All Chapters of ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Chapter 51 - Chapter 60

มู่หนี่ลา “!!!”ว่านเฟยลี่ “!!!”ซินเซียง “!!!”อนุภรรยาทั้งสามนางได้แต่อ้าปากค้าง เมื่อได้ยินประโยคคำถามแรกที่ไม่คาดคิดจากสามีที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา เขาไม่ได้ถามไถ่อาการของพวกนางเลย แต่กลับซักไซ้ความผิดที่พวกนางไปรุมตบเจิ่งเสวี่ยอิ๋งแทน!?มุมปากของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งกระตุกขึ้นสูง เมื่อเห็นใบหน้าแข็งทื่อของแต่ละคน ก่อนที่นางจะเลิกใส่ใจโอกาสที่ข้าจะแก้แค้นพวกเจ้ายังมีอีกเยอะ! หากแต่ตอนนี้ นางต้องไปดูอาซือหลันในร่างของนางเสียก่อน หากเขาตื่นขึ้นมาแล้วโวยวายว่าร่างนี้ มิใช่ของตนเอง จนทำให้ความแตกโอกาสที่นางจะได้แก้แค้นทุกคนนั้นก็คงจะดับสูญไปในพริบตา!!เจิ่งเสวี่ยอิ๋งดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความสูงที่ไม่คุ้นเคย ทำให้ร่างกำยำโงนเงนเล็กน้อย เมื่อต้องพยายามทรงตัวในระดับสายตาที่สูงขึ้นอย่างกะทันหัน“ท่านพี่! โปรดระวังเจ้าค่ะ!” อนุทั้งสามนางต่างร้องบอก เมื่อเห็นอาการโงนเงน โดยเข้าใจว่าอีกฝ่ายยังคงมึนศีรษะ ไม่อาจประคองตัวให้ยืนตรงได้หากแต่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งปัดมือพวกนางออกในคราวเดียว แล้วก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วท่าทางการเดินของนางนั้นแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง เพราะในยามปกติ เจิ่งเสวี่ยอิ๋งจะก้าวเดินด้วยระยะก

เมื่อเห็นว่ามู่หนี่ลาและว่านเฟยลี่เดินออกไปแล้ว ประจวบเหมาะกับซินเซียงที่พาหมอโจวและหมอหญิงอีกท่านหนึ่งรีบเข้ามาอย่างพอดีโจวซื่ออัน หรือ หมอโจวชื่อดังแห่งซื่อไห่ถัง หนึ่งในธุรกิจของอัยย์จามัล มารดาของอาซือหลันรีบรุดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ด้วยพอเขาทราบว่าจะต้องมาตรวจอาการของนายหญิงคนใหม่หมอโจวจึงได้พาหลี่ซิงหรู หรือหมอหลี่ หมอสตรีของซื่อไห่ถังมาด้วย เพื่อให้นางมาตรวจอาการของนายหญิงโดยเฉพาะ“เรียนนายท่าน จากที่ข้าทราบมาว่านายหญิงตกน้ำและยังอยู่ในชุดที่เปียกชื้นนานเกินไป ทำให้นางอยู่ภาวะที่ความเย็นชื้นเข้ากระทบร่างอย่างหนัก นางจึงมีไข้สูงและหนาวสั่น ด้วยความเย็นอุดกั้นพลังหยางชี่ ทำให้ร่างกายไม่สามารถขับความร้อนออกมาได้เจ้าค่ะ”“ข้าจึงจำเป็นต้องขับความเย็นและสลายความชื้น โปรดให้นายหญิงดื่มยานี้เถิด นี่เป็นเทียบยาที่เน้นรสเผ็ดร้อนและมีฤทธิ์อุ่น ช่วยกระจายลมเย็น เพื่อขับความชื้นออกจากร่างกาย แต่จำเป็นต้องดื่มในขณะที่ยายังร้อนจัดเท่านั้น”“ในระหว่างพักฟื้นร่างกาย นายหญิงต้องได้รับความอบอุ่นตลอดเวลา ห้ามถูกลมเย็น และต้องเปลี่ยน

“ไม่!! ข้าไม่ยอมรับ!” อาซือหลันประกาศกร้าวผ่านเสียงแหลมเล็กที่แทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องเจิ่งเสวี่ยอิ๋งขมวดคิ้วแล้วย้อนถามอย่างรวดเร็ว “แล้วท่านจะทำอย่างไร?”“พวกเราสลับร่างกันเช่นนี้ ท่านคงไม่อยากให้ร่างของท่านมานั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ในเรือนจวิ้นเหอแห่งนี้หรอกกระมัง” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งโน้มใบหน้าคมคายของอาซือหลันให้ต่ำลงมา แทบจะอยู่ในระดับสายตาเดียวกับร่างเล็กที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง“หรือว่าท่านต้องการออกไปตรวจตราค่ายเหยี่ยวแดงด้วยเรือนร่างของข้า? ท่านอยากให้ทุกคนเห็นว่าท่านแม่ทัพอาซือหลันและนายหญิงตี๋ลี่เสวี่ยเป็นคนผิดเพศหรือ?”“ตี๋ลี่เสวี่ย นายหญิงของจวนไม่ชอบอยู่ในเรือนหลัง หวังออกไปสร้างชื่อเสียงอยู่ในค่ายทหาร อยู่ร่วมกับบุรุษมากหน้าหลายตา... เช่นนั้นหรือ?”“ส่วนท่านแม่ทัพอาซือหลันผู้เกรียงไกรกลับว่านอนสอนง่าย ยินยอมขังตนอยู่แต่ในจวน เย็บปักถักร้อยหรือทำอาหารเฝ้าจวน เพื่อรอชายาเอกกลับมาจากค่ายทหาร... อย่างนั้นหรือ?”ดวงตาคู่คมของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งทอประกายเย้ยหยันอย่างโจ่งแ

สองวันหลังจากนั้น อาซือหลันก็ยังคงนอนซมอยู่บนเตียง โดยมีไป๋ลู่และเม่ยเอ๋อร์คอยป้อนข้าวป้อนยาและเปลี่ยนชุดให้ตามคำสั่งของ ‘อาซือหลัน’ อย่างเคร่งครัดจนกระทั่งวันที่สาม อาการไข้ของอาซือหลันก็ลดลงเป็นอย่างมาก เหลือกินยาอีกแค่วันนี้เป็นวันสุดท้าย แต่ในระหว่างที่อาซือหลันลุกขึ้นมานั่ง แล้วกำลังมองหาสาวใช้สองคนที่คอยดูแลเขามาตลอดหลายวันว่านเฟยลี่ก็ได้เดินเข้ามาในเรือนจวิ้นเหอ พร้อมเจินเจินและเหวินซิ่ว สาวใช้คนสนิทที่ถือถาดถ้วยข้าวและถ้วยยามาส่ง “พี่หญิง...”ว่านเฟยลี่เรียกอีกฝ่ายเสียงหวาน ส่งสัญญาณให้สาวใช้วางทั้งสองถาดลงบนโต๊ะกลมกลางเรือน “ข้าได้ยินท่านหมอหลี่บอกว่าพี่หญิงต้องดื่มยาวันนี้เป็นวันสุดท้ายใช่หรือไม่เจ้าคะ?”อาซือหลันพยักหน้าอย่างมึนงง ดวงตากลมโตยังคงปิดปรือ ในขณะที่ว่านเฟยลี่ส่งยิ้มหวานที่ไม่ไปถึงนัยน์ตา“ช่างดีเสียจริง ท่านหมอหลี่บอกว่าพี่หญิงต้องดื่มยาอีกสามถ้วยก็จะหายไข้เป็นปกติแล้ว ดังนั้น ข้าจึงได้ให้สาวใช้ต้มยามาให้พี่หญิงทั้งสามถ้วยในคราวเดียวเลยนะเจ้าคะ”อาซือหลันเลิกคิ้วขึ้นสู

ตี๋ลี่เสวี่ยซักผ้าเอง!? นายหญิงของจวนแม่ทัพซักเสื้อผ้าเอง!?“นอกจากนี้ ข้าก็เคยบอกพี่หญิงไปแล้วว่ายามนี้ ท่านพี่กำลังไม่สบาย ทุกคนในจวนต่างวุ่นวายกับการดูแลท่านพี่อยู่ อย่างไร พี่หญิงก็คงไม่สร้างความลำบากใจให้ข้าเพิ่มหรอกใช่หรือไม่เจ้าคะ?”“อา... จริงสิ” ว่านเฟยลี่ทำท่าเพิ่งนึกออก “พี่หญิงมาได้เวลาพอดี ท่านพี่ไม่สบาย มีไข้สูงจนผ้าห่มเปียกชื้นไปหมด ไหน ๆ พี่หญิงจะซักเสื้อผ้าของตนแล้ว ข้าขอรบกวนพี่หญิงช่วยซักผ้าห่มของท่านพี่ให้ด้วยนะเจ้าคะ”พูดจบ เจินเจิน สาวใช้ของว่านเฟยลี่ก็ส่งผ้าห่มผืนหนาที่เขาเคยใช้งานในเรือนอี๋เหอของว่านเฟยลี่มายัดใส่มือของอาซือหลันอาซือหลัน “???”“เมื่อครู่พี่หญิงบอกว่าไม่มีชุดสะอาดใส่แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ? ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เหวินซิ่ว” ว่านเฟยลี่หันไปออกคำสั่งกับสาวใช้คนสนิท “เจ้าไปเอาชุดเก่าของข้าที่ไม่ได้ใส่แล้วมาให้พี่หญิงสวมใส่ไปก่อนเถิด”“เจ้าค่ะ อี๋เหนียง!”ทันใดนั้น สองมือของอาซือหลันก็หนักอึ้งไปด้วยผ้าห่มผืนหนาและกองเสื้อผ้า