All Chapters of ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Chapter 31 - Chapter 40

ขบวนรถม้าที่ถูกจัดเตรียมและตกแต่งไว้อย่างสง่างามสมเกียรติแห่งจวนแม่ทัพ เคลื่อนตัวอย่างมั่นคงและไม่เร่งร้อนไปตามถนนมุ่งตรงสู่จวนอันจวี๋ โดยมีหนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่า ผู้เป็นบิดามารดายืนชะเง้อคอมองรอคอยอยู่หน้าประตูจวนด้วยใจจดจ่อตั้งแต่อรุณรุ่งแววตาของคนทั้งคู่ที่เฝ้าจับจ้องไปยังหัวถนนนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความคิดถึง แม้ความจริงแล้วจะผ่านพ้นวันสมรสไปเพียงไม่กี่วัน แต่สำหรับหัวอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่ต้องส่งลูกสาวสุดรักเข้าสู่ประตูวิวาห์ ย่อมไม่อาจข่มใจให้สงบนิ่งลงได้ทันทีที่รถม้าหยุดสนิท อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งก้าวเท้าลงสู่พื้นดิน สามพ่อแม่ลูกก็โผเข้าสวมกอดกันอย่างแนบแน่น ความคิดถึงที่อัดอั้นสะสมมาตลอดหลายวันพรั่งพรูออกมาผ่านอ้อมแขนที่โอบรัดโดยเฉพาะเจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป นางซบใบหน้าลงกับไหล่อุ่น ๆ ของมารดา เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาที่พยายามกักเก็บไว้เล็ดลอดออกมาจากลำคออย่างไม่อาจฝืนเพราะสำหรับนางแล้ว สองคนตรงหน้าคือโลกทั้งใบ และเป็นบุคคลเพียงสองคนที่นางเชื่อมั่นหมดหัวใจว่ารักและหวังดีกับนางอย่างที่สุดในเมืองหนิงเปีย

เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงอย่างรวดเร็ว จนเจิ่งเสวี่ยอิ๋งไม่อยากจะตื่นขึ้นมารับรู้ความจริงอาซือหลัน เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง และเหล่าอนุทั้งสามคนยืนส่งต้าปาถู หนู่เอ๋อร์เจียง และกู่ลี่น่า ที่กำลังจะออกเดินทางกลับเผ่าอุยกูร์ในวันนี้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เมื่อขบวนรถม้าเคลื่อนลับหายไปจากสายตา อำนาจสูงสุดในจวนแม่ทัพแห่งนี้ก็ตกอยู่ในมือของอาซือหลัน และผู้ที่เขาไว้ใจมากที่สุด...อาซือหลันไม่กล่าวคำใดกับชายาเอก เมื่อเห็นบิดาออกเดินทางไปแล้ว เขาก็เรียกจาฮาน คนสนิทให้ติดตามไปที่ค่ายเหยี่ยวแดงดั่งเช่นทุกวัน ในขณะที่ทุกคนเดินกลับเข้าไปในจวน เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็รู้ดีว่าความโดดเดี่ยวที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้วนางเริ่มต้นกิจวัตรประจำวันที่เรียบง่ายด้วยการเปิดบัญชีที่ว่านเฟยลี่ให้มา พร้อมทั้งศึกษาและจดบันทึกส่วนที่ผิดพลาดไว้ ด้วยความมุ่งมั่นที่ต้องการจะพิสูจน์ตนเอง หากแต่ผ่านไปไม่นาน ก็ได้มีแขกมาเยือนเรือนจวิ้นเหออีกครั้ง“พี่หญิง...” ว่านเฟยลี่เอ่ยเรียกอีกฝ่ายอย่างนอบน้อมเกินจริงจนน่าคลื่นไส้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย เนื่องจา

เมื่อถึงกลางแห่งยามโหย่ว บรรยากาศรอบจวนแม่ทัพที่ควรจะสงบเงียบกลับตึงเครียดขึ้นอย่างลับ ๆ อาซือหลันก้าวเท้ากลับเข้าสู่จวนด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานในขณะที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง ผู้รอคอยเวลานี้มาทั้งวัน ยืนรอรับสามีอยู่บริเวณทางเดินหลักที่ทอดตัวยาวจากประตูใหญ่มุ่งสู่เรือนจวิ้นเหอนางจงใจสวมชุดสีอ่อนหวานที่ดูละมุนตา หวังจะใช้ความอ่อนโยนนี้ดับไฟในใจของเขาที่คุกรุ่นมาจากวันวาน โดยในมือน้อย ๆ นั้นโอบประคองผ้าคาดเอวผืนสำคัญที่นางทุ่มเทแรงกายแรงใจซ่อมแซมจนเสร็จสิ้นอย่างประณีตไร้ที่ติทว่าห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ซินเซียงกลับยืนทอดเงาอยู่ใต้ชายคา นางจับจ้องไปยังผ้าในมือของชายาเอกด้วยสายตามาดร้าย พลางกวาดตามองสังเกตการณ์ไปรอบลานกว้างอย่างแนบเนียนที่สุด เพื่อรอคอยจังหวะที่เหมาะสมในการส่งสัญญาณเริ่มต้นแผนการที่วางไว้ทันทีที่เงาของอาซือหลันพ้นขอบประตูใหญ่เข้ามา เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็รีบสาวเท้าก้าวเข้าไปหาเขาด้วยความกระตือรือร้นและเปี่ยมไปด้วยหวัง หวังเพียงจะมอบของชิ้นนี้เพื่อพิสูจน์ความปรารถนาดีของนางแต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!ชิงหลัวที่ทำหน้าที่กวา

เช้าตรู่วันถัดมา เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง มู่หนี่ลา ว่านเฟยลี่ และซินเซียงล้วนแต่มายืนส่งอาซือหลันควบม้าออกจากจวนแม่ทัพไป และในทันทีที่ประตูจวนแม่ทัพปิดลงเจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็หมุนตัวเตรียมที่จะเดินกลับเรือนจวิ้นเหอ ไม่ใคร่อยากมองหน้าและสนทนากับอนุอีกสามนางสักเท่าใด หากแต่ปลายเท้าของนางจำต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงว่านเฟยลี่เรียกนางหยุดไว้ก่อน “พี่หญิงเจ้าคะ”เมื่อว่านเฟยลี่เห็นว่าเจิ่งเสวี่ยอิ๋งไม่หยุดปลายเท้า นางจึงรีบเดินเข้าไปขวางหน้า ก่อนส่งยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน “เมื่อวานหลังจากที่ข้านำบัญชีกลับมาตรวจสอบแล้ว พบว่าช่วงนี้รายจ่ายของจวนแม่ทัพค่อนข้างเยอะน่ะเจ้าค่ะ พี่หญิง”“ทั้งค่าใช้จ่ายในงานแต่งงานของพี่หญิง รายการของขวัญที่พี่หญิงนำกลับไปเยี่ยมบิดามารดา ค่าเดินทางของท่านพ่อและท่านพี่ก็ล้วนแต่จำเป็นต้องใช้เงินทั้งสิ้น ดังนั้น ช่วงนี้เราอาจจะต้องประหยัดกันสักหน่อยนะเจ้าคะ”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งหรี่ดวงตากลมโตลง เมื่อรู้สึกถึงลางร้ายในใจ“ดังนั้น ข้าจึงต้องขอตัดงบประมาณอาหารของเรือนจวิ้นเหอลงไปเหลือเพียงแค่ความจำเป็นพื้นฐานเท่านั้น หวังว่าพี่หญิงจะเข้าใจและไม่ถือโ

หกวันผ่านไป อาซือหลันก็สามารถจัดส่งม้าศึกได้สำเร็จ และเดินทางกลับมาถึงจวนแม่ทัพอย่างอารมณ์ดี มู่หนี่ลา ว่านเฟยลี่ และซินเซียงล้วนแต่มายืนรอต้อนรับที่หน้าประตูใหญ่ด้วยรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าพวกนางรู้กำหนดการกลับมาถึงจวนแม่ทัพ เนื่องจากอาซือหลันได้ส่งไครัต คนสนิทอีกคนมาแจ้งข่าวที่จวนเรียบร้อยแล้ว เพื่อให้ทุกคนได้เตรียมการต้อนรับ แต่ทั้งนี้ ว่านเฟยลี่ไม่ได้ให้ผู้ใดเข้าไปแจ้งข่าวแก่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งล่วงหน้าแต่สั่งว่าทันทีที่นายท่านมาถึง จึงค่อยไปแจ้งข่าวที่เรือนจวิ้นเหอ...เมื่ออาซือหลันปรากฏตัวพร้อมกับจาฮาน คนสนิท และหีบสัมภาระของฝากจากเขตแดนตะวันตก เขายังไม่ทันได้เอ่ยคำใด เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็วิ่งออกมาจากเรือนจวิ้นเหออย่างเร่งรีบ ใบหน้าของนางซีดเซียวจากการถูกลดอดอาหารและทำงานความสะอาดจวนอย่างหนักอาซือหลันมองนางด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ตี๋ลี่เสวี่ย! แค่นี้เจ้าก็ไม่รู้เรื่อง! การต้อนรับสามีกลับจวนเป็นหน้าที่ของชายาเอก ไยเจ้าจึงมาช้ากว่าเหล่าอนุภรรยาเสียที! ต่อไปอย่าให้มีครั้งหน้าอีกนะ!”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งหอบหายใจ จากการรีบวิ่งมา จึงไม่ทันได้โต้แย้ง อาซือหลันก็หันไปทา