All Chapters of ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

กลางยามอิ๋น ในขณะที่เรือนจวิ้นเหอยังมีอากาศที่เย็นยะเยือกเจิ่งเสวี่ยอิ๋งลุกขึ้นก่อนแสงแรกของวันมาถึง นางรีบลุกขึ้นมาแต่งตัว โดยที่ไม่นึกแปลกใจแม้แต่น้อยที่ไม่มีสาวใช้คนใดเข้ามาช่วยนางแต่งตัว เสียงเคลื่อนไหวของนาง ทำให้อาซือหลันรู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยเช่นกันอาซือหลันตื่นขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ ผลัดเปลี่ยนไปสวมชุดขุนนางสีเข้ม ท่าทีของเขาเย็นชาและพูดน้อยตามที่นางคาดไว้ เขาไม่แม้แต่จะมองนางที่สวมเลือกสวมชุดสีสันสดใสเลยแม้แต่น้อยเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเหลือบมองผ้าพรหมจรรย์สีขาวบริสุทธิ์ที่วางอยู่บนเตียง โดยไร้ซึ่งร่องรอยของการเข้าหอ เจิงเสวี่ยอิ๋ง เลื่อนมือไปสัมผัสปิ่นทองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาปลายปิ่นคมถูกเลื่อนผ่านปลายนิ้ว สัมผัสเจ็บแสบที่ปลายนิ้วไม่อาจเทียบเท่าความเจ็บปวดในใจได้เลยเจิงเสวี่ยอิ๋งปาดหยดเลือดที่ปลายนิ้วลงบนผ้าสีขาวผืนนั้น เพราะนางรู้ดีว่าหากไร้ร่องรอยเลือดบนผ้าผืนนี้ บรรดาอนุจะต้องใช้เรื่องนี้เป็นอาวุธเข้ามาทำร้ายนางแน่ ๆทุกการกระทำของเจิงเสวี่ยอิ๋งล้วนแต่ตกอยู่ในสายตาของอาซือหลัน เขาเพียงมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ ไม่ใส่ใ

ใช่แล้ว สิ่งผิดปกติที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งสังเกตเห็นคือบนโต๊ะอาหารมีจานอาหารที่ไม่ใช่อาหารฮาลาลวางอยู่ด้วย ซึ่งนั่นเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรงเป็นอย่างมากว่านเฟยลี่ร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ นางทุบโต๊ะเสียงดัง และชี้ไปยังจานเนื้อหมูอบจานเล็ก ๆ นั้น ด้วยใบหน้าโกรธจัด “อ๊า! นี่มันอะไรกัน! ใครสั่งให้นำเนื้อหมูมาวางบนโต๊ะอาหารในจวนแม่ทัพ! พี่หญิง... ท่านก็ทราบดีว่าจวนนี้ต้องปฏิบัติตามหลักฮาลาลอย่างเคร่งครัด! นี่เป็นการละเลยหลักศาสนา และไม่ให้เกียรติท่านพี่กับพี่หญิงอย่างร้ายแรงเลยนะเจ้าคะ!”ชิงหลัว สาวใช้ที่ยกอาหารจานนั้นมาวางถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว “บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ ด้วยบ่าวคิดว่าหมูอบจานนั้นเป็นของโปรดของอนุว่านจึงนำมาวางบนโต๊ะตามปกติเจ้าค่ะ”“แม้ว่าจะเป็นของโปรดของข้า แต่ในยามนี้ ข้ากำลังร่วมโต๊ะกับพี่หญิง เหตุใดเจ้าจึงไม่ระมัดระวังเอาเสียเลย!” ว่านเฟยลี่กล่าว ก่อนจะหันไปทางเจิ่งเสวี่ยอิ๋งอย่างเป็นห่วงและหวังดี“พี่หญิงเจ้าคะ! นี่เป็นความผิดพลาดที่รับไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง! ยามนี้ ท่านเป็นนายหญิงผู้ดูแลจวนแม่ทัพแล้ว หากท่านปล่อยผ่านเรื่องใหญ่เช่นนี้ไป

ใบหน้าของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งแข็งค้างไปชั่วขณะ พลันเกิดความอึดอัดใจขึ้นมาอย่างรุนแรง เพราะนางเตรียมตัวมาเพื่อรับมือกับปัญหาในการบริหารจวนเสียมากกว่า ไม่ใช่เรื่องแป้งทำอาหารพื้นเมืองที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้นางกำมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อแน่น พยายามประมวลคำตอบ พร้อมทั้งทบทวนความรู้ที่กู่ลี่น่าเล่าให้ฟังตลอดการเดินทางในสองเดือนมานี้ หากแต่นางเองก็ไม่ทราบแน่ชัด จึงได้ตัดสินใจอธิบายคร่าว ๆ ไปแทน“แน่นอนว่าย่อมต้องเป็นแป้งที่ดีที่สุดที่หาได้ในหนิงเปียน... แป้งที่สามารถทำให้ซามซาอบออกมาได้กรอบ... และเนื้อแป้งไม่แตกขณะนวด...”มู่หนี่ลายิ้มเยาะอย่างเปิดเผย เพราะคำตอบที่ได้จากชายาเอกนั้น ช่างไร้สาระและไม่ใกล้เคียงความจริงเอาเสียเลยนางส่ายศีรษะเล็กน้อย “นายหญิง... คำตอบของท่านนั้นไม่เพียงพอต่อการเป็นชายาของท่านพี่หรอกนะเจ้าคะ! แป้งสาลีเนื้อหยาบที่ใช้ในหนิงเปียนมีหลายประเภท หากท่านเลือกผิดประเภท แป้งจะแข็งกระด้างและเสียรสชาติ...”“ข้าจึงได้ใช้แป้งต้ามั่ว ซึ่งถูกบดละเอียดด้วยโรงโม่หินขนาดใหญ่เท่านั้น!” มู่หนี่ลาเว้นวรรค ก่อนจะเอ่ยเน้นทีละคำ “นายหญิง... ไม่ทราบหรือเจ้า

เช้าตรู่วันที่สองของการเริ่มต้นชีวิตในฐานะชายาเอกแห่งจวนแม่ทัพมาถึง พร้อมกับบรรยากาศที่กดดันเกินบรรยาย แสงแดดรำไรที่พยายามสาดส่องผ่านม่านหมอกยามเช้ายังคงเย็นเยียบและมัวซัว ราวกับจะเตือนถึงมรสุมที่ยังไม่สงบลงเจิ่งเสวี่ยอิ๋งลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความระมัดระวัง นางบรรจงสวมใส่ชุดที่ผ่านการเลือกสรรมาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เป็นอาภรณ์ที่ดูเรียบร้อย สุขุม และสง่างามยิ่งกว่าวันแรก เพื่อเป็นการประกาศโดยนัยว่านางพร้อมจะยืนหยัดในตำแหน่งนายหญิงของจวนด้วยความมั่นใจ โดยไม่โอ้อวดจนเกินงามนางพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อเตรียมรับมือกับการทดสอบหรือกลอุบายใด ๆ ที่อาจจะถูกส่งมาทักทายในเช้าวันนี้อย่างเต็มกำลังทว่า... เพียงชั่วครู่หลังจากที่นางแต่งกายเสร็จสิ้นลง ความเงียบสงบในเรือนจวิ้นเหอก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว เมื่อร่างของมู่หนี่ลาปรากฏขึ้นพร้อมกับแขกผู้ที่ไม่คาดฝันนางก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่ดูเร่งร้อนแต่ยังคงไว้ซึ่งจริตจะก้าน เคียงข้างนางคือชายสูงวัยร่างผอมบางคนหนึ่ง ผู้มีนัยน์ตาฝ้ามัว แต่แฝงด้วยความเฉลียวฉลาด เขาพาดเสื้อคลุมยาวสีขาวสะอาดสะอ้านและโพกศีรษะด้วยผ้าเนื้อดีอย่างเคร่ง

ว่านเฟยลี่เห็นว่าวันนี้ บรรลุวัตถุประสงค์แล้ว จึงได้ลุกขึ้น เตรียมกล่าวลา “เป็นความผิดของน้องเองที่ไม่สั่งสอนสาวใช้ให้ดี เช่นนั้น ข้าขอพาเมี่ยวจินกลับไปอบรม แล้วจะส่งนางมาดูแลพี่หญิงใหม่นะเจ้าคะ”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งพยักหน้าอนุญาต ก่อนที่จะก้มหน้าหน้าตรวจสอบบัญชีในมือต่อ ในขณะที่ว่านเฟยลี่เดินนำเหวินซิ่วและเมี่ยวจินออกมาจากเรือนจวิ้นเหอ ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเบา“เมี่ยวจิน... เจ้าจงไปป่าวประกาศให้ทั่วจวนซะว่านายหญิงของจวนเป็นเพียงเสือกระดาษ เมื่อวานวางท่าทีดุดัน สั่งลงโทษจนเกินกว่าเหตุ แต่พอมาวันนี้กลับปล่อยผ่านความผิดของเจ้าอย่างง่ายดาย โดยไม่สั่งลงโทษใด ๆ ”“เจ้าค่ะ อนุว่าน” เมี่ยวจินรับคำ ก่อนจะล่าถอยออกไปจัดการตามที่ว่านเฟยลี่สั่งเมื่อเห็นเมี่ยวจินเดินไปไกลแล้ว ว่านเฟยลี่ก็หันไปสั่งเหวินซิ่วอีกประโยค “ไปบอกว่าที่เมี่ยวจินไม่โดนลงโทษ เป็นเพราะข้าออกปากห้ามนายหญิงไว้ นายหญิงเกรงใจข้าเป็นอย่างมาก จึงมิได้สั่งลงโทษนางแต่อย่างใด”“เจ้าค่ะ อี๋เหนียง” เหวินซิ่วยกยิ้มรับคำ ก่อนจะล่าถอยออกไปอีกคนว่านเฟยลี่หันหน้ากลับไปมองเรือนจวิ้นเหอที่เงียบเหงา ก่อน