جميع فصول : الفصل -الفصل 140

“เดี๋ยวนะ! นี่มันตรรกะอันใดกัน เสวี่ยเอ๋อร์” กลายเป็นอาซือหลันที่ย้อนถามเสียงสูงบ้าง “เจ้าเห็นข้าเป็นบุรุษเช่นใดกัน เจ้าคิดได้อย่างไรว่าข้าเป็นบุรุษเช่นนั้น?”“คิก! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งหลุดหัวเราะออกมา เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของบุรุษตรงหน้าที่เพียรอธิบายให้นางเข้าใจ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านเป็นบุรุษอย่างแท้จริง มิเช่นนั้น ท่านจะมีอนุตั้งสามนางเชียวรึ?”อาซือหลันกลอกตามองบน เมื่อถูกฮูหยินประชดอีกครั้ง “คนเราก็ต้องมีอดีตที่ผิดพลาดกันบ้างมิใช่รึ? ฮูหยิน”“ท่านมิต้องมาเรียกข้าว่าฮูหยินกลบเกลื่อนเลย” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งมองหน้าอย่างรู้ทัน“สามีย่อมต้องฟังคำฮูหยินอยู่แล้ว” อาซือหลันพูดพลางตบอกตนเอง “หากเจ้าไม่ชอบ ข้าจะไล่นางออกจากจวนประเดี๋ยวนี้เลย! จาฮาน!”“ไม่ต้อง! ไม่ต้อง!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งรีบร้องปฏิเสธ เมื่อเห็นสามีกำลังจะเรียกคนสนิทเข้ามาสั่งงาน “ท่านก็จะใจดำเกินไปแล้ว อนุซินทำสิ่งใดผิดกัน จึงต้องไล่นางออกจากจวนเช่นนั้น”อา

อาซือหลันตื่นขึ้นตามความเคยชิน แม้ว่าร่างกายจะยังคงเมื่อยล้าจากการเดินทางเมื่อวาน เขาผงกศีรษะขึ้นมามองใบหน้าสวยคมที่นอนซบอยู่บนท่อนแขนของเขาอย่างรักใคร่ ยิ่งได้เห็นริมฝีปากบางที่บวมช้ำด้วยฝีปากของตนเองแล้วก็อดยิ้มด้วยความภาคภูมิใจไม่ได้ไม่รู้เลยว่าริมฝีปากของเสวี่ยเอ๋อร์จะหวานอร่อยถึงเพียงนี้...ครั้งแรกเขาประทับตราอย่างฉาบฉวย แต่เมื่อได้ยินคำอนุญาตจากนาง คลื่นปรารถนาที่กดข่มไว้ก็ถูกปลดปล่อย ครั้งที่สอง เขาจึงประทับตราอย่างดุดันดูดกลืนความหวานจากนางจนเจิ่งเสวี่ยอิ๋งต้องยกมือขึ้นมาทุบเขาด้วยความที่หายใจไม่ออกหลังจากนั้นก็มีครั้งที่สาม... ครั้งที่สี่ และครั้งแล้วครั้งเล่า... จนเจิ่งเสวี่ยอิ๋งต้องขู่ให้เขาหยุด มิเช่นนั้น นางจะขอแยกเรือน สุดท้าย อาซือหลันก็ขออีกครั้งเป็นการส่งท้าย ทำให้จุมพิตครั้งนั้นลากนานไปหลายลมหายใจ... ก่อนที่เขาจะปล่อยให้นางได้นอนจริง ๆอาซือหลันใช้มือเกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าเนียนออก ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากนวลอย่างรักใคร่แผ่วเบา ด้วยเกรงว่านางจะตื่น แล้วจึงค่อย ๆ ดึงแขนตัวเองกลับมาเขาลุกขึ้นจากเตียงแผ่วเบาสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออก

ท่ามกลางบรรยากาศหวานชื่นของเรือนจวิ้นเหอ มุมหนึ่งของจวนแม่ทัพที่เคยครึกครื้นกลับเงียบสนิท แม้แต่สาวใช้คนสนิทของเจ้าของเรือนจุ้ยหลิ่วยังไม่กล้าพูดสิ่งใดให้มากความซินเซียงยืนอยู่กลางเรือนด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นอย่างถึงที่สุด นางกวาดข้าวของเครื่องประดับราคาแพงบนโต๊ะเครื่องประทินโฉมลงพื้นจนเกิดเสียงดังเพล้ง!ตลับหยกที่ใส่เครื่องประทินโฉมคุณภาพดีแตกกระจาย แต่หากยังไม่สามารถทำให้ซินเซียงได้สติกลับมา เพราะตั้งแต่ที่อาซือหลันกลับมาเมื่อวาน เขาก็คลุกอยู่กับตี๋ลี่เสวี่ยที่เรือนจวิ้นเหอจนถึงเช้าวันนี้ในยามปกติ อาซือหลันจะฝึกซ้อมยามเช้าเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม ก่อนที่จะมาร่วมรับประทานอาหารเช้ากับนางทุกวัน นั่นหมายความว่านางต้องรออีกฝ่ายมาก่อน จึงจะได้รับประทานอาหารเช้าร่วมกันหากแต่วันนี้ จูเอ๋อร์มารายงานนางว่าอาซือหลันฝึกซ้อมได้เพียงสองเค่อ แต่เมื่อเห็นความวุ่นวายในเรือนจวิ้นเหอ เขาก็โยนดาบ กลับไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย เพื่อกลับมารับประทานอาหารเช้าร่วมกับนางเสียแล้ว!!เพียงเท่านี้ก็ชัดเจนแล้วว่าเขาให้ความสำคัญกับใครมากกว่ากัน!!วันนี้ นางอุตส่าห์ตื่น

“มิทราบว่าคุณชายเฉียนมีธุระอันใดกับข้ารึเจ้าคะ?” ซินเซียงเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นบุรุษหนุ่มรูปงามที่คลี่พัดสีขาวขึ้นโบกเล็กน้อย ขณะที่หย่อนตัวลงนั่งที่ฝั่งตรงข้ามจี้หยกพกสลักคำว่า เฉียน ห้อยอยู่โดดเด่นสะดุดตา เป็นการอวดอ้างฐานะจากทางบ้านได้อย่างชัดเจน“ข้ามีนามว่าเฉียนจินฮ่าว เป็นบุตรชายของเถ้าแก่เฉียน เจ้าของโรงแลกเงินต้าถง” เฉียนจินฮ่าวแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มสุภาพ “มิทราบว่าอนุซินพอจะรู้จักข้าบ้างหรือไม่?”“ในเมืองหนิงเปียนแห่งนี้ ผู้ใดจะไม่รู้จักโรงแลกเงินต้าถงของเถ้าแก่เฉียนบ้างเล่าเจ้าคะ อีกทั้งยังเล่าลือถึงคุณชายและคุณหนูตระกูลเฉียนที่มีรูปโฉมงดงามอีกด้วย”เฉียนจินฮ่าวอมยิ้มกับคำยอนั้น “อนุซินก็กล่าวเกินไปแล้ว”“ไม่ทราบว่าวันนี้ที่คุณชายเฉียนต้องการสนทนากับข้า มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?” ซินเซียงไม่คิดที่จะสนทนาต่อให้ยืดยาว เพราะบัดนี้ จิตใจของนางครุ่นคิดเพียงว่าจะทำอย่างไรให้อาซือหลันกลับมาสนใจตนตามที่สหายทั้งสองแนะนำมาเฉียนจินฮ่าวก้มศีรษะลงเล็กน้อยเป็นเชิงขออภัย “

โคมไฟตามทางเดินของจวนแม่ทัพสั่นไหวไปตามแรงลมที่พัดผ่าน ในขณะที่โคมไฟในเรือนจวิ้นเหอดับลง ร่างบอบบางในชุดร่ายรำสวยงามกลับเดินตามทางไปเรื่อย ๆ โดยมีจูเอ๋อร์และชิวเหมยเดินตามหลังไม่ห่างก่อนที่ซินเซียงจะมาหยุดอยู่แถวลานกว้างหน้าห้องหนังสือของอาซือหลัน“อนุซิน” ทหารยามต่างทำความเคารพ เมื่อซินเซียงเดินผ่านมาซินเซียงปรายตามอง ก่อนจะออกคำสั่ง “พวกเจ้าถอยออกไปก่อนเถิด ข้าจะระบำแสงจันทราที่ลานกว้างตรงนี้”ทหารยามต่างอึกอัก เพราะถ้าหากพวกเขาผละออกไปแล้วเกิดเหตุร้ายอันใดขึ้น พวกเขาล้วนหนีความรับผิดชอบไม่พ้น “แต่ว่า...”“ข้าระบำเพียงเค่อเดียวเท่านั้น พวกเจ้าก็เพียงเดินไปมาอยู่แถวนี้ เพียงแต่อย่าหันมามองบริเวณลานกว้างที่ข้าระบำอยู่ก็พอ” ซินเซียงอธิบายอย่างใจเย็น แต่บรรดาทหารยามยังลังเล จนซินเซียงต้องใช้วิธีการข่มขู่“ระบำแสงจันทราเป็นระบำลับที่ช่วยให้ข้ามีรูปโฉมงดงามมากยิ่งขึ้น เจ้าก็รู้ดีว่าท่านแม่ทัพโปรดปรานข้ามากเพียงใด การที่เจ้าขัดใจข้าเช่นนี้ คงจะไม่ใช่เรื่องดีหรอกกระมัง?”ท่านน่ะ