All Chapters of ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Chapter 41 - Chapter 50

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน นับตั้งแต่ที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งแต่งเข้าจวนแม่ทัพ อาซือหลันผู้เป็นสามีก็ค้างแรมที่เรือนจวิ้นเหอของนางเพียงคืนเดียวเท่านั้นคือคืนเข้าหอนอกเหนือจากนั้น เขาก็ผลัดค้างแรมที่เรือนอิ้งซิงของมู่หนี่ลา เรือนอี๋เหอของว่านเฟยลี่ และบ่อยครั้งที่สุดก็คงจะเป็นเรือนจุ้ยหลิ่วของซินเซียงเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเองก็ไม่รู้ว่าตนเองผ่านวันเวลาเงียบเหงาเหล่านั้นมาได้อย่างไร เพราะกิจวัตรประจำวันของนางคือการตื่นขึ้นมา ซักเสื้อผ้าของตนเอง ปัดกวาดเช็ดถูเรือนจวิ้นเหอ และทำความสะอาดบริเวณลานหญ้าหน้าเรือนอาหารสามมื้อก็มีสาวใช้ผลัดเวรกันนำมาส่งให้ โดยมีแต่ข้าวสวยและผัดผักหนึ่งจานเท่านั้น จนยามนี้ ร่างกายของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเริ่มผอมลง จากเดิมที่กำลังอวบอิ่มสมบูรณ์ อีกทั้งยังทำความสะอาดเรือนเองทั้งหมดเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเคยไปเจรจาต่อรองกับว่านเฟยลี่แล้ว หากแต่นางก็ทำสีหน้าอย่างจนใจ โดยอ้างว่าทุกอย่างเป็นไปตามความสมัครใจของสาวใช้ นางไม่อาจไปบังคับผู้ใดได้จนสุดท้าย เจิ่งเสวี่ยอิ๋งจึงเลือกที่จะอยู่เงียบ ๆ เช่นนี้ เพราะเมื่อนางไร้ซึ่งอำนาจแล้ว บรรดาอนุคนอื่น ๆ ก็เ

ผ่านไปเพียงหนึ่งจิบชา หลังจากว่านเฟยลี่กล่าวขอโทษแขกเหรื่อทุกคนแทนนายหญิงของจวนเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นที่ประตูโถงทางเข้า เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก้าวเข้ามาในงานด้วยชุดชนเผ่าอุยกูร์เต็มรูปแบบที่มีเครื่องประดับโลหะสีเงินวาววับและผ้าคลุมศีรษะสีสันฉูดฉาดนางดูงดงาม คมเข้มราวกับภาพวาดที่หลุดออกมาจากทะเลทราย ทำให้บรรยากาศที่เคยคึกคัก พลัน! เงียบกริบอาซือหลันเบิกตากว้างด้วยความหงุดหงิดที่สั่งสมมานาน และสีหน้าของใต้เท้าเฝิงก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด มู่หนี่ลาและว่านเฟยลี่รีบเดินเข้าไปหาเจิ่งเสวี่ยอิ๋งอย่างรวดเร็วและใช้มือปิดปากเล็กน้อย เพื่อแสดงความตกใจ แต่ดวงตาของพวกนางกลับเปล่งประกายไปด้วยความพึงพอใจว่านเฟยลี่แสร้งพูดขึ้นอย่างอ่อนใจ “โธ่! นายหญิง เหตุใดท่านจึงแต่งกายเช่นนี้มาเจ้าคะ? เพราะท่านเลือกแต่งชุดนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ? จึงได้เข้าร่วมงานล่าช้ากว่ากำหนดการตั้งครึ่งชั่วยาม”เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง “!!!”ในเทียบเชิญ เจ้าเขียนว่าเริ่มงานในยามอู่มิใช่รึ? แล้วข้าก็มาเร็วกว่าเวลาเริ่มงานตั้งครึ่งชั่วยาม แต่เจ้ากลับบอกว่าข้ามาร่วมงานเลี

หลังจากที่อาซือหลันตำหนิเจิ่งเสวี่ยอิ๋งอย่างรุนแรง จนนางนั่งเงียบกริบ ว่านเฟยลี่ในชุดสีเขียวหยกก็เดินเข้ามาพร้อมกับ ว่านปิ่งอี้ ผู้เป็นบิดา ซึ่งเป็นขุนนางชาวฮั่นที่ดูแลการคลังของเมืองหนิงเปียน เพื่อพูดคุยสนทนาทั่วไป“ข้าต้องขอแสดงความยินดีกับท่านแม่ทัพเป็นอย่างมากที่สามารถจัดซื้อและส่งม้าศึกเหล่านั้นได้สำเร็จ” ว่านปิ่งอี้พูดขึ้นพร้อมยกยิ้มอย่างยินดีในความสำเร็จของลูกเขย “จริงสิ! ข้าเองก็อยากร่วมปรึกษาเรื่องการเก็บภาษีม้าศึกกับท่านแม่ทัพอยู่พอดี”“เชิญใต้เท้าว่าน” อาซือหลันผายมืออย่างยินดีว่านปิ่งอี้พยักหน้าครุ่นคิด “หากเราตัดสินใจเพิ่มอัตราภาษีม้าศึกขึ้นเล็กน้อยก็อาจจะทำให้พ่อค้ารายย่อยกังวลเรื่องผลกำไรได้ แต่ทว่า... หากเราเน้นย้ำว่าเงินส่วนเกินนี้จะถูกนำไปลงทุนในการซ่อมแซมเส้นทางขนส่งหลัก และสร้างโรงม้าสำรอง ท่านคิดว่าจวนผู้ว่าการจะเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้หรือไม่ขอรับ?”“อืม... ข้าคิดว่าภาษีม้าศึกนั้นควรนำมาใช้เพื่อผลประโยชน์ของชาวเมืองมากกว่า” อาซือหลันครุ่นคิดตาม “การสร้างโรงม้าสำรองนั้น ย

ตลอดทั้งงานเลี้ยง อาซือหลันไม่ได้หันมามองเจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่นั่งข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งถึงเวลางานเลี้ยงเลิกรา พวกเขาต่างไปยืนส่งแขกคนสุดท้ายที่หน้าประตูจวนเจิ่งเสวี่ยอิ๋งจึงหมุนตัวอย่างช้า ๆ ร่างกายของนางเหนื่อยล้าจนแทบจะทรุดลง ทั้งความหิวโหยและความเจ็บปวดทางจิตใจที่ได้รับ ทำให้อารมณ์ของนางจมดิ่งลงในขณะที่เดินกลับไปที่เรือนจวิ้นเหอที่เงียบเหงาข้าเหนื่อยเหลือเกิน... ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ร่วมกับคนเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว...ข้าอยากหนีออกไปจากที่นี่...ในขณะที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งกำลังเดินข้ามสะพานเหนือสระบัวลึก มู่หนี่ลา ว่านเฟยลี่ และซินเซียงก็รีบเดินมาจากทางด้านหลัง เพื่อขึ้นมาดักขวางทางนางไว้ ด้วยใบหน้าแววตาที่กระหยิ่มยิ้มย่องในชัยชนะของวันนี้“นายหญิงเจ้าคะ วันนั้น ข้าก็ย้ำเตือนท่านแล้วแท้ ๆ ว่างานเลี้ยงจะเริ่มในยามซื่อ แต่ท่านก็ยังมาล่าช้าไปตั้งครึ่งชั่วยาม” มู่หนี่ลาพูดด้วยน้ำเสียงสงสาร “ท่านพี่จึงไม่พอใจยิ่งนักที่ท่านนั้นไม่ได้ให้ความสำคัญต่องานเลี้ยงในวันนี้เลย”“อุ๊บ! มู่เจี่ย จะกล่าวเช่นนั้นได้อย่างไร&rdqu

เปลือกตาหนาค่อย ๆ กะพริบถี่ขึ้น ท่ามกลางความเมื่อยล้าที่เกาะกุมไปทั่วสรรพางค์ เจิ่งเสวี่ยอิ๋งค่อย ๆ ขยับปลายนิ้วมือที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนานุ่มหอมกรุ่นที่ได้รับการทำความสะอาดมาอย่างดีในเรือนจวิ้นเหอมีแต่ผ้าห่มผืนบางและเหม็นอับนี่ แล้วผ้าห่มผืนนี้มาจากที่ไหน?แล้วเพดานเรือนที่ไม่คุ้นตานี่อีก… ที่นี่ไม่ใช่เรือนจวิ้นเหอ!?เมื่อความจริงชัดเจนอยู่ตรงหน้า เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็ผุดลุกขึ้นนั่งในทันที ผ้าห่มผืนหนาได้ร่วงหล่นลงมากองที่หน้าท้องแบนเรียบนั่นจึงทำให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเพิ่งได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย หน้าอกที่เคยอวบอิ่มของตี๋ลี่เสวี่ยกลับกลายเป็นแบนราบและหนาแน่นแทน บริเวณช่วงล่างของร่างกายที่เคยว่างเปล่ากลับหนักหน่วงขึ้นมาราวกับว่ามีสิ่งใดมาติดห้อยค้างเอาไว้นางก้มมองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและข้อต่อที่ใหญ่ขึ้น มองเพดานไม้แกะสลักที่ไม่คุ้นเคย และผ้าห่มหนานุ่มอุ่นสบายที่คลุมกายไว้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งไม่รอช้า เลิกชายผ้าห่มด้วยมือข้างซ้าย แล้วดึงขอบกางเกงด้วยมือข้างขวา เพื่อตรวจสอบบางอย่างให้แน่ใจในคราวเดียว“กร