All Chapters of ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Chapter 51 - Chapter 60

115 Chapters

บทที่ 50

มู่หนี่ลา “!!!”ว่านเฟยลี่ “!!!”ซินเซียง “!!!”อนุภรรยาทั้งสามนางได้แต่อ้าปากค้าง เมื่อได้ยินประโยคคำถามแรกที่ไม่คาดคิดจากสามีที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา เขาไม่ได้ถามไถ่อาการของพวกนางเลย แต่กลับซักไซ้ความผิดที่พวกนางไปรุมตบเจิ่งเสวี่ยอิ๋งแทน!?มุมปากของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งกระตุกขึ้นสูง เมื่อเห็นใบหน้าแข็งทื่อของแต่ละคน ก่อนที่นางจะเลิกใส่ใจโอกาสที่ข้าจะแก้แค้นพวกเจ้ายังมีอีกเยอะ! หากแต่ตอนนี้ นางต้องไปดูอาซือหลันในร่างของนางเสียก่อน หากเขาตื่นขึ้นมาแล้วโวยวายว่าร่างนี้ มิใช่ของตนเอง จนทำให้ความแตกโอกาสที่นางจะได้แก้แค้นทุกคนนั้นก็คงจะดับสูญไปในพริบตา!!เจิ่งเสวี่ยอิ๋งดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความสูงที่ไม่คุ้นเคย ทำให้ร่างกำยำโงนเงนเล็กน้อย เมื่อต้องพยายามทรงตัวในระดับสายตาที่สูงขึ้นอย่างกะทันหัน“ท่านพี่! โปรดระวังเจ้าค่ะ!” อนุทั้งสามนางต่างร้องบอก เมื่อเห็นอาการโงนเงน โดยเข้าใจว่าอีกฝ่ายยังคงมึนศีรษะ ไม่อาจประคองตัวให้ยืนตรงได้หากแต่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งปัดมือพวกนางออกในคราวเดียว แล้วก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วท่าทางการเดินของนางนั้นแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง เพราะในยามปกติ เจิ่งเสวี่ยอิ๋งจะก้าวเดินด้วยระยะก
Read more

บทที่ 51

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเหลือบมองร่างของ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ อย่างเย็นชา แม้ว่าใบหน้ารูปร่างที่เห็นจะเป็นสหายของนาง หากแต่จิตวิญญาณข้างในยามนี้กลับกลายเป็นคนที่นางอยากจะแก้แค้นเอาคืนให้สาสม“มีใครอยู่ด้านนอกบ้าง?” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งถามเสียงทุ้มต่ำไป๋ลู่และเม่ยเอ๋อร์ สาวใช้ที่ยืนอยู่นอกเรือนรีบเข้ามาในทันที “เจ้าค่ะ นายท่าน”“เปลี่ยนชุด ทำความสะอาดให้นายหญิงให้เรียบร้อย” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งพูดเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาสบตากับสาวใช้ทั้งสองที่ยืนหน้าเคร่งด้วยความหวาดกลัวต่อนายใหญ่ของจวนในยามนี้“เจ้าค่ะ นายท่าน!” ไป๋ลู่และเม่ยเอ๋อร์รีบเดินเข้ามาจัดแจงยกกองผ้าห่มออกจากตัวของนายหญิงอย่างร้อนรน เพราะกลัวว่าพวกนางจะถูกตำหนิที่ละเลยการดูแลเช่นนี้ไป๋ลู่รีบเดินออกไปเตรียมกะละมังและผ้าสะอาดมาเช็ดทำความสะอาดร่างกาย ในขณะที่เม่ยเอ๋อร์พยายามถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกจากร่างของนายหญิงเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเห็นพวกนางลงมือทำอย่างตั้งใจ จึงได้เดินหลบออกมาหลังฉากกั้น ตั้งใจที่จะรอให้พวกสาวใช้ดูแลจนเสร็จเรียบร้อย แล้วค่อยเ
Read more

บทที่ 52

เมื่อเห็นว่ามู่หนี่ลาและว่านเฟยลี่เดินออกไปแล้ว ประจวบเหมาะกับซินเซียงที่พาหมอโจวและหมอหญิงอีกท่านหนึ่งรีบเข้ามาอย่างพอดีโจวซื่ออัน หรือ หมอโจวชื่อดังแห่งซื่อไห่ถัง หนึ่งในธุรกิจของอัยย์จามัล มารดาของอาซือหลันรีบรุดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ด้วยพอเขาทราบว่าจะต้องมาตรวจอาการของนายหญิงคนใหม่หมอโจวจึงได้พาหลี่ซิงหรู หรือหมอหลี่ หมอสตรีของซื่อไห่ถังมาด้วย เพื่อให้นางมาตรวจอาการของนายหญิงโดยเฉพาะ“เรียนนายท่าน จากที่ข้าทราบมาว่านายหญิงตกน้ำและยังอยู่ในชุดที่เปียกชื้นนานเกินไป ทำให้นางอยู่ภาวะที่ความเย็นชื้นเข้ากระทบร่างอย่างหนัก นางจึงมีไข้สูงและหนาวสั่น ด้วยความเย็นอุดกั้นพลังหยางชี่ ทำให้ร่างกายไม่สามารถขับความร้อนออกมาได้เจ้าค่ะ”“ข้าจึงจำเป็นต้องขับความเย็นและสลายความชื้น โปรดให้นายหญิงดื่มยานี้เถิด นี่เป็นเทียบยาที่เน้นรสเผ็ดร้อนและมีฤทธิ์อุ่น ช่วยกระจายลมเย็น เพื่อขับความชื้นออกจากร่างกาย แต่จำเป็นต้องดื่มในขณะที่ยายังร้อนจัดเท่านั้น”“ในระหว่างพักฟื้นร่างกาย นายหญิงต้องได้รับความอบอุ่นตลอดเวลา ห้ามถูกลมเย็น และต้องเปลี่ยน
Read more

บทที่ 53

อาซือหลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความมืดมิด ดวงตาที่ปิดปรือมองสิ่งรอบข้างอย่างสับสน เพดานและผนังห้องที่คุ้นเคยทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังนอนอยู่ที่เรือนจวิ้นเหอเหตุใดข้าจึงมานอนที่นี่ ข้าต้องนอนอยู่ที่เรือนจุ้ยหลิ่วของซินซินสิ?อาซือหลันพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่แขนขาที่เคยแข็งแรงกลับอ่อนปวกเปียกจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง หากแต่เขาพยายามลุกขึ้นมาได้เพียงครึ่งเดียว ก็รู้สึกถึงความอึดอัดที่ช่วงอกและความบอบบางที่ช่วงสะโพก เขาก้มลงมองมือทั้งสองข้าง...มือที่เรียวเล็กและขาวกว่าร่างเดิมของเขา... นี่มันไม่ใช่ร่างของเขา!?“เฮ้ย! อะไรกันเนี่ย!?” อาซือหลันร้องด้วยความตกใจ ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาปิดปาก เพราะน้ำเสียงที่แหลมเล็กไม่คุ้นเคยดังขึ้นมาแทนที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยในยามปกติของเขา“ตื่นแล้วรึ?”นี่สิ ถึงจะเป็นเสียงของเขา! แต่... เขายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!?อาซือหลันเงยหน้าขึ้นมองไปตามต้นเสียง จึงได้เห็น ‘อาซือหลัน’ ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง“เฮ้ย!!!” อาซือหลันร้องลั่นด้วยความตกใจ เม
Read more

บทที่ 54

“ไม่!! ข้าไม่ยอมรับ!” อาซือหลันประกาศกร้าวผ่านเสียงแหลมเล็กที่แทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องเจิ่งเสวี่ยอิ๋งขมวดคิ้วแล้วย้อนถามอย่างรวดเร็ว “แล้วท่านจะทำอย่างไร?”“พวกเราสลับร่างกันเช่นนี้ ท่านคงไม่อยากให้ร่างของท่านมานั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ในเรือนจวิ้นเหอแห่งนี้หรอกกระมัง” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งโน้มใบหน้าคมคายของอาซือหลันให้ต่ำลงมา แทบจะอยู่ในระดับสายตาเดียวกับร่างเล็กที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง“หรือว่าท่านต้องการออกไปตรวจตราค่ายเหยี่ยวแดงด้วยเรือนร่างของข้า? ท่านอยากให้ทุกคนเห็นว่าท่านแม่ทัพอาซือหลันและนายหญิงตี๋ลี่เสวี่ยเป็นคนผิดเพศหรือ?”“ตี๋ลี่เสวี่ย นายหญิงของจวนไม่ชอบอยู่ในเรือนหลัง หวังออกไปสร้างชื่อเสียงอยู่ในค่ายทหาร อยู่ร่วมกับบุรุษมากหน้าหลายตา... เช่นนั้นหรือ?”“ส่วนท่านแม่ทัพอาซือหลันผู้เกรียงไกรกลับว่านอนสอนง่าย ยินยอมขังตนอยู่แต่ในจวน เย็บปักถักร้อยหรือทำอาหารเฝ้าจวน เพื่อรอชายาเอกกลับมาจากค่ายทหาร... อย่างนั้นหรือ?”ดวงตาคู่คมของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งทอประกายเย้ยหยันอย่างโจ่งแ
Read more

บทที่ 55

อาซือหลันที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงรู้สึกชาวาบไปทั่วทั้งใบหน้าอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน...เหตุใดข้าจึงไม่รู้มาก่อนเลยนะว่านางจะเป็นคนปากคอเราะรายถึงเพียงนี้! ทุกคำพูดล้วนเฉียบคมราวกับมีดดาบที่สามารถเฉือนหัวใจของเขาให้กลายเป็นเศษเนื้อได้อย่างง่าย ๆทั้งคำพูดและน้ำเสียงล้วนเอาเขาถึงตายทั้งสิ้น!!“โอ๊ย!” อาซือหลันร้องขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เมื่อรู้สึกปวดศีรษะตุบ ๆ จนต้องเอนกายกลับลงไปนอนพัก ก่อนที่จะรู้สึกตัวว่าตนเองนั้นกำลังมีไข้สูง พลางนึกทบทวนภาพที่เห็นในฝันอย่างราง ๆตั้งแต่ที่เขาสลบไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ต้องลงน้ำในสระบัวมากถึงสี่รอบ เพื่อช่วยอนุและชายาเอกขึ้นมาจากน้ำ โดยครั้งแรก คนแรกที่เขาเลือกช่วยเหลือก็คือซินเซียง ก่อนจะเป็นว่านเฟยลี่ และมู่หนี่ลาตามลำดับซึ่งเป็นการช่วยตามสัญชาตญาณของเขาล้วน ๆ หลังจากนั้น เขาก็กระโจนลงน้ำ เพื่อไปช่วยชายาเอกอีกคน แต่ด้วยชุดอุยกูร์ที่นางสวมใส่นั้น ทำให้ร่างของนางจมดิ่งลึกลงไปเกือบถึงก้นสระบัวทำให้เขาต้องใช้แรงกายทั้งหมดในการพยุงร่างของตี๋ลี่เสวี่ยขึ้นมา ทันทีที่พ้นผิวน้ำ ลากนางให้กลับขึ้นมาน
Read more

บทที่ 56

สองวันหลังจากนั้น อาซือหลันก็ยังคงนอนซมอยู่บนเตียง โดยมีไป๋ลู่และเม่ยเอ๋อร์คอยป้อนข้าวป้อนยาและเปลี่ยนชุดให้ตามคำสั่งของ ‘อาซือหลัน’ อย่างเคร่งครัดจนกระทั่งวันที่สาม อาการไข้ของอาซือหลันก็ลดลงเป็นอย่างมาก เหลือกินยาอีกแค่วันนี้เป็นวันสุดท้าย แต่ในระหว่างที่อาซือหลันลุกขึ้นมานั่ง แล้วกำลังมองหาสาวใช้สองคนที่คอยดูแลเขามาตลอดหลายวันว่านเฟยลี่ก็ได้เดินเข้ามาในเรือนจวิ้นเหอ พร้อมเจินเจินและเหวินซิ่ว สาวใช้คนสนิทที่ถือถาดถ้วยข้าวและถ้วยยามาส่ง “พี่หญิง...”ว่านเฟยลี่เรียกอีกฝ่ายเสียงหวาน ส่งสัญญาณให้สาวใช้วางทั้งสองถาดลงบนโต๊ะกลมกลางเรือน “ข้าได้ยินท่านหมอหลี่บอกว่าพี่หญิงต้องดื่มยาวันนี้เป็นวันสุดท้ายใช่หรือไม่เจ้าคะ?”อาซือหลันพยักหน้าอย่างมึนงง ดวงตากลมโตยังคงปิดปรือ ในขณะที่ว่านเฟยลี่ส่งยิ้มหวานที่ไม่ไปถึงนัยน์ตา“ช่างดีเสียจริง ท่านหมอหลี่บอกว่าพี่หญิงต้องดื่มยาอีกสามถ้วยก็จะหายไข้เป็นปกติแล้ว ดังนั้น ข้าจึงได้ให้สาวใช้ต้มยามาให้พี่หญิงทั้งสามถ้วยในคราวเดียวเลยนะเจ้าคะ”อาซือหลันเลิกคิ้วขึ้นสู
Read more

บทที่ 57

หลังจากดื่มยาตามหมอหญิงสั่งครบสามวัน อาการของอาซือหลันก็ฟื้นตัวเป็นอย่างดี อาการไข้คลายลง จนแทบจะหายดี ร่างกายที่เคยสั่นเทิ้มด้วยความเย็นชื้นกลับมาอบอุ่นขึ้นบ้างซึ่งในระหว่างนั้น เจิ่งเสวี่ยอิ๋งไม่ได้โผล่หน้ามาเยี่ยมเขาอีกเลย...อาซือหลันยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบของ ‘อาซือหลัน’ ก็ยุ่งวุ่นวายหลายอย่าง ไม่ได้ว่างงานเฉกเช่น ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ เสียหน่อยเช้าวันนี้ อาซือหลันลุกขึ้นด้วยร่างกายที่แข็งแรงขึ้นมาก ทำให้เขาเพิ่งมีสติและเวลาในการสำรวจสิ่งต่าง ๆ ในเรือนจวิ้นเหออย่างละเอียดแต่เดิมเรือนจวิ้นเหอก็เป็นเรือนนอนหลักของเขา ดังนั้น สิ่งต่าง ๆ ในเรือนล้วนแต่เป็นของเขา แต่เมื่อได้แต่งงานกับตี๋ลี่เสวี่ย และเปลี่ยนเป็นเรือนหอแล้ว ย่อมต้องมีสิ่งของของตี๋ลี่เสวี่ยเข้ามาเพิ่มเติมหากแต่อาซือหลันกวาดสายตาไปทางไหนก็ล้วนแต่ว่างเปล่า พบเจอแต่สิ่งของของเขาเอง เรียกได้ว่าเห็นของของตี๋ลี่เสวี่ยน้อยมาก หากกล่าวว่านางไม่ได้พักที่เรือนแห่งนี้ เขาก็คงเชื่อไปแล้ว...ดวงตากลมโตกวาดสอดส่องไปทั่วเรือน ก่อนจะมองเห็นเสื้อผ้า
Read more

บทที่ 58

ตี๋ลี่เสวี่ยซักผ้าเอง!? นายหญิงของจวนแม่ทัพซักเสื้อผ้าเอง!?“นอกจากนี้ ข้าก็เคยบอกพี่หญิงไปแล้วว่ายามนี้ ท่านพี่กำลังไม่สบาย ทุกคนในจวนต่างวุ่นวายกับการดูแลท่านพี่อยู่ อย่างไร พี่หญิงก็คงไม่สร้างความลำบากใจให้ข้าเพิ่มหรอกใช่หรือไม่เจ้าคะ?”“อา... จริงสิ” ว่านเฟยลี่ทำท่าเพิ่งนึกออก “พี่หญิงมาได้เวลาพอดี ท่านพี่ไม่สบาย มีไข้สูงจนผ้าห่มเปียกชื้นไปหมด ไหน ๆ พี่หญิงจะซักเสื้อผ้าของตนแล้ว ข้าขอรบกวนพี่หญิงช่วยซักผ้าห่มของท่านพี่ให้ด้วยนะเจ้าคะ”พูดจบ เจินเจิน สาวใช้ของว่านเฟยลี่ก็ส่งผ้าห่มผืนหนาที่เขาเคยใช้งานในเรือนอี๋เหอของว่านเฟยลี่มายัดใส่มือของอาซือหลันอาซือหลัน “???”“เมื่อครู่พี่หญิงบอกว่าไม่มีชุดสะอาดใส่แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ? ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เหวินซิ่ว” ว่านเฟยลี่หันไปออกคำสั่งกับสาวใช้คนสนิท “เจ้าไปเอาชุดเก่าของข้าที่ไม่ได้ใส่แล้วมาให้พี่หญิงสวมใส่ไปก่อนเถิด”“เจ้าค่ะ อี๋เหนียง!”ทันใดนั้น สองมือของอาซือหลันก็หนักอึ้งไปด้วยผ้าห่มผืนหนาและกองเสื้อผ้า
Read more

บทที่ 59

เช้าวันรุ่งขึ้น อาซือหลันก็ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยอย่างรุนแรงไปทั่วทั้งหลังและแขนขา ซึ่งเป็นผลพวงจากการตรากตรำซักผ้าหนักเมื่อวานนี้ ประกอบกับร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากไข้ ทำให้เขาแทบจะขยับตัวไม่ไหวในขณะที่เขากำลังนวดคลึงบ่าไหล่เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด มู่หนี่ลาก็ก้าวเข้าในห้องอย่างเงียบเชียบ“นายหญิงเจ้าคะ...”เสียงเรียกแผ่วเบานั้น ทำเอาอาซือหลันสะดุ้งด้วยความตกใจนี่เจ้าไม่คิดจะเคาะประตู หรือรอคำอนุญาตเข้าเรือนจากข้าก่อนเลยหรือไร!?“ข้าได้ยินมาว่าท่านหายไข้ดีแล้ว... ข้าจึงได้มาเยี่ยมด้วยความหวังดี และเห็นว่าท่านต้องพลัดตกน้ำเพราะเป็นความโชคร้ายแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ”มุมปากของอาซือหลันกระตุกอีกครั้ง...มิใช่ว่าพวกเจ้ารุมตบกันจนพลัดตกจากสะพานหรอกรึ? ลำบากให้ข้าต้องลงน้ำไปช่วยพวกเจ้าขึ้นมาทีละตัว!!“เพราะความโชคร้ายนั้น ย่อมต้องมีสิ่งไม่ดีเกาะติดร่างกายท่านอยู่เป็นแน่ แม้ว่าท่าจะดื่มยาต้มของหมอหลี่จนหายดีแล้ว แต่ก็ไม่อาจชำระล้างมลทินภายในได้”อาซือหลันขมวดคิ้วอย่างพยายามทำความเข้าใจในคำพูดของ
Read more
PREV
1
...
45678
...
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status