เมื่อร่างหนาหนักร่วงกระแทกผิวน้ำเบื้องล่างและหายวับไปในเกลียวคลื่นที่คลั่งแค้นทหารเผ่าบาสมิลที่หลงเหลืออยู่สองถึงสามคน เมื่อเห็นแม่ทัพใหญ่ของตนถูกกระทำจนร่วงหล่นลงไปต่อหน้า ก็พลันลืมตายด้วยความแค้น พวกมันรีบพุ่ง
Read more

บทที่ 121

ความเจ็บปวดร้าวระบมไปทั่วร่างกายเป็นสิ่งแรกที่เขารู้สึก เมื่อได้สติกลับมา เปลือกตาหนาค่อย ๆ กะพริบถี่ขึ้น ก่อนที่จะมองเห็นเพดานกระโจมส่วนตัวที่คุ้นตากระโจมแม่ทัพนี่!ซี้ด!!ด้วยความดีใจที่ได้ตื่นมาอยู่ในสถานที่คุ้นเคย ทำให้อาซือหลันที่ต้องการจะลุกขึ้นนั่งในทันที ต้องร้องซี้ดในใจอย่างตะโกน เพราะเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามาทั่วร่างอย่างรุนแรงเสียงพรึบพรับที่ดังขึ้นหน้ากระโจม ทำให้อาซือหลันค่อย ๆ เอียงใบหน้าไปทางประตูผ้า จึงได้เห็นใบหน้าสวยคมเข้มและร่างอันบอบบางของ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ ก้าวเข้ามาพร้อมถาดสมุนไพรและถ้วยยาบำรุงอาซือหลันกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดจนเสียงแหบพร่า “กรี๊ด! อะ… อะไรกัน! ข้ากลับมาแล้ว! เจ้า... เจ้าก็...”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งกลอกตามองบนใส่สามีไปหนึ่งที พลางถอนหายใจหนัก แล้ววางถาดลงอย่างใจเย็น ก่อนจะนั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าของสามีที่กลับมาสู่ร่างเดิมเรียบร้อยแล้ว“ท่านพี่... โปรดสงบใจลงก่อนเถิด! ยามนี้ท่านกลับมาเป็นบุรุษดั่งเดิมแล้ว สำรวมวาจาท่าทางสักนิดเถิด มิเช่นนั้น
Read more

บทที่ 122

“ท่านลุกขึ้นมาทานยาก่อนเถิด” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะลุกขึ้นมาช่วยพยุงร่างอันบอบช้ำของอาซือหลันให้ลุกขึ้นนั่งพิงตลอดการเคลื่อนไหว อาซือหลันร้องโอดโอยตลอดการช่วยเหลือ ยิ่งเจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้ยินเขาร้อง นางก็ยิ่งเบามือมากขึ้น จนแทบจะโอบอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขนจนกระทั่งอาซือหลันได้นั่งพิงหมอนบนเตียงอย่างเรียบร้อย ด้วยแววตาที่พราวระยับ แต่ด้วยแขนและลำตัวของเขาที่ระบมอย่างหนักจากการรับแรงกระแทกในน้ำแทนอีกฝ่ายเขาจึงใช้เลือกอภิสิทธิ์นี้อย่างเต็มที่!!“แขนข้าไม่มีแรงเลย เจ้าช่วยป้อนยาให้ข้าหน่อย”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเหลือบดูรอยช้ำบนแขนของเขาแล้วก็ได้แต่นึกท้อใจ ในยามนั้น เพราะนางตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะปกป้องเขา หากแต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการใช้ร่างของเขาปกป้องร่างของตนเองเสียอย่างนั้น!?“ได้” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งตอบตกลงอย่างง่ายดาย แล้วทรุดตัวนั่งข้างเตียง ยกถ้วยยามาป้อนเขาทีละคำ ก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องในค่ายเหยี่ยวดำในตลอดสองวันนี้ให้เขาฟัง“หลังจากที่จาฮานและบาคียาร์ช่วยพวกเรากลับมา หมอทหารก็ได้เข้ามาตร
Read more

บทที่ 123

“นี่ท่านคิดว่าตนเองหล่อเหลาน่ะหรือ? อุ๊บ!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งหยุดปากของตนเองไว้ไม่ทัน จึงได้รับแววตามองค้อนคว่ำจากสามี “ไม่ใช่! ข้าหมายถึงว่าท่านคิดได้อย่างไรว่าอนุมู่จะรักและจงรักภักดีต่อท่านด้วยใจจริง?”เมื่อได้ยินประโยคใหม่ที่ระรื่นหูกว่าเดิม อาซือหลันจึงคลายหน้าที่เคร่งเครียดลง “ก็สิ่งต่าง ๆ ที่นางคอยดูแลและเอาอกเอาใจข้าอย่างไรเล่า”เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง “...”บุรุษนี่ เป็นลาโง่เหมือนกันทุกคนหรือไม่นะ?ไม่สิ! ท่านพ่อต้าปาถูยังรู้ทันอนุมู่เลย!“แท้จริงแล้ว… เรื่องนี้มิได้จำเป็นต้องคิดให้มากความเลย ท่านยกทัพไปตีเผ่าคาร์ลุกของนางจนแตกพ่ายเสียยับเยินเพียงนั้น” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งนึกถึงเรื่องราวที่ได้ยินจาฮานเล่าให้ฟังอีกต่อหนึ่ง “หากนางจงรักภักดีต่อท่านสิแปลก!”เออ! ก็จริง!เจิ่งเสวี่ยอิ๋งนึกขำกับใบหน้าตื่นตะลึงเมื่อรู้ความจริงของสามี“ท่านก็ช่างหลอกง่ายเสียจริง...” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยกถ้วยยาที่หมดเกลี้ยงวางลงบนโต๊ะ แล้วเอาผ้ามาซับยาที่เลอะปากของอีกฝ่ายอ
Read more

บทที่ 124

“ท่านทานยาแล้วก็นอนพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะสั่งให้จาฮานเตรียมเก็บข้าวของยกทัพกลับเมืองหนิงเปียนนะเจ้าคะ” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเลิกคิดมาก ก่อนจะหันมาช่วยอาซือหลันให้ล้มตัวลงไปนอนอย่างช้า ๆ แล้วยกผ้าห่มมาคลุมร่างของอีกฝ่ายให้อย่างเอาใจใส่“เจ้าอยู่เฝ้าจนกว่าข้าจะหลับได้หรือไม่?” อาซือหลันสวมบทผู้ป่วยผู้งอแงร้องขออภิสิทธิ์เพิ่มเติมเมื่อได้เห็นท่าทางออดอ้อนเบา ๆ ของเขา เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็พยักหน้าอย่างจำยอม จึงได้ทรุดตัวลงนั่งที่ข้างเตียง รอจนกว่าอีกฝ่ายจะหลับสนิทเมื่อเห็นว่าลมหายใจของอาซือหลันเข้าออกอย่างสม่ำเสมอแล้ว เจิ่งเสวี่ยอิ๋งจึงได้เอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมา หลังจากที่เปิดกล่องนางจึงได้เห็นเศษหยกของมารดาที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหลังจากที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้สลับร่างกับอาซือหลันเป็นครั้งที่สองแล้ว เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็รู้ดีว่าครั้งต่อไปจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่นางจะได้สลับร่างกลับมา และด้วยเป็นของต่างหน้าของมารดาเพียงชิ้นเดียว นางก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์สลับร่างขึ้นเมื่อใดสุดท้าย เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็ตัดสินใจเย
Read more

บทที่ 125

เมื่อข่าวสงครามที่ชายแดน โดยกองทัพเหยี่ยวเพลิงสามารถรบชนะกองทัพของเผ่าบาสมิลลงได้อย่างเบ็ดเสร็จและเด็ดขาด สร้างความยินดีไปทั่วเมืองหนิงเปียนบรรยากาศภายในเมืองล้วนมีแต่เสียงหัวเราะยินดี พร้อมทั้งเตรียมจัดงานเฉลิมฉลองให้แก่ท่านแม่ทัพผู้คว้าชัยและความสงบสุขกลับมาให้แก่แคว้นต้าจิ้งแห่งนี้ รวมถึงจวนแม่ทัพด้วยเช่นกัน“ว่าอย่างไรนะ!? เจ้าบอกว่าท่านพี่กำลังเดินทางกลับมาแล้วรึ?” เสียงร้องอย่างดีใจของซินเซียงดังกังวานไปทั่วเรือนจุ้ยหลิ่ว เมื่อได้ยินจูเอ๋อร์รายงาน“ใช่เจ้าค่ะ แต่ได้ยินมาว่าอาจจะเดินทางมาถึงในอีกสองวันข้างหน้าด้วยนายท่านได้รับบาดเจ็บไม่น้อย จึงต้องค่อย ๆ เดินทางกลับมาเจ้าค่ะ!” จูเอ๋อร์รีบรายงานต่อซินเซียงตบมือดีใจ “ดีจริง! แล้ว... นังบุตรสาวคนเลี้ยงม้านั่นเล่า? ข้าได้ยินว่ามันติดตามท่านพี่ไปออกรบที่ชายแดนด้วยใช่หรือไม่? มันตายหรือไม่?”ชิวเหมยเม้มริมฝีปาก ก่อนจะส่ายหน้ารายงาน “ไม่มีรายงานว่าผู้ใดเสียชีวิตเจ้าค่ะ อี๋เหนียง”“โธ่เอ๊ย!” ซินเซียงตบโต๊ะอย่างเสียดาย “ข้านึกว่
Read more

บทที่ 126

ในขณะที่อีกด้านหนึ่งในเวลาเดียวกัน รถม้าของแม่ทัพแห่งกองทัพเหยี่ยวเพลิงกำลังวิ่งไปตามเส้นทางกลับสู่เมืองหนิงเปียนอย่างช้า ๆภายในห้องโดยสารที่ตกแต่งอย่างดี อาซือหลันนอนแผ่หลาอยู่บนเบาะที่ปูด้วยผ้าขนสัตว์อันอ่อนนุ่ม แม้ว่าบาดแผลจากการกระแทกโขดหินจะไม่ได้รุนแรงถึงชีวิต แต่ก็ทำให้ร่างกายเขาร้าวระบมไปทั้งตัว และแน่นอนว่าเขาใช้ความเจ็บปวดนั้นเป็นข้ออ้างในการออดอ้อนฮูหยินของตนได้อย่างหน้าไม่อายนับตั้งแต่ที่อาซือหลันรู้ชัดถึงความรู้สึกของตนเองแล้ว กระทำของเขาก็เปิดเผยยิ่งนัก!ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเฝ้าดูแลเขาอย่างใกล้ชิด แม้ว่าอาการระบมของอาซือหลันจะไม่ได้เจ็บมากเท่าวันแรก ๆ ที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังมีอาการเจ็บอยู่บ้างเมื่อต้องเคลื่อนไหวร่างกายมาก ๆเจิ่งเสวี่ยอิ๋งกำลังบดสมุนไพรและอุ่นยาต้มอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ปริปากบ่น แต่เมื่ออาซือหลันเริ่มทำเสียงโอดครวญเกินจนเหตุ มือบอบบางที่กำลังบดยาอยู่ก็หยุดชะงักอาซือหลันแสร้งร้องโอดครวญเสียงเบา “โอ๊ย... เสวี่ยเอ๋อร์... เจ้าดูสิ แขนข้าปวดไปถึงกระดูกเลย ยามม้าวิ่งกระแทกทีไร ข้าก็รวดร้าวไปทั้งตัวเลย
Read more

บทที่ 127

จนกระทั่งล่วงเข้าไปในวันที่สี่ รถม้าของแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพเหยี่ยวเพลิงจึงได้เดินทางกลับมาถึงเมืองหนิงเปียน ก่อนจะหยุดสนิทที่หน้าจวนแม่ทัพ บรรดาบ่าวและสาวใช้ต่างมายืนรอต้อนรับเรียงรายเช่นเดียวกับซินเซียง อนุคนโปรดที่สวมใส่ชุดชาวฮั่นสีสันสดใส พรมเครื่องประทินโฉมหอมฟุ้งด้วยกลิ่นที่อาซือหลันชื่นชอบ มายืนรออยู่ที่หน้าประตู หวังให้อาซือหลันเห็นหน้านางเป็นคนแรกเมื่อกลับมาถึงจวนเมื่อรถม้าหยุดสนิท จาฮานหยิบบันไดมาวางรอ พร้อมทั้งเปิดประตูห้องโดยสารอย่างรู้หน้าที่ จึงเกิดเสียงเคลื่อนไหวเล็กน้อยภายในนั้น ซินเซียงจึงยกชายกระโปรงขึ้นสูง รีบก้าวลงบันได เพื่อมารับอีกฝ่ายถึงบันไดรถม้า“ท่านพี่...” เสียงอ่อนหวานของนางเอ่ยยังไม่ทันจบคำ ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมาจากด้านในรถม้าเสียก่อน “เอ่อ... นายหญิง”เมื่อเห็นว่าคนที่ออกมานั้นมิใช่คนที่นางรอคอย หากแต่เป็นคู่แข่งคนสำคัญที่ต่อหน้าคนหมู่มากเช่นนี้ อย่างไร ซินเซียงก็ต้องทำความเคารพอย่างนอบน้อม “นายหญิงกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเหลือบสายตาไปทางอนุซินเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้า
Read more

บทที่ 128

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งช่วยพยุง... แต่ที่ถูกต้อง น่าจะเป็นถูกอาซือหลันโอบไหล่ไว้เดินตามทางมาถึงเรือนจวิ้นเหอ โดยที่หน้าเรือนมีไฉ่หง ชุนจี๋ และนีกาคอยยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้างอาซือหลันเห็นสาวใช้ข้างกายของตนก็นึกพอใจ แต่กลับกลายเป็นเจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่รู้สึกไม่คุ้นชินกับสามสาวใช้เหล่านี้ ด้วยพวกนางล้วนแต่เป็นคนที่อาซือหลันเลือกมาเองทั้งนั้น“นายท่าน! นายหญิง!” ไฉ่หง ชุนจี๋ และนีกาทำความเคารพพร้อมกันมือหนาคลายออกจากไหล่บาง ก่อนจะพูดขึ้น “มาถึงเรือนแล้ว เจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสียก่อนเถิด แล้วค่อยมาพักผ่อน พวกเจ้าสามคนดูแลนายหญิงให้ดี”“เจ้าค่ะ!!” สามคนรับคำแข็งขัน “เชิญเจ้าค่ะ นายหญิง”“หื้ม?” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งถูกไฉ่หง ชุนจี๋ และนีกาพาตัวเข้าไปอย่างงงงวย โดยที่ไม่อาจปฏิเสธคำใดได้เลยอาซือหลันยืนมองชายาเอกที่ถูกสาวใช้รุมล้อมพาไปอาบน้ำอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ตัวเขาเองก็จะหมุนตัวรีบกลับไปที่ห้องหนังสือด้วยเช่นกัน โดยในระหว่างทางก็ได้กำชับยอลดาชอีกครั้ง“จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนที่
Read more

บทที่ 129

เพราะเห็นว่าฮูหยินของตนมัวแต่ยืนตกตะลึงอยู่ที่กลางเรือน อาซือหลันในชุดเจ้าบ่าวลำลองจึงต้องลุกขึ้นเดินไปรับ รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าไม่รู้คลายเมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนเจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้กลิ่นกายบุรุษเพศ นางจึงได้รู้สึกตัว “นะ... นี่ท่านจะทำอะไร?”“ข้าก็จะชวนเจ้าเข้าหออย่างไรเล่า” อาซือหลันตอบอย่างหน้าไม่อาย มือหนาเอื้อมมาจับมือเล็ก ก่อนจะลากนางให้มานั่งที่เก้าอี้กลางเรือนบนโต๊ะกลมขนาดใหญ่ มีอาหารและขนมมงคลนานาชนิดวางไว้อย่างพร้อมสรรพ เช่นเดียวกับในคืนเข้าหอ เมื่อสองเดือนที่แล้วอย่างไม่ผิดเพี้ยนกลิ่นหอมของกำยานผสมกับกลิ่นสมุนไพรบำรุงที่อบอวลมาจากภายนอก ทำให้บรรยากาศสงบและผ่อนคลาย หากแต่ไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งสงบลงเลยแม้แต่น้อย“เราเพิ่งจะมาถึงกันเหนื่อย ๆ เจ้าคงหิวสินะ เรามากินอะไรรองท้องกันก่อนเถิด”บนจานกระเบื้องมีซามาซา (ขนมปังอบยัดไส้เนื้อแกะและหัวหอม) และโกช-แนน (ขนมปังแผ่นหนานุ่ม) วางอยู่คู่กับชามโพลอว์ ข้าวผัดแกะที่อุดมด้วยแครอทและลูกเกดอาซือหลันหยิบลูกเกดดำเม็ดใหญ่ที่แห้งส
Read more
PREV
1
...
1112131415
...
19
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status