Semua Bab ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Bab 111 - Bab 120

แม้ว่าเจิ่งเสวี่ยอิ๋งจะออกอาการงอแงเพราะนอนไม่พอไปบ้าง แต่สุดท้ายก็จำต้องลุกขึ้นตามแรงลากจูงของอาซือหลัน เพื่อไปเดินตรวจตราลานฝึกซ้อมตามหน้าที่ของแม่ทัพใหญ่อยู่ดีกลางลานฝึกซ้อมของค่ายเหยี่ยวดำ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบร่างของทหารม้าหลายสิบนายที่กำลังเปลือยกายท่อนบนฝึกซ้อมอย่างหนัก เพื่อให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างคล่องตัวผิวกายส่วนบนของพวกเขามีสีแทนเข้มจากการกรำแดดและลมหนาวมานานหลายปี เหงื่อไหลอาบเป็นทางลงไปตามร่องกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ชัดเจนจนมันวาวราวกับทาด้วยน้ำมันกล้ามเนื้อแต่ละมัดที่ต้นแขนและไหล่ เกร็งกระตุกและยืดหดตัวทุกครั้งที่พวกเขาเหวี่ยงดาบหนัก หรือยกกระสอบทรายขนาดใหญ่เสียง ‘ฮึบ’ จากการออกแรงดังสลับกับเสียงกระทบของโลหะและหนังที่ใช้ในการฝึกซ้อม ทั่วร่างของหลายคนมีรอยแผลเป็นสีจาง ๆ พาดผ่านหน้าอกและซี่โครงในระหว่างที่พวกเขากำลังเดินผ่านนั้น ดวงตาคู่คมของ ‘อาซือหลัน’ ก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันทีด้วยความสนใจในเรือนร่างกำยำของบุรุษนักรบ“อื้อหืม...” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งอดลากเสียงในลำคอไม่ได้ พร้อมทั้งกลืนน้

น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าแฝงเร้นไปด้วยไอสังหารและอำนาจสะกดขวัญที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีนั้น เปรียบเสมือนอสนีบาตฟาดลงกลางใจของมู่หนี่ลา จนร่างทั้งร่างของนางเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง ห้วงจังหวะหัวใจพลันสะดุดกึกด้วยความหวาดหวั่น... น้ำเสียงที่ทรงพลังและเยือกเย็นถึงเพียงนี้ เหตุใดนางจะจำไม่ได้กัน!!แม่ทัพใหญ่เย่! เย่อี้หมิง!!พญามัจจุราชแห่งสมรภูมิ ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพชาวฮั่นที่ประจำการ ณ เมืองหนิงเปียนแห่งแคว้นต้าจิ้ง ชายผู้มีฐานะอันสูงส่งเกินกว่าที่ใครจะกล้าต่อกรนอกจากจะเป็นเจ้าตระกูลเย่ ตระกูลแม่ทัพที่สืบทอดสายเลือดนักรบปกป้องแผ่นดินมาหลายชั่วอายุคนแล้ว เขายังมีฐานะเป็นถึงพระมาตุลาเพียงคนเดียวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน และเป็นอนุชาสุดที่รักของเย่ไทเฮา ผู้กุมอำนาจกึ่งหนึ่งของราชสำนัก!!แม่ทัพใหญ่เย่ประจำการอยู่ที่เมืองหนิงเปียนมานานเกือบสิบปี โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้สาเหตุว่าเขาขอย้ายตนเองมาประจำการที่เมืองชายแดนอันห่างไกลเช่นนี้ทำไมด้วยความที่เขาเป็นถึงเจ้าตระกูลเย่และเป็นอนุชาเพียงคนเดียวของเย่ไทเฮา แล้วเหตุใดจึงต้องมาทนทรมานกายที่ชา

ยามเช้าของวันถัดมา ก่อนที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งจะออกไปตรวจตราทหารตามปกติ อาซือหลันในร่างของ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ ก็แต่งกายเรียบร้อยมิดชิด เพื่อที่จะได้ตามนางออกไปตรวจตราด้วยหากแต่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้ยื่นชุดคลุมแขนยาวให้เขาด้วยสีหน้าจริงจัง “ท่านแต่งกายมิดชิดได้ดีแล้ว แต่ข้าคิดว่าท่านสวมชุดคลุมนี้อีกชั้นเถิด ประเดี๋ยวผิวของข้าจะดำเสียหมด”อาซือหลัน “...”แต่เดิมผิวเจ้าก็มิได้ขาวผ่องเป็นยองใยเช่นสาวชาวฮั่นอยู่แล้วนะ แต่ก็สวยคมเข้มเช่นชาวอุยกูร์อย่างเจ้า แบบนั้นต่างหากที่ข้าชอบ…ความคิดที่น่าตกใจแวบผ่านเข้ามาอีกครั้ง อาซือหลันได้แต่เบิกตากว้าง แต่ต้องรีบกลบเกลื่อนด้วยการรับเสื้อนั้นมาสวม ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจว่าจะปฏิเสธอาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งพากันเดินออกจากกระโจมหลัก หลังจากที่ตรวจตราเหล่าทหารเรียบร้อยแล้ว อาซือหลันจึงให้คนสนิทจัดเตรียมลานฝึกซ้อมส่วนตัว เพื่อให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้ฝึกซ้อมดาบกับเขาอีกครั้งยามนี้คนสนิททั้งสามคนของอาซือหลันล้วนรู้เรื่องการสลับร่างของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว บาคียาร์จึงได้ใช้ผ้าผืนใหญ่มาขึงเ

เสียงกลองศึกของกองทัพเผ่าบาสมิลดังลั่นราวกับแผ่นดินจะถล่ม เจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างของอาซือหลัน ควบเจ้าเสี่ยวเฮยทะยานออกไปเป็นคนแรกเข้าสู่แนวหน้าอย่างองอาจ โดยมีอาซือหลันในชุดรองแม่ทัพควบม้าตามหลังอย่างกระชั้นชิด รายล้อมด้วยคนสนิทอีกสามนายฝุ่นควันจากกีบม้าคลุ้งไปทั่วท้องฟ้า กองทัพเหยี่ยวเพลิงพุ่งเข้าปะทะกับกองทัพอริอย่างดุดัน เสียงหอกดาบกระทบกันดังกึกก้องผสานไปกับเสียงร้องของทหารที่บาดเจ็บ...จับโจรต้องจับหัวหน้า...เจิ่งเสวี่ยอิ๋งนึกถึงกลยุทธ์การเด็ดหัวแม่ทัพที่นางอ่านเจอในตำราสงครามในห้องหนังสือของอาซือหลัน ดังนั้น ดวงตาคู่คมจึงปราดมองหาแม่ทัพใหญ่ของฝ่ายศัตรูในทันทีและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็ใช้เวลาหาไม่นานนัก เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะของ เตเมอร์ แม่ทัพใหญ่ของเผ่าบาสมิลที่รายล้อมด้วยรองแม่ทัพคนสนิทเช่นเดียวกับเขา“เสวี่ยเอ๋อร์! อย่าใจร้อน!” อาซือหลันตะโกนลั่น เพื่อเตือนสติฮูหยินของตนที่บัดนี้ดูท่าว่าจะไม่ฟังสิ่งใดแล้ว เพราะนางควบเจ้าเสี่ยวเฮยพุ่งทะยานไปยังตำแหน่งของเตเมอร์อย่างรวดเร็วใจร้อนพอกัน ทั้งคนขี่ทั้งม้าศึก!!กลับไป

ในชั่วขณะที่อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งทอดสายตามองลงมาจากชัยภูมิเบื้องสูง ภาพของทัพอริที่เคยฮึกเหิมบัดนี้กลับแตกฮือไม่เป็นกระบวน ทันทีที่พวกมันเห็นว่าสามารถทะลวงผ่านจุดอ่อนของวงล้อมที่จงใจเว้นไว้ให้ทะลุออกไปได้เหล่าทหารเผ่าบาสมิลก็พากันสำลักความดีใจจนคลายความระมัดระวังลงโดยสิ้นเชิง พวกมันมุ่งแต่จะควบม้าหนีเอาตัวรอดอย่างบ้าคลั่ง สลัดทิ้งซึ่งการจัดแถวหรือระเบียบวินัยทัพใด ๆ ไปจนสิ้น ราวกับฝูงสัตว์ป่าที่หนีตายออกจากกองเพลิงทุกอย่างเป็นไปตามกลยุทธ์ที่ทั้งสองคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า พวกเขารู้อยู่เต็มอกว่าคนอย่างเตเมอร์ ในยามจวนตัวย่อมต้องใช้กลยุทธ์ม้าเกราะหนักทะลวงจุดที่ดูเปราะบางที่สุดเพื่อหาทางรอด ซึ่งจุดนั้นเองที่พวกเขาจงใจไม่ส่งทหารเข้าไปเสริมกำลัง แต่กลับวางหมากไว้ให้มันเป็นเหยื่อล่อชิ้นโตที่เคลือบไปด้วยพิษร้ายเจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้กำชับสั่งการหน่วยทหารที่ประจำอยู่บริเวณซอกเขาไว้อย่างเด็ดขาดว่าห้ามเข้าปะทะจนตัวตาย แต่ให้ใช้กลยุทธ์ผ่อนตามแรง ค่อย ๆ ถอยร่นเปิดทางให้อย่างมีชั้นเชิงและแนบเนียนที่สุด การแสดงละครตบตาเช่นนี้ทำให้ศัตรูหลงเชื่อสนิทใจว่าตนเองได้คว้าโอกาสรอดชีวิ